Καρτσωνάκης Πάν

Sus sueños siempre  sembraban los poetas en el mundo espolvoreandos con sangre  esperanzas también con mentira Con palabras solo contruìan su mundo y vivìan cavando galerìas alrededor tùneles para escapar. Los poetas mantienen el equilibrio hacen acrobacias en el ahora se sumergen en el instante  y caen en el futuro.      Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                   Γεωργία  Κόλλια Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,             οι ποιητές, στον κόσμο             πασπαλισμένα αίματα,               ελπίδες μα και ψέμα.            Με λέξεις μόνο έχτιζαν,         τον κόσμο τους και ζούσαν         στοές τριγύρω σκάβοντας,            τούνελ για ν...

Όπως οι γέροι ναυτικοί π αναθυμούνται χρόνια όταν παιδιά με σφριγηλά κορμιά είχαν μπαρκάρει στη θάλασσα, π' ατέλειωτη πολλά τους υποσχόταν κι αν κάπου ξεγελάστηκαν την αγαπούν ακόμα. Έτσι κι εγώ την αγαπώ κι ας νοιώθω προδομένος γιατί κακίες δεν κρατώ και νόημα δεν έχει στο κάτω-κάτω της γραφής έχω κι εγώ ευθύνη δεν τόλμησα να αφεθώ και ότι θέλει ας γίνει. Δε φταίει που με γέλασε αλλά ή φαντασία που ναι τροφή των ποιητών, παρηγοριά τ’ ανθρώπου.                                 Καρτσωνάκης Πάν

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...

Hay algunas personas que nunca crecen no maduran, como se suele decir  tampoco llegan a asentarse.  Permanecen curiosos como niños e indecisos. "Abiertos" para recibir todo lo nuevo aunque algo se nota loco a primera vista  Tienen su propia visiòn sobre el mundo  y buscan encontrar relaciones, combinaciones, correlaciones y explicaciones  en todo lo que ocurre a su alrededor. Incluso cuando todo aparenta simple,seguro  y razonable ellos tratan  de encontrar lo paradòjico, lo inexplicable,esto que cambia  el curso lògico del progreso rutinario. La mayorìa de las veces no lo logran   y cansados  tal vez y decepcionados  algunos caen al vacìo. Se pierden en laberintos y se queman  como mariposas en la luz de la làmpara. Estas son las personas que viven entre el hoy y el pasado equilibrando sobre  un pensamiento tendido hacia el futuro. Viven entre la verdad y la mentira. Se nutren con los deseos,anhelos y sueños.  E...

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν, κυρίως, ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος. Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν. Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει  ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος. Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε  όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας. Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία.                               Πάν Καρτσωνάκης

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε μεγαλώνουν ποτέ δεν ωριμάζουν, όπως συνήθως λένε,  κι ούτε ποτέ τους κατασταλάζουν. Παραμένουν περίεργοι σαν παιδιά κι αναποφάσιστοι. «Ανοικτοί» για να δεχτούν κάθε τι το νέο  ακόμη κι αν κάτι φαίνεται τρελό εκ πρώτης όψεως. Έχουν μια δική τους οπτική για τον κόσμο και ψάχνουν να βρουν σχέσεις, συνδυασμούς  συσχετισμούς και αιτιολογίες σε ότι συμβαίνει γύρω τους. Ακόμη κι όταν όλα φαίνονται απλά σίγουρα  και λογικά  αυτοί ψάχνουν να βρουν το παράδοξο το ανεξήγητο  αυτό που αλλάζει την λογική ροή  της ρουτινιάρικης εξέλιξης. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν  και κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι  κάποιοι πέφτουν στο κενό.  Χάνονται στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους  ή καίγονται σαν τις πεταλούδες στο φως της λάμπας. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν  ανάμεσα στο σήμερα και το παρελθόν τους  ισορροπώντας  πάνω σε μια τεντωμένη σκέψη για το μέλλον. Ζουν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμ...

Κάποιες βραδιές, η θάλασσα, τραγούδια της μου στέλνει μακρόσυρτα, μονότονα σαν μοιρολόι είναι κι ώρα πολύ ως το πρωί κρατάει το μαρτύριο  που κατορθώνει λύτρωση, ο ύπνος, να μου δώσει.  Δεν τραγουδά μονάχη της, η θάλασσα, νομίζω ούτε κι ο άνεμος μπορεί, τέτοιο να πει τραγούδι είναι νομίζω ναυτικών, τραγούδι χορωδίας από αυτούς που πνίγηκαν χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν έχει σύνορα, στη γη, το κράτος της θαλάσσης Ανέκαθεν τους τολμηρούς προκλητικά καλούσε.                                      Πάν Καρτσωνάκης

 Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,             οι ποιητές, στον κόσμο             πασπαλισμένα αίματα,               ελπίδες μα και ψέμα.            Με λέξεις μόνο έχτιζαν,         τον κόσμο τους και ζούσαν         στοές τριγύρω σκάβοντας,            τούνελ για να ξεφύγουν.            Ισορροπούν οι ποιητές,            ακροβατούν στο τώρα,            βυθίζονται μες τη στιγμή          και πέφτουνε στο μέλλον!                                        Πάν Καρτσωνάκης

Σε ποιους θεούς τους φόβους τους οι άνθρωποι ξορκίζουν επένδυσαν τα όνειρα στήριζαν τις ελπίδες απ την αρχή σαν ένοιωσαν πως έχουν την ανάγκη σε κάτι άλλο άφαντο και θείο να πιστέψουν. Ανέκαθεν οι άνθρωποι ζούσανε μες τον φόβο μια φυσική ανθρώπινη κι αυτή αδυναμία. Ωστόσο κάποιοι πονηροί το πήρανε χαμπάρι πως έχει μπόλικο ψωμί αυτή η ιστορία. Έτσι οι μάγοι της φυλής έστησαν τους βωμούς τους και άρχισαν τα θαύματα, προσευχές και τάματα.                       Πάν Καρτσωνάκης

Dentro de nosotros druerme  un nin̈o de millones de an̈os. Desconoce leer, escribir y con imàgenes como antiguos jeroglìficos y con sueños intenta hablarnos. Nadie aprendió su lengua aunque lo intentaron  muchos, muy pocos lograron sacar algùn sentido. Dentro de mi un gigante duerme. Es un niño primitivo que anida dentro de mì y nunca habìa etendido què querìa decirme solamente cuando empecè hablar casi la misma lengua. Dentro de mì duerme  un pequeño niño  y sus pensamientos  no me dejan dormir.                      Kartsonakis Pan Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                Γεωργία  Κόλλια Μέσα μας κοιμάται  ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και με τα όνειρα  προσπαθεί να ...

Ένας λεκές που έμεινε εδώ και τόσα χρόνια λες και στοιχειώνει το χαρτί κι αυτά που ναι γραμμένα. Ίσως να είναι δάκρυ μου κι εκεί πέφτει το βλέμμα  κι όχι στις λέξεις που γραψες για να μου πεις αντίο. Για μένα ανεκτίμητο είναι και το φυλάω αυτό το γράμμα που στειλες πριν φύγεις Αυστραλία καθώς δεν ήταν δυνατόν δια ζώσης να τα πούμε. Ήμουν στον Έβρο, στον στρατό, στο χάος μιας θητείας. Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε αυτοί που ανεκπλήρωτοι για κάποιο λόγο μείναν.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ο ουρανός σαν θάλασσα απλώνεται μπροστά μας και τ’ άστρα είναι σαν νησιά τις νύχτες με τα φώτα. Προκλητικά μας γνέφουνε και σαν να προσκαλούνε τον άνθρωπο που κάποτε ίσως τα εποικίσει. Σαν ναυαγός αισθάνομαι χαμένος μες το σύμπαν και σκέφτομαι ότι μπορεί και ναυαγός να είμαι. Να χουν ξεμείνει πρόγονοι, σε τούτον τον πλανήτη, εκατομμύρια χρόνια πριν, και δεν μπορούν να φύγουν. Οι άνθρωποι ανέκαθεν κοιτούσαν προς τ’ αστέρια. Ακόμη και το μέλλον τους πίστευαν πως θα δούνε.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Μέσα μας κοιