Καρτσωνάκης Πάν

Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι  και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.» – ΚΑΡΡΑΣΚΟ: «ΑΝ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ, εγώ δε θα σ΄αφήσω  να τρελάνεις κι εμάς. Τη ζωή πρέπει να τη βλέπουμε όπως είναι πραγματικά». – ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ: «Όπως πραγματικά είναι…» ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΜΑΙ στην πραγματικότητά σας; Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τη ζωή όπως είναι πραγματικά; Τόσες όσες δεν μπορείς να φανταστείς. Πόνος, εξαθλίωση, πείνα και απίστευτη σκληρότητα. Είδα ανθρώπους να ταπεινώνονται τόσο, που να αναρωτιούνται  γιατί γεννήθηκαν. Είδα φίλους μου να πεθαίνουν μέσα στην απελπισία. ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ την τελευταία τους στιγμή; Σύγχυση. Μια τεράστια απορία πλανιόταν στα μάτια τους. ΓΙΑΤΙ; Δεν νομίζω ότι ρωτούσαν γιατί πεθαίνουν, αλλά γιατί έχoυν ζήσει… Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιος μπορεί να πει  τι είναι τρέλα και τι είναι λογική; ΊΣΩΣ ΤΡΕΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας...

Μες το σκοτάδι φάνηκες φορώντας μπιχλιμπίδια Χαμογελούσες κι άρχισες να λες ένα τραγούδι Γυμνόστηθη, ξυπόλητη λίκνιζες το κορμί σου κι εγώ αμήχανα, θαρρώ, έκλαιγα και γελούσα. Όχι δεν ήταν όνειρο και φάντασμα δεν ήσουν λίγο πιο πριν με άγγιζες δεν ήταν φαντασία και αποδείξεις πάνω μου υπάρχουν και τις βλέπω και τ άρωμά σου έντονα στα ρούχα μου υπάρχει. Μες το σκοτάδι που γεννά όνειρα κι οπτασίες Ήλθες, με βρήκες κι έφυγες σαν αστραπή και σπίθα.                                           Πάν Καρτσωνάκης You appeared in the dark,wearing trinkets. You were smiling and started to sing a song. You were swaying your body,topless and barefoot and I was crying and laughing embarrassed (I believe).  No, it was not a dream and you were not a ghost. A while ago,that you touched me,was not a fantasy and there are evidences upon me and I see them and your aroma is strongly all over my clothes...

Στο εργαστήρι φτάνοντας η Θέτις για να πάρει από τον μάστορα θεό τα όπλα για τον γιο της ο ποιητής μην χάνοντας αυτήν την ευκαιρία μας περιγράφει σύντομα και λίγο τ’ αργαστήρι. Εκεί λοιπόν, στα φυσερά, τις εντολές του δίνει, ο Ήφαιστος, με μοναχά τη σκέψη να δουλέψουν. Ακόμη και ανθρώπινα ρομπότ είχε φτιαγμένα γυναίκες και στου έρωτα την τέχνη προικισμένες.  Από παιδί σαν διάβαζα, σχολείο, τέτοιους στίχους την απορία κουβαλώ ακόμη τι μας κρύβουν.                                     Πάν Καρτσωνάκης Στο Σ της Ιλιάδας, την επονομαζόμενη Ραψωδία της Οπλοποιίας,  ο Ήφαιστος δούλευε μόνος στο περίτεχνο εργαστήρι του,  όταν τον είδε η Θέτιδα: "μέσ’ στον ιδρώτα να στριφογυρνά γύρω από τα φυσερά του  γιατί βιαζότανε.  Είκοσι όλους κι όλους μαστόρευε τρίποδες, για να στέκουν  γύρω-γύρω  στην αίθουσα την στεριοκάμωτη  κατά μήκος των τοίχων.  Και κάτω από τη β...