Καρτσωνάκης Πάν

 

Σαν θεατρίνος, την στιγμή που έσβησαν τα φώτα και η αυλαία έπεσε........σαν μπεις στο καμαρίνι την ώρα που ξεβάφεσαι και γδύνεσαι τον ρόλο χάνεις την λάμψη και θνητός αποχωρείς σαν όλους. Σαν θεατρίνος στη σκηνή, τους ρόλους ερμηνεύεις που δυστυχώς πολλές φορές, άλλοι σου έχουν γράψει πριν γεννηθείς κι ίσως  μπορεί  αυτό να το γνωρίζεις αλλά κομπάζεις δυστυχώς αυτόφωτος πως είσαι.  Εδώ μπαίνει ερώτηση κι όχι να ζεις ή όχι, αλλά πώς πρέπει τελικά, να ζεις και να πεθαίνεις.                                    Πάν Καρτσωνάκης

Ένα βαρύ ζεμπέκικο σήκω να το χορέψεις τον χάροντα κατάμουτρα έτσι να κοροϊδέψεις   κι όπως θολώνει, το μυαλό, απ τις στροφές που παίρνεις  τον ουρανό από ψηλά κάτω στη γη τον φέρνεις.  Απρόβλεπτη μα και μικρή, που είναι η ζωή μας ένα τραγούδι, μια στροφή, ξανοίγουν την ψυχή μας. Με βάσανα μα και χαρές είναι ανάθεμα τη έχει ψηλά και χαμηλά, και ζάχαρη κι αλάτι. Μα η ζωή μονόπλευρα πολύ το συνηθίζει κάποιους,  ανθρώπους, μοναχά με πίκρες τους ποτίζει.                             Πάν Καρτσωνάκης