Καρτσωνάκης Πάν

Σειρήνες, Κίρκη, Κύκλωπες, αυτά να μη φοβάσαι. Άνθρωπος έχεις γεννηθεί κι όρθιος πάντα να ‘σαι.  Μη ζητάς την ευτυχία θά ‘λθει μόνη της αυτή αν εσύ έχεις το  άγχος, μην ελπίζεις να σε βρει. Η ευτυχία ξεκινά από τον εαυτό μας στα ‘σώψυχα μας κρύβεται και μέσα στο μυαλό μας. Την ευτυχία μη ζητάς σε κόσμους μ' ουτοπίες. Πόνος, μιζέρια, θάνατος, ναρκωτικές ουσίες. Κοίτα τον κόσμο όρθιος μη σκύβεις το κεφάλι. Αγώνα θέλει τσαμπουκά και ως εσχάτων πάλη.                   Πάν Καρτσωνάκης

Entonces quise decirte,lo que sentìa sin embargo seria tonto por eso no dije palabra. Por màs bonitas palabritas te dijera en vano como nubes en el aire,se dispersarìan al final. El aire nos canta y nosotros no decimos nada solo miras con la mirada perdida, la taza como si leyeras lo que dicen los posos sobre el presente, el pasado y también el futuro. Como quien hace tiempo està listo como escribe Kavafis  me despedì en silencio y sin derramar una làgrima.                             Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                             Γεωργία  Κόλλια Ήθελα τότε να σου πω, τι ένοιωθα κι ωστόσο θα ‘ταν ανόητο γι αυτό κουβέντα δεν σου είπα. Όσες λεξούλες όμορφες να σου ‘λεγα εις μάτην σαν σύννεφα στον άνεμο, θα σκόρπιζαν εντέλει. Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέ...

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους που όμως ξέρω τελικά, ποτέ δεν θα σου στείλω.  Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας και μαγεμένοι βάτραχοι, ένα φιλί προσμένουν.  Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες.                                         Πάν Καρτσωνάκης

Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Ενας από τους κομβικούς μύθους του Εμπειρίκου  είναι ο μύθος του αθάνατου θεού Πανός,  ο οποίος αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη του  σε όλο το έργο του ποιητή.  Στην Παγκόσμια Συμπολιτεία της Νέας Εποχής,  στον «Μεγάλο Ανατολικό»,  «η επίσημος θρησκεία ήτο η του Πανός»,  ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη  και στο επιμνημόσυνο κείμενό του  για τη Μαρία Βοναπάρτη ο ποιητής δεν λησμονεί  «τους λαγαρούς αυλούς του αιωνίου Πανός».  Πόσο θα αυθαιρετούσαμε άραγε αν υποθέταμε ότι  ο Εμπειρίκος αναδέχεται και επανεγγράφει,  σαφώς μετατοπίζοντάς το και μετατονίζοντάς το,  ένα από τα πολλά θέματα της ιδιαίτερα  εκτεταμένης  παλαμικής ποίησης;  Στο «Αργώ ή Πλους αεροστάτου», λοιπόν,  ο Πέντρο Ραμίρεθ κραυγάζει:  «Ο Μέγας Παν δεν πέθανε!  Ο Μέγας Παν δεν πεθαίνει!»  Η κραυγή ετούτη, που επιχειρεί να αντισταθεί  στην ιστορία, στην ιστορία των θρησκειών  και των παθών, έχει ήδη ακουστεί σχεδόν ...

Ο Ηρακλής που κράτησε τον ουρανό με τα’ άστρα που μέχρι κείνη τη στιγμή ο Άτλας τον κρατούσε το έκανε για να μπορεί να πάει να του φέρει σ’ αντάλλαγμα, ο Άτλαντας, μήλα των εσπερίδων. Τώρα το τι τα έκανε πολύτιμα τα μήλα τόσο πολύ που δέχτηκε να κάνει τέτοιον άθλο είναι πολύ παράξενο πως χάθηκε στο μύθο. Οι μύθοι με τα σύμβολα πολλές αλήθειες κρύβουν. Ωστόσο, μες τη γλώσσα μας, θα βρούμε την αλήθεια δεν είναι φρούτα, πρόβατα, είναι της Εσπερίας.                             Καρτσωνάκης Πάν Τα μήλα των Εσπερίδων ήταν σύμφωνα  με την ελληνική μυθολογία,  οι χρυσοί καρποί των δέντρων που βρίσκονταν  στον κήπο των Εσπερίδων.  Είναι κυρίως γνωστά μέσω του μύθου  του Ηρακλή, καθώς η απόκτησή τους  αποτέλεσε  το αντικείμενο του ενδέκατου άθλου του. Σύμφωνα με το Φερεκύδη, οι μηλιές που παρήγαγαν  τους καρπούς αυτούς  είχαν δοθεί από τη Γη στον Δία  και την Ήρα σαν γαμήλιο...

Ο πονηρός ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέμα με όμορφο περίβλημα που μέσα έχει βόμβα. Είναι δικό σου πρόβλημα πόσο κοντά του θα ‘σαι και πόσα περιθώρια, εσύ, θα του χεις δώσει. Υπάρχει και περίπτωση να είναι συγγενής σου οπότε αναπόφευκτα θα έρχεται κοντά σου. Ακόμη πιο χειρότερα, να σ’ έχει ξεγελάσει, μ’ αυτόν τον άνθρωπο, μαζί, ο έρωτας να δένει. Ο πονηρός, ο άνθρωπος, πάντοτε καιροσκόπος Με μία βδέλλα, θα ‘λεγα, απόλυτα πως μοιάζει.                                             Πάν Καρτσωνάκης

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν. Μπορεί να 'ταν φθινόπωρο και τώρα ο χειμώνας μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι. Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν  σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα. Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν.                                                Πάν Καρτσωνάκης  

Σαν αεράκι δροσερό, σελήνη που φωτίζει άνθος με χρώμα κι ευωδιά ευχάριστη θα μείνεις στη θύμησή μου πάντοτε κι όσον καιρό υπάρχω θα ζεις μέσα στους στίχους μου, που έγραψα για σένα. Μακάρι  να ‘μουν ποιητής σ’ αρχαίο Ιερατείο για σένα μύθο να ‘φτιαχνα αστερισμός να γίνεις, και τ’ όνομά σου πάντοτε οι άνθρωποι να λένε ακόμη κι αν δεν είδανε ποτέ την ομορφιά σου.  Θα έμενες αιώνια να λάμπεις σαν αστέρι έστω κι αν Πούλια βάπτισαν κάποιοι την Αλκυόνη.                                 Πάν Καρτσωνάκης Ο μύθος της Αλκυόνης 1. Στα πολύ παλιά χρόνια, στην αρχαία Ελλάδα  ζούσε μια θεά που την έλεγαν Αλκυόνη.  Η Αλκυόνη ήταν κόρη του θεού των ανέμων Αιόλου και της Αιγιάλης, θεάς της ακτής. 2. Η Αλκυόνη ήταν ένα έξυπνο και χαρούμενο κορίτσι.  Όταν μεγάλωσε πολλά παλικάρια ήθελαν για αυτές τις χάρες να την πάρουν  για γυναίκα τους. 3. Σε μια πόλη της Θεσσαλίας, την όμορφη Τραχίνα, ζούσε ο βασ...