Καρτσωνάκης Πάν

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...

Στέφανος Μάνος, ο άνθρωπος που έβλεπε μακρύτερα. Τάσος Ι. Αβραντίνης Στον Εχθρό του Λαού του Ίψεν, ο γιατρός Στόκμαν ανακαλύπτει  μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να ακούσει.  Και όσο περισσότερο επιμένει να την πει,  τόσο περισσότερο μένει μόνος.  Όχι επειδή έχει άδικο, αλλά επειδή η αλήθεια του είναι άβολη.  Επειδή απαιτεί από τους άλλους να αλλάξουν. Και στον Κοριολανό του Σαίξπηρ υπάρχει μια φράση που σήμερα  μου φέρνει αναπόφευκτα στον νου τον Στέφανο Μάνο:  «Θα προτιμούσα να τους υπηρετώ με τον δικό μου τρόπο,  παρά να τους κυβερνώ με τον δικό τους». Ανάμεσα στη μοναξιά του Στόκμαν και σε αυτή  τη σαιξπηρική άρνηση του συμβιβασμού αναγνωρίζω κάτι  από την πολιτική διαδρομή του Στέφανου Μάνου.  Όχι γιατί υπήρξε ένας τραγικός ήρωας, αλλά γιατί είχε ένα  χαρακτηριστικό εξαιρετικά σπάνιο στην πολιτική, δεν άφηνε  την επιθυμία για εξουσία να καθορίζει τις πεποιθήσεις του.  Αντιθέτως, οι πεποιθήσεις του καθόριζαν τον ...

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν δεν ταξιδεύουν πουθενά μα ξέρουνε τραγούδια ο άνεμος τους τα ‘μάθε και τα πουλιά που ζούνε σ ένα ταξίδι συνεχώς σαν κάτι να ζητάνε μα που ποτέ δεν βρίσκουνε και όταν ησυχάζουν είναι γιατί πεθαίνουνε και παύει το τραγούδι πέφτει τριγύρω σιωπή και φύλλο δεν κουνιέται. Ρίζες ακόμη έχουνε, οι  άνθρωποι,  γνωρίζω, τον τόπο τους που αγαπούν κι έχουνε γίνει ένα κι αν η ανάγκη κάποτε, τύχει και ξεριζώσει μαραίνονται κι αν τραγουδούν είναι μονάχα κλάμα. Είναι λυγμός και στεναγμός θανατικό μυρίζουν γι αυτό και στα τραγούδια τους κανένας δεν χορεύει.                               Καρτσωνάκης Πάν