Καρτσωνάκης Πάν

Σουβλατζίδικο,  από την εποχή που ένα δολάριο  αντιστοιχούσε σε τριάντα δραχμές ή 15;  Ένα σουβλάκι (με ψωμάκι) κόστιζε μία δραχμή ή δυόμιση; Υ.Γ: Μάλλον είναι από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε,  το σουβλάκι με πίτα.

τη Μεγάλη Εβδομάδα της Ποίησης νηστεύω από τις λέξεις, τις μεγάλες χειρονομίες, τα δολοφονικά όνειρα που δεν οδεύουν στην Ποίηση της σιωπής. Αγαπάω κι εξαγνίζω το δεξί μου χέρι γιατί ξέρει να γράφει ποιήματα. Φοβάμαι το δεξί μου χέρι, μήπως κάποτε με σφάξει! Κάθε νύχτα κατοικώ στ αστέρια. Το πρωί έρχεται ο ήλιος και με διώχνει. Έξωση, λέει! Πολλές φορές μπορεί και το φως να σε διώξει. Το πένθος κατοικεί παντού!                          Μιχάλης Χελιώτης Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.          Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη. Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.          Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου                    ( 1931-1996 ) Ξέρεις ποια είμαι;  με ρώτησε η νύχτα κι έγειρ...

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι όταν δεν αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει αυτόματα ότι τον μισείς κι αυτό γιατί το μίσος  «τρώει τα σωθικά» τελικά, του ανθρώπου που μισεί. Εκτός όμως από αυτό, το μίσος είναι κάτι που θρέφει μέσα του  ένας άνθρωπος  που νοιώθει κατώτερος προς κάποιον που θεωρεί  ότι στέκει ψηλότερα από αυτόν και δεν μπορεί να τον βλάψει άμεσα  ή τέλος πάντων εκείνη την στιγμή και περιμένει καρτερικά,  την στιγμή που θα το κάνει, μισώντας τον. Αλλά και για να γίνω σαφέστερος θα πω και αυτό. Λυπάμαι τους ανθρώπους που μισούν. Τώρα να δούμε ποιους θεωρώ όταν λέω εχθρούς. Εχθρούς θεωρώ επίσης και όλους όσους με την συμπεριφορά τους  βλάπτουν  το κοινωνικό σύνολο και φυσικά κι εμένα προσωπικά. Εχθρός, είναι αυτός που πουλάει ναρκωτικά, ο βιαστής και πολύ περισσότερο ο παιδεραστής, ο κλέφτης  αλλά περισσότερο ο κλεπταποδόχος. Αυτός που εξωθεί στην αναγκαστική πορνεία κι εκείνος ο γιατρός  που αν δεν πάρει φακελάκι δεν…..  Εχ...

Η αυθεντική φωτογραφία.

Μεγάλος κρατήρας  με παράσταση οπλισμένων ανδρών,  ο οποίος ανήκει στην οικία  του ''κρατήρα των πολεμιστών'',  βρίσκεται στην Ακρόπολη των Μυκηνών  και χρονολογείται τον 12ο αιώνα πχ... Οι άνδρες εικονίζονται σε πλήρη  πολεμική  εξάρτυση  (περικεφαλαία, θώρακα, κνημίδες, ασπίδα, δόρυ).  Φαίνεται ότι αναχωρούν για τον πόλεμο  με τους σάκους τους δεμένους στην άκρη  του δόρατος.  Στην άκρη μια γυναίκα υψώνει το χέρι της  σε χειρονομία αποχαιρετισμού ή πένθους.  Στην πίσω όψη πολεμιστές με ανάλογη  εξάρτυση  και διαφορετική περικεφαλαία  κρατούν τα δόρατα υψωμένα.  Στο χώρο των λαβών απεικονίζονται πτηνά  και ανάγλυφο βουκράνιο  (σχηματική κεφαλή ταύρου).  Εξαίρετο δείγμα του μυκηναϊκού εικονιστικού ρυθμού.

Αλήθεια, πόσοι από εσάς έχετε πιάσει αυτό το κέρμα; Ας θυμηθούμε διάφορες εκφράσεις από αυτό. "Είμαι απένταρος". "Δεν υπάρχει πεντάρα τσακιστή". και φυσικά πολλοί θα έχετε δει  την κινηματογραφική ταινία: Μιας πεντάρας νιάτα!

Απαραίτητη διευκρίνηση: Η ανάρτηση έχει σατιρικό και μόνο σκοπό. Υ.Γ: Έτσι κι αλλιώς ο καθένας καταλαβαίνει  αυτό που του αρέσει ως αληθινό.