Καρτσωνάκης Πάν

Στα όνειρα που έκανες παιδάκι και ποθούσες  να καταφέρεις κάποτε, όταν θα μεγαλώσεις να γίνεις μέγας και τρανός όλοι να σε θαυμάζουν γιατί θα είσαι χρήσιμος σ’ όσους έχουν ανάγκη. Τα πρότυπά σου ήρωες, ο σούπερμαν, ο μπάτμαν και κάποιοι που ‘ταν Έλληνες, ο Γιώργος ο Θαλάσσης. Μα τώρα που μεγάλωσες σ’ αυτήν την ηλικία αυτά στον νου σου έρχονται και νιώθεις θυμηδία. Αυτοί που ‘χουν τους ήρωες την πιο πολύ ανάγκη είναι για να ταυτίζονται στην μίζερη ζωή τους.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  στην αγορά, στο Λαύριο. Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά  κι όλο φοβάμαι το αύριο. Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.  Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός. Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  μα ούτε και στους μεγάλους, πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά  πως είμαι ασχημοπαπαγάλος. Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.  Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν γυρνάς μέσα στην πόλη.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας,  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ...

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε το 1780  στο Μαυρομάτι Καρδίτσας  και ήταν καρπός  της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου  και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή,  αδελφής  του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή  και εξαδέλφης  του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα.   Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του,  μία οικογένεια Σαρακατσάνων,  αφού  η μητέρα του τον εγκατέλειψε  μη αντέχοντας  τον διασυρμό  μιας παράνομης σχέσης  και πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών.  Από τη μητέρα του, ο «γιος της καλογριάς»  κληρονόμησε  τον ανυπότακτο χαρακτήρα του  και την παροιμιώδη βωμολοχία του. ΠΗΓΗ Από μικρός στα βάσανα, ο γιος του Καραϊσκου. Ίσως γι’ αυτό τον φώναζαν κι αυτόν Καραϊσκάκη. Μεγάλωσε κι ανδρώθηκε πεντάρφανος σαν μούλος αυτό του διαμόρφωσε λένε τον χαρακτήρα. Πανέξυπνος σαν αλεπού ανδρείος σαν λιοντάρι. Σαν αετός περήφανος ιππότης των ορέων. Αφεντικά δεν ήθελε ο τόπος μας ν’ αλλάξει γι αυτό και κάποιοι φρόντισαν ύπουλα να σκ...

Θυμάμαι που ήμουνα παιδί  εγώ και οι φίλοι μου μαζί με αγνότητα μες στην ψυχή και παίζαμε κάθε στιγμή   Κουτσό, κρυφτό,κυνηγητό τρέχαμε όλο τον καιρό τα σκέφτομαι κάθε λεπτό με αγάπη τα αναπολώ  Πόσο μ λείπουν οι στιγμές  που γέμιζαν όλες οι αυλές γέλια και παιδικές φωνες  μου φαίνεται σαν να ήταν χθες  Εκείνα τα χρόνια φύγανε μα οι αναμνήσεις μείνανε εμείς πια μεγαλώσαμε  και όλα πια τελειώσανε       Γεωργία Κόλλια

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra tal vez cierto dìa quiera unirse con ella. Empezaràn ambas un viajecito amoroso y vida no habrà despuès de esta boda.  Ciertos mitos habìa oìdo que hubo època que la tierra sin luna  vagaba a solas. Obviamente no vivìan entonces los humanos en la tierra por lo tanto no era este  un saber de humanos.  Si tales mitos tienen base aunque sea en un porcentaje  y no es imaginacion....no sè decirles.                                                  Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                 Γεωργία  Κόλλια Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί. Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό και ...

