Καρτσωνάκης Πάν

Το περιστέρι το λευκό συμβόλιζε ειρήνη μ’ ένα κλαράκι της ελιάς που κράτησε στο στόμα μας έλεγαν οι δάσκαλοι πως όταν ο θεούλης  το είδος το ανθρώπινο το είχε αφανίσει. Τότε μονάχα σώθηκε η φαμελιά του Νώε  κι αυτοί που σώθηκαν απλά προπάτορές μας ήσαν. Τόσο σπουδαίος ναυπηγός μπορώ να υποθέσω που έφτιαξε μια κιβωτό μ’ όλα τα ζώα μέσα. Όση αλήθεια κρύβεται στης κιβωτού τον μύθο τόσο ειρήνη έφερε κείνο το περιστέρι.                         Πάν Καρτσωνάκης

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει. Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.   Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη. Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.   Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.                                 Πάν Καρτσωνάκης Pienso en la muerte , así como me mira la veo lamiéndose y suspirando con pesadez  Ruego,día y noche, con toda mi alma que no me lleve,aún gozo de la vida. Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo y que de mis sueños entrara en la inmensidad. Dicen muchos,que la muerte,no es màs   que el viaje de la vida hacia el gran universo. Pero si al final,vamos a la nada, serí...

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια…. μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο.  Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι. Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.   Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.                         Πάν Καρτσωνάκης

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο. Με χρώματα και μ’ ευωδιές, γιορτάζουν και χορεύουν τριγύρω τους οι μέλισσες, την γύρη σαν μαζεύουν. Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις. Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει.  Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.                           Πάν Καρτσωνάκης

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία, ούτε είναι αγώνισμα δρόμου που θα κόψει κάποιος το νήμα της νίκης.  Η τέχνη θα υπάρχει πάντοτε και ο δρόμος της θα παραμένει δίχως τέρμα, όσο υπάρχουν άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη που τον έχουν ανάγκη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν.  Γιατί, όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, οι άνθρωποι που ονειρεύονται και θέλουν να επικοινωνήσουν,  οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους, είναι οι ποιητές του κόσμου.             Πάν Καρτσωνάκης

Θα θελα να ΄σουν όνειρο, δική μου φαντασία οφθαλμαπάτης όαση κι όμορφη οπτασία. Να ΄σουν σαν άρωμα κι εγώ μια μέρα μαγεμένος να χω μεθύσει πρόσκαιρα  μ αυτό ερωτευμένος. Σε παραμύθι θάθελα πριγκίπισσα να ήσουν  που μάγισσα μαρμάρωσε και να σε αναστήσουν τα βασιλόπουλα θα ΄ρθούν  το δράκο να σκοτώσουν κι όλο σου το βασίλειο αυτοί να λευτερώσουν. Ωστόσο είσαι υπαρκτή και πως  να ξεπεράσω  όλα τα χρόνια που 'ζησα μαζί σου, να ξεχάσω;                                         Πάν Καρτσωνάκης

τη Μεγάλη Εβδομάδα της Ποίησης νηστεύω από τις λέξεις, τις μεγάλες χειρονομίες, τα δολοφονικά όνειρα που δεν οδεύουν στην Ποίηση της σιωπής. Αγαπάω κι εξαγνίζω το δεξί μου χέρι γιατί ξέρει να γράφει ποιήματα. Φοβάμαι το δεξί μου χέρι, μήπως κάποτε με σφάξει! Κάθε νύχτα κατοικώ στ αστέρια. Το πρωί έρχεται ο ήλιος και με διώχνει. Έξωση, λέει! Πολλές φορές μπορεί και το φως να σε διώξει. Το πένθος κατοικεί παντού!                          Μιχάλης Χελιώτης Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.          Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη. Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.          Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου                    ( 1931-1996 ) Ξέρεις ποια είμαι;  με ρώτησε η νύχτα κι έγειρ...

Εἷς οἰωνός, o ἄριστος, του Έκτορος η φράση. Υπέρ πατρίδος μαχητής και την ζωή ας χάσει. Όταν σηκώσανε πανιά να φύγουν απ’ την Τροία με όλα τα καράβια τους γεμάτα απ’ την λεία ευτυχισμένοι, ένοιωθαν π ου  ήταν κερδισμένοι. την πόλη όμως άφησαν  ερείπια, καμένη.   Κάποιοι ωστόσο, Αχαιοί, κατάλαβαν πως λάθος για της Ελένης την τιμή κι ένα του Πάρη πάθος να σκοτωθούν τόσοι πολλοί, ακόμη και αθώοι. Οι τύψεις τους αιώνια, σαράκι θα τους τρώει.                                  Πάν Καρτσωνάκης  Έχει συμβεί να δουν έναν αετό  να δίνει κακοσημαδιά για τους Τρώες,  και ο Πολυδάμας προτείνει αναδίπλωση.  Ο Έκτορας τότε τού λέει ότι δεν τα πιστεύει αυτά.

