Καρτσωνάκης Πάν

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Τα γατάκια της ζωής μου  Πόσες γατούλες στην αυλή  να με καλωσορίζουν όταν με δουν βράδυ πρωί στα πόδια τριγύριζουν  Η Λούνα και ο Ρσμπης μου και η γάτα η Ριρίκα η Μόκα και ο Τζίτζης μου να με κοιτάν με γλύκα  Γατάκια ήρθαν και έφυγαν στο διάβα της ζωής μου μα όλα κάτι αφήσανε στα βάθη της ψυχής μου.  Πόσες στιγμές περάσαμε  αυτά και εγώ παρέα παίζαμε και γελάσαμε περάσαμε ωραία  Να μου κουνάνε την ουρά να με κοιτούν στα μάτια να τρέχουν με το τόπι τους να γίνομαι κομματια  Και δεν σας κρύβω αν ποτέ μου δίνανε χρυσό κανένα απ τα γατάκια μου δεν θα άφηνα λεπτό.         Γεωργία Κόλλια

Ξάφνου μια πείνα με έπιασε Μεγάλη είναι βδομάδα Και απ την νηστεία την πολλή με πιάνει Θεέ, ζαλάδα. Περίπτερα ψάχνω να βρω  για λίγα πατατάκια  μα παραμένουνε κλειστα μου τρέχουν τα σαλάκια Πάσχα σε λίγο έρχεται  Θα φάω όλο το αρνάκι Με μια μπουκιά θα το γευτώ πίνοντας και κρασάκι. Μην το γελάς και θα το δεις Και δεν θα το πιστεύεις πως μόνος μου θα φάω τ αρνί και τώρα ας κοροϊδεύεις. Τα δάχτυλα θα γλείφω εγώ θα φάω και πετσούλα ύστερα θα εξαφανιστώ  από την παρεούλα.           Γεωργία Κόλλια  ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ

-“Καληνύχτα… Με κούρασε πολύ η Κυριακή. Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο. Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου… Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου. Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω.” (Κική Δημουλά, “ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ”) Από το πρωί ράβω τα ποιήματα  που ανοίξαν στις ραφές των Κυριακών. Στα τοιχώματα της Δευτέρας προβάρω το πάθος.  ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΣΗ  («Η Κυριακή», από τη συλλογή της  «Πιστό αντίγραφο με μαλλιά», 1987)  Σ’ εσένα αφήνω τα ρούχα μου, τα ποιήματά μου, τα παπούτσια μου. Την Κυριακή να τα φοράς.  ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ («3 Χ 111 τρίστιχα», 1987)

Όπως πολλοί στην ομορφιά, του κόσμου, νοιώθουν δέος να κυριεύει το μυαλό και όλο τους το σώμα έτσι κι ο φόβος στα στοιχειά, της φύσης, πλημμυρίζει  αντίστοιχα, τον άνθρωπο, αδύναμος μπροστά τους.  Θεός θα νοιώσεις άνθρωπε παράλογες ελπίδες τους φόβους σου όταν μπορείς έστω να ξεπεράσεις κι όχι απλά ελεύθερος που ‘πε ο Καζαντζάκης που κέρδισε και δίκαια, στο πάνθεον μια θέση. Όλο το σύμπαν μέσα μας κι εμείς μόνο μια σκόνη. Αυτό αν νοιώσεις μοναχά πιο άνθρωπος θα γίνεις.                                           Πάν Καρτσωνάκης

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το   'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το  μαγειρέψω. Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει....

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει. Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει δονείται τ' ασυνείδητο, θυμάται, επιπλέει. Δεν τραγουδούν τη θάλασσα, οι γλάροι εδώ πέρα ούτε κεντάνε το βαθύ γαλάζιο του αέρα. Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε είναι γιατί πεθαίνουνε, είναι που ξεψυχάνε. Η θάλασσα μου έταζε γοργόνες και ταξίδια μα ναυαγό με πέταξε στα βράχια με τα στρείδια.                           Πάν Καρτσωνάκης

Στα όνειρα που έκανες παιδάκι και ποθούσες  να καταφέρεις κάποτε, όταν θα μεγαλώσεις να γίνεις μέγας και τρανός όλοι να σε θαυμάζουν γιατί θα είσαι χρήσιμος σ’ όσους έχουν ανάγκη. Τα πρότυπά σου ήρωες, ο σούπερμαν, ο μπάτμαν και κάποιοι που ‘ταν Έλληνες, ο Γιώργος ο Θαλάσσης. Μα τώρα που μεγάλωσες σ’ αυτήν την ηλικία αυτά στον νου σου έρχονται και νιώθεις θυμηδία. Αυτοί που ‘χουν τους ήρωες την πιο πολύ ανάγκη είναι για να ταυτίζονται στην μίζερη ζωή τους.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  στην αγορά, στο Λαύριο. Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά  κι όλο φοβάμαι το αύριο. Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.  Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός. Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  μα ούτε και στους μεγάλους, πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά  πως είμαι ασχημοπαπαγάλος. Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.  Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν γυρνάς μέσα στην πόλη.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας,  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ...