Αγάπη μου μοναδική ,αγάπη μου μεγάλη  περπάταγα μες  στην ζωή χαμένη  σε μια  ζάλη Και στο μυαλό μου έρρεαν ένα σωρό εικόνες. Τα λόγια και τα χάδια σου ψάχνανε για κρυψώνες. Κρυψώνες μέσα στην καρδιά να  βρουν για  να φωλιάσουν Και την καρδιά μου την τρελλη βρήκαν για να δαμάσουν. Με ανεξητηλο στυλό έγραψα το όνομα σου Και αιχμάλωτη αφέθηκα σε κάθε άγγιγμα σου.   Δέσμια έγινα με μιας του πόθου και της δίνης  Μάτια κλειστά και ακολουθώ  μην τύχει και  με κρίνεις  Γιατί η καρδιά μου πια  χτυπά ερωτικά για σένα Με γκάζι εγώ σε ακολουθώ και με σπασμένα φρένα.                                            Γεωργία Κόλλια 

Ανοίγω το παράθυρο  και νοιώθω τον  αέρα και μια γατούλα που περνά  μου λέει :"Καλημέρα"  "Καλώς τηνε την όμορφη. Καλώς και τα μικρά της και τούτη μου  χαϊδεύεται κουνώντας την  ουρά της  Τα δύο μικρά της παίζουνε  με ένα  ροζε τοπάκι ενώ τους βάζω φαγητό  λίγο κοτοπουλάκι  Και έτσι η μέρα μου αρχινά γεμάτη ευγνωμοσύνη, στιγμές που φεύγουνε γοργά μα η μνήμη δεν τις σβήνει  Σου δίνω λοιπόν μια συμβουλή αγαπά τα  ζωάκια δωστους φαΐ, δως τους νερό και δως τους και χαδάκια.  Και όλα, θα  τα δεις  αλλιώς με μιας, ως δια μαγείας θα  έρθουν στιγμές ονειρικές απέραντης ευτυχίας.     ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ξημέρωμα σε γύρεψα το δειλινό σε βρήκα με την καρδιά σου μίλησα στη μαύρη μοίρα μπήκα Βοριάς χτυπά την πόρτα μου και στην ψυχή μου αγιάζι και στα πικρά τα μάτια μου στιγμή στιγμή βραδιάζει Τα μάτια σου εγύρεψα στο φως να περπατήσω να γίνω όνειρο γλυκό καημούς παλιούς ν’ αφήσω. ΣΤΙΧΟΙ: Δημήτρης Χριστοδούλου ΜΟΥΣΙΚΉ: Μίκης Θεοδωράκης Τα μάτια σου εγύρεψα στο φως να περπατήσω να γίνω όνειρο γλυκό καημούς παλιούς ν’ αφήσω

   Hay una gata en el patio que viene a dormir    pero no viene a menudo,tal vez me teme    yo le pongo comida y agua para que se sacie    pero se ve desden̈oso,sólo a escondidas comerà.     Adoro que quiso quedarse independiente     y que no digan que alojada quiso ser.    Me pregunto sI alguna vez,con ella macho logró      emparentarse y criar a su crìa.     Quisiera ser un gato calzado      y que vagara todo rato y estar lleno.                             Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                              Γεωργία  Κόλλια Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται  αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει μ...

Σαν ήμουνα μικρο παιδί μόλις μία κούνια έβλεπα γέμιζα τρελλή χαρά έτρεχα και ανέβαινα  Κούνια μπέλα  Κούνια μπέλα  "Πιο γρήγορα μανούλα μου κουνάμε πιο γοργά" και ανέβαινα , και ανέβαινα  όλο και πιο ψηλά.  Κούνια μπέλα  Κούνια μπέλα  Τα ποδαράκια κούναγα σπρώχνοντας τον αέρα και ένοιωθα πως πήγαινα απ'τα σύννεφα πιο πέρα Κούνια μπέλα  Κούνια μπέλα  Και τώρα που μεγάλωσα ακόμη αναζητώ μια κούνια να με πάει ψηλά στον ουρανό. Γεωργία Κόλλια  

