Καρτσωνάκης Πάν

Απαραίτητη διευκρίνηση: Η ανάρτηση έχει σατιρικό και μόνο σκοπό. Υ.Γ: Έτσι κι αλλιώς ο καθένας καταλαβαίνει  αυτό που του αρέσει ως αληθινό.

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας. Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο. Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία. Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».                                       Πάν Καρτσωνάκης

Άγγελος Μανωλάκης, ο πρώτος αιρετός Νομάρχης. Νίκος Πιέρος, Κώστας Ζήκος......

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.   Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει. ...