Recuerdo con el candil  yo encendía el cigarrillo  y me decía mi madre - ¿ No temes a la Muerte? Es de mala suerte  burlarse de los muertos  ¡la muerte con la vida  nunca las confundas! La muerte y los difundos   son del otro mundo. ¡ En este están los vivos   junto con mi hijo! Como templaba, temía mi madre  lo recuerdo cada vez que yo decía,   así para reírnos  - ¡Soy sueño del otro   y vivo mientras este dure  y moriré de repente  cuando él se despierte!   Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                    Γεωργία  Κόλλια Απ΄το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο  και μου λεγε η μάνα μου -μα δε φοβάσαι Χάρο;  Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις  Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!  Ο θάνατος...

Σαν όνειρο, στον ύπνο μου, πεθαίνεις και πονάω  σκορπίζεσαι σαν σύννεφο στ’ αγέρι σαν ξυπνάω κι όταν στη μνήμη μου σβηστείς σαν κύμα σ’ ακρογιάλι να μην μου λες παρήγορα πως ξαναζούμε πάλι. Το έχω πια αποδεχτεί όλα πως έχουν τέλος  πως ήμουν, ήσουν στ’ άπειρο ένα μικρούλι μέλος που μια στιγμή ξεχωριστή πήραμε κι ένα σχήμα κι ύστερα πάλι στ’ άπειρο, στο τίποτα, στο μνήμα. Ένα μοντέλο ήμαστε που τη ζωή εκφράζει  κι όποτε φθείρεται αυτό, απλά μορφή αλλάζει.                                     Πάν Καρτσωνάκης

Τα ποιήματα δεν γράφονται μόνο με λέξεις αλλά και με χρώματα με ήχους, αρώματα, γεύσεις..... Τα ποιήματα δε γράφονται μόνο με λόγια αλλά και με σιωπές. Ποιήματα γράφουν τα σύννεφα στον ουρανό τα κύματα στη θάλασσα και οι γλάροι προσπαθούν να μας τα εξηγήσουν. Δεν γράφουν, τα ποιήματα, οι ποιητές. Οι ποιητές, απλώς τα ερμηνεύουν.                    Πάν Καρτσωνάκης

Σαν Ινδιάνος θα ντυθώ το σώμα μου θα βάψω Της προηγούμενης ζωής, τα ρούχα μου θα κάψω Θα κόψω το τηλέφωνο κι όταν καφέ θα πίνω με του τσιγάρου τον καπνό, μηνύματα θα δίνω Θα κόψω κάθε επαφή με άνεση και λούσα Θα δώσω και τα έπιπλα που τόσο αγαπούσα Θα κάψω τα ενθύμια που είχα κι από σένα Φωτογραφίες, γράμματα δε θα χω πια κανένα Σαν Ινδιάνος θα ντυθώ θα βγω και στην πλατεία Θα περπατώ αμίλητος, θα ζω στην ουτοπία.                                         Πάν Καρτσωνάκης              

Η θάλασσα, το βάλσαμο, το παιδικό παιχνίδι η μάνα μας, το γιατρικό, ο δρόμος για ταξίδι. Του Έλληνα κληρονομιά το βιός και το χωράφι που του προσφέρει τ΄ αγαθά, του Μίδα το χρυσάφι. Την αγαπά, την θάλασσα, σαν να 'ναι ερωμένη που του προσέφερε χαρά μα και συχνά πικραίνει. Αλλάζει εύκολα μορφή, διάθεση και μπόι, κι από γλυκιά και ήρεμη, σαν το θεριό τον τρώει. Τη θάλασσα ο Έλληνας την έχει τραγουδήσει και μακριά της για καιρό "τρελαίνεται" αν ζήσει.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα που ζούνε στο κορμί μας  και προσπαθούν σαν σύμβολα να μπούνε, με εικόνες,  μες το μυαλό, σαν όνειρα υπόσταση να λάβουν  και μια ζωή αυτόνομη με τέχνη να κερδίσουν. Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, ο ήλιος τα σκοτώνει.  Στο φως της μέρας, οι σκιές, δεν έχουν γοητεία  ενώ τις νύχτες μαγικά τα σχήματα φαντάζουν και με τα χρώματα φωνή νομίζεις αποκτούνε. Ονειροβάτες ποιητές ανοίγουνε τις πόρτες στα ένστικτά τους διαρκώς κι έγιναν έρμαιά το υς. Ονειροβάτες ποιητές που χάσαν τη ζωή τους στις οπτασίες, στις σκιές υπόσταση να δίνουν.                               Καρτσωνάκης Πάν

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι  πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι!  Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει  μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει, αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι! Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!                                       Πάν Καρτσωνάκης

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια…. μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο.  Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι. Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.   Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.                                            Πάν Καρτσωνάκης