Καρτσωνάκης Πάν

Ελένη Κεστερτζή-Κρητικός. Σήμερα ζει στο Σικάγο της Αμερικής από όπου και μας μιλάει  στο βίντεο που ακολουθεί για την "Βρυσούλα".

Sus sueños siempre  sembraban los poetas en el mundo espolvoreandos con sangre  esperanzas también con mentira Con palabras solo contruìan su mundo y vivìan cavando galerìas alrededor tùneles para escapar. Los poetas mantienen el equilibrio hacen acrobacias en el ahora se sumergen en el instante  y caen en el futuro.      Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                   Γεωργία  Κόλλια Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,             οι ποιητές, στον κόσμο             πασπαλισμένα αίματα,               ελπίδες μα και ψέμα.            Με λέξεις μόνο έχτιζαν,         τον κόσμο τους και ζούσαν         στοές τριγύρω σκάβοντας,            τούνελ για ν...

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...

Όπως οι γέροι ναυτικοί π αναθυμούνται χρόνια όταν παιδιά με σφριγηλά κορμιά είχαν μπαρκάρει στη θάλασσα, π' ατέλειωτη πολλά τους υποσχόταν κι αν κάπου ξεγελάστηκαν την αγαπούν ακόμα. Έτσι κι εγώ την αγαπώ κι ας νοιώθω προδομένος γιατί κακίες δεν κρατώ και νόημα δεν έχει στο κάτω-κάτω της γραφής έχω κι εγώ ευθύνη δεν τόλμησα να αφεθώ και ότι θέλει ας γίνει. Δε φταίει που με γέλασε αλλά ή φαντασία που ναι τροφή των ποιητών, παρηγοριά τ’ ανθρώπου.                                 Καρτσωνάκης Πάν

 

Υλικά:  Αλάτι και πιπέρι Κύμινο προαιρετικά Νερό,  Ξίδι 2 συκωταριές* Προσωπικά χρησιμοποιώ μόνο τα πνευμόνια και τη σπλήνα γιατί το συκώτι πικρίζει αυτά τα ψήνω ξεχωριστά και είναι ο πρώτος μεζές της ημέρας, για όλη την παρέα ή τα βάζω στην κατάψυξη για μια άλλη μέρα. Αντεριές όσες περισσότερες τόσο το καλύτερο. Γλυκάδια όσα επιθυμείτε. 2 κρεμμύδια Εκτέλεση Για το καθάρισμα των αντεριών Σε μια λεκάνη ρίχνουμε τις αντεριές, αφήνοντάς τα για περίπου μία ώρα με νερό και ξύδι.  Στη συνέχεια ξεπλένουμε καλά και μεταφέρουμε  τη λεκανίτσα στο νεροχύτη. Με ένα ξυλαράκι θα γυρίσουμε τα έντερα έτσι ώστε να βγει το μέσα, έξω.  Αυτό γίνεται ως εξής. Διπλώνουμε λίγο τη μία άκρη του εντέρου  και με το ξυλάκι την σπρώχνουμε στο εσωτερικό του.  Κρατώντας με το δεξί χέρι το ξυλάκι  και χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα του χεριού αυτού,  μαζεύουμε στο ξύλο αρκετό έντερο. Με το αριστερό χέρι, βοηθάμε το έντερο να μαζεύεται  στο ξυλάκι, προσέχοντας μην το τρυ...

Στα μαρμαρένια, τα λευκά, αλώνια των χαρτιών μου  με λίγες λέξεις προσπαθώ παλεύω να νικήσω αν και γνωρίζω σίγουρα τον μάταιο αγώνα ελάχιστοι  τον νίκησαν, τον χρόνο, μην τους φάει.  Σαν τα ποτάμια είμαστε, οι άνθρωποι, πιστεύω και ψάχνουμε την θάλασσα να βρούμε σε λιμάνι όπως προσπάθησαν πιο πριν να κάνουν τόσοι άλλοι μα χάθηκαν, οι πιο πολλοί και θάλασσα δεν βρήκαν. Τρώει σκουριά τα σίδερα, και ο καημός ανθρώπους και με τις λέξεις, στο χαρτί, παρηγοριά γυρεύω.                                          Πάν Καρτσωνάκης

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...