Καρτσωνάκης Πάν

Ένα  ποιητικό παραμύθι  αχαλίνωτης πραγματικότητας  γραμμένο από τον Ησίοδο  το 730 π.Χ. περίπου. Το γένος το σιδερένιο είμαστε εμείς;  Και ποιο γένος θα ακολουθήσει; Δείτε το βίντεο:

Αυτοί που πλάθουν όνειρα κοιτάζοντας το μέλλον νιώθουν καλύτερα εκτός κι όχι εντός πορείας. Πάντοτε ζουν ασύμβατα ισορροπούν στην κόχη  στα σύνορα παρθενικών, της σκέψης, ταξιδιών τους. Τι‘ναι θεός, τι άνθρωπος, μια ύπαρξη,ιδέα; Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου; Ποιο σε τυφλώνει πιο πολύ και τίποτα δεν βλέπεις; Είναι το φως το δυνατό ή το σκοτάδι μήπως; Είναι θεριό, ο άνθρωπος, ή μήπως και τα δύο; Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.                                       Πάν Καρτσωνάκης     

Ολόφρεσκος σαργός μπροστά, από το αμάξι του μάλλον. Σίγουρα δεν έβρεξε ψάρια σήμερα  αλλά πήγε με ένα λιγότερο στο σπίτι του.

Τι να μου φταίει τώρα η βροχή που δίνει λάμψη  από τα πολύχρωμα λαμπιόνια  στην γκρίζα άσφαλτο προσδίδοντας  έναν κοσμοπολίτικο αέρα  στην έρημη και μίζερη πόλη.  Τα χρώματα των αντανακλάσεων  ξεγελώντας την μιζέρια μας  προσδίδουν μια εφήμερη αίγλη έτσι όπως κάνουν  οι πολύχρωμες γυάλινες χάντρες  στις στολές των θεατρίνων. Υ.Γ: Ένα ελεύθερο και δίχως δεσπότη σκυλί (ναι, αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αδέσποτα) με προσπέρασε βιαστικό  και χάθηκε στο βάθος του δρόμου προφανώς επειδή εντωμεταξύ  δυνάμωνε η βροχή.                      Πάν Καρτσωνάκης                           27-12-2020  

Αυτήν την τρύπα, ποιος θα την κλείσει τελικά;  Υ.Γ: Την φωτογραφία μου την έστειλε, πριν από λίγο, ο φίλος μου ο Ντίνος.