Εσύ κοιτάς τη θάλασσα κι εγώ κοιτώ εσένα που τραγουδάς υπέροχα αυτό του Καββαδία. Ναι, κείνο που των φορτηγών τις γάτες περιγράφει και για το πώς οι ναυτικοί στη θάλασσα πετάνε. Ειλικρινά δεν πίστευα σαν  το ‘χα πρωτακούσει σε μια μπουάτ στο Ναύπλιο, μαζί σου, κι είχα νιώσει και στο ‘χα πει, παράξενα, πως γίνεται κι αγάπη να έχει νιώσει άνθρωπος που κάνει κάτι τέτοιο. Τώρα βεβαίως έμαθα, δεν έχω απορίες. Αγάπες κάλπικες μπορούν, ψυχρά να σε "τελειώσουν".                            Πάν Καρτσωνάκης Οι γάτες των φορτηγών      Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν, που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί, κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι, περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί. Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες, και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά, μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει, είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναικεία συντροφιά...

Όταν τα βράδια κάθομαι, μόνος στην πολυθρόνα κοιτάζω γύρω το λευκό τοπίο του χειμώνα. Πάνω στα έπιπλα λευκά σεντόνια έχω ρίξει. Έτσι κι αλλιώς το σπίτι μας δεν πρόκειται ν’ ανοίξει. Ώρες πολλές ακούγοντας μια μουσική να παίζει φωτογραφίες μας παλιές, απλώνω στο τραπέζι κι όταν με βρίσκει το πρωί, τις βάζω σε μια τάξη κάθε φορά και πιο αργά, μην κάτι και αλλάξει. Θέλω να μείνω  μοναχός και να μιλώ με ήχους με τις σκιές του ταβανιού κι αγαπημένους στίχους.                                     Π άν Καρτσωνάκης

Παρά θίν’ αλός. Όμηρος Αρχαίος Έλληνας ποιητής   (περ. 800-750 π.Χ.) – Ιλιάδα Α’ 316 (δηλαδή, παραλιακά) Ό,τι είναι πέρα από τις δυνάμεις μας  αρχίζει από θήτα: θάλασσα, Θεός, θάνατος… Θυμόσοφη Ρήση Ελεύθερε άνθρωπε,  πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα! Σαρλ Μπωντλαίρ Γάλλος ποιητής  (1821-1867) Θάλασσα, απ’ όλα τα νερά  και τα ποτάμια πίνεις, και τα δικά μου δάκρυα πιε,  πλατύτερη να γίνεις. Λιανοτράγουδο Η θάλασσα είναι γαλανή  μα ο αγέρας τη μαυρίζει. Παροιμία

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία, είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία. Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες». Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω στιχάκια ένα γύρω μου, να μπω για να «πεθάνω». Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασ ία.                       Πάν  Καρτσωνάκης

-Κ. Π. Καβάφης, «Η Γαλή» Είν’ η γαλή αντιπαθής εις τους κοινούς ανθρώπους. Μαγνητική και μυστική, τον επιπόλαιόν των κουράζει νουν• και τους χαρίεντάς της τρόπους δεν εκτιμούν. [ ] [ ] [ ] Aλλ’ είναι της γαλής ψυχή η υπερηφάνειά της. Το αίμα και τα νεύρα της είν’ η ελευθερία. Ποτέ δεν είναι ταπεινά τα βλέμματά της. Εν των παθών της δε τω πάντοτε κρυπτώ, εν τη καθαριότητι, εν τη ηρεμία και καλλονή των στάσεων, τη εγκρατεία ενδείξεων, πόση λεπτή αισθήσεων αγνότης ευρίσκεται. Ότ’ αι γαλαί ρεμβάζουν ή κοιμώνται τας περιβάλλει οραματισμού ψυχρότης. Ίσως τριγύρω των τότε περιπλανώνται φάσματα παλαιών καιρών. Ίσως η οπτασία εις Βούβαστιν τας οδηγεί• όπου τα ιερά των ήνθουν, και Pαμεσών τας έστεφε λατρεία, κ’ ην οιωνός, εις ιερείς, παν κίνημά των. (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα  1877;-1923, Ίκαρος 1993)