Καρτσωνάκης Πάν

Οι λέξεις έχουν άρωμα και λογική δική τους ακόμη κι όταν άλλαζε στο χρόνο η γραφή τους Οι λέξεις έχουν μουσική που δίνει η φωνή μας ο τόπος, η διάθεση και οι συνάνθρωποί μας. Γι αυτό και όταν αγαπώ και πω το σ αγαπάω νιώθω αθάνατος κι εγώ τον θάνατο νικάω Οι λέξεις είναι μυτερά και δίκοπα μαχαίρια που τα κρατά η γλώσσα μας αντί τα δυο μας χέρια Γι αυτό μην πεις πως μ αγαπάς χωρίς να το πιστεύεις γιατί αμάρτημα βαρύ καρδιές να τις παιδεύεις.                             Πάν Καρτσωνάκης

Η κοπέλα, με το ολόσωμο μαγιό, λεγόταν Βαρβάρα και ήταν από την Αθήνα. Οι δύο άντρες ήταν Κορίνθιοι αλλά ούτε που θυμάμαι τα ονόματά τους. Υ.Γ: Την Βαρβάρα την φιλοξενούσαμε στο σπίτι μας για λίγες ημέρες διότι ήταν συγγενής. 

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι  πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι!  Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει  μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει, αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι! Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!                                       Πάν Καρτσωνάκης

Όχι που λέτε και γράφετε πολλοί  ότι ο Λαζόπουλος δεν πήγε στον στρατό  να κάνει την θητεία του.