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε το 1780  στο Μαυρομάτι Καρδίτσας  και ήταν καρπός  της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου  και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή,  αδελφής  του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή  και εξαδέλφης  του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα.   Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του,  μία οικογένεια Σαρακατσάνων,  αφού  η μητέρα του τον εγκατέλειψε  μη αντέχοντας  τον διασυρμό  μιας παράνομης σχέσης  και πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών.  Από τη μητέρα του, ο «γιος της καλογριάς»  κληρονόμησε  τον ανυπότακτο χαρακτήρα του  και την παροιμιώδη βωμολοχία του. ΠΗΓΗ Από μικρός στα βάσανα, ο γιος του Καραϊσκου. Ίσως γι’ αυτό τον φώναζαν κι αυτόν Καραϊσκάκη. Μεγάλωσε κι ανδρώθηκε πεντάρφανος σαν μούλος αυτό του διαμόρφωσε λένε τον χαρακτήρα. Πανέξυπνος σαν αλεπού ανδρείος σαν λιοντάρι. Σαν αετός περήφανος ιππότης των ορέων. Αφεντικά δεν ήθελε ο τόπος μας ν’ αλλάξει γι αυτό και κάποιοι φρόντισαν ύπουλα να σκ...

Θυμάμαι που ήμουνα παιδί  εγώ και οι φίλοι μου μαζί με αγνότητα μες στην ψυχή και παίζαμε κάθε στιγμή   Κουτσό, κρυφτό,κυνηγητό τρέχαμε όλο τον καιρό τα σκέφτομαι κάθε λεπτό με αγάπη τα αναπολώ  Πόσο μ λείπουν οι στιγμές  που γέμιζαν όλες οι αυλές γέλια και παιδικές φωνες  μου φαίνεται σαν να ήταν χθες  Εκείνα τα χρόνια φύγανε μα οι αναμνήσεις μείνανε εμείς πια μεγαλώσαμε  και όλα πια τελειώσανε       Γεωργία Κόλλια

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra tal vez cierto dìa quiera unirse con ella. Empezaràn ambas un viajecito amoroso y vida no habrà despuès de esta boda.  Ciertos mitos habìa oìdo que hubo època que la tierra sin luna  vagaba a solas. Obviamente no vivìan entonces los humanos en la tierra por lo tanto no era este  un saber de humanos.  Si tales mitos tienen base aunque sea en un porcentaje  y no es imaginacion....no sè decirles.                                                  Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                 Γεωργία  Κόλλια Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί. Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό και ...

Αγάπη μου μοναδική ,αγάπη μου μεγάλη  περπάταγα μες  στην ζωή χαμένη  σε μια  ζάλη Και στο μυαλό μου έρρεαν ένα σωρό εικόνες. Τα λόγια και τα χάδια σου ψάχνανε για κρυψώνες. Κρυψώνες μέσα στην καρδιά να  βρουν για  να φωλιάσουν Και την καρδιά μου την τρελλη βρήκαν για να δαμάσουν. Με ανεξητηλο στυλό έγραψα το όνομα σου Και αιχμάλωτη αφέθηκα σε κάθε άγγιγμα σου.   Δέσμια έγινα με μιας του πόθου και της δίνης  Μάτια κλειστά και ακολουθώ  μην τύχει και  με κρίνεις  Γιατί η καρδιά μου πια  χτυπά ερωτικά για σένα Με γκάζι εγώ σε ακολουθώ και με σπασμένα φρένα.                                            Γεωργία Κόλλια 

Ανοίγω το παράθυρο  και νοιώθω τον  αέρα και μια γατούλα που περνά  μου λέει :"Καλημέρα"  "Καλώς τηνε την όμορφη. Καλώς και τα μικρά της και τούτη μου  χαϊδεύεται κουνώντας την  ουρά της  Τα δύο μικρά της παίζουνε  με ένα  ροζε τοπάκι ενώ τους βάζω φαγητό  λίγο κοτοπουλάκι  Και έτσι η μέρα μου αρχινά γεμάτη ευγνωμοσύνη, στιγμές που φεύγουνε γοργά μα η μνήμη δεν τις σβήνει  Σου δίνω λοιπόν μια συμβουλή αγαπά τα  ζωάκια δωστους φαΐ, δως τους νερό και δως τους και χαδάκια.  Και όλα, θα  τα δεις  αλλιώς με μιας, ως δια μαγείας θα  έρθουν στιγμές ονειρικές απέραντης ευτυχίας.     ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