Καρτσωνάκης Πάν

Κάποιες βραδιές, η θάλασσα, τραγούδια της μου στέλνει μακρόσυρτα, μονότονα σαν μοιρολόι είναι κι ώρα πολύ ως το πρωί κρατάει το μαρτύριο  που κατορθώνει λύτρωση, ο ύπνος, να μου δώσει.  Δεν τραγουδά μονάχη της, η θάλασσα, νομίζω ούτε κι ο άνεμος μπορεί, τέτοιο να πει τραγούδι είναι νομίζω ναυτικών, τραγούδι χορωδίας από αυτούς που πνίγηκαν χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν έχει σύνορα, στη γη, το κράτος της θαλάσσης Ανέκαθεν τους τολμηρούς προκλητικά καλούσε.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το   'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το  μαγειρέψω. Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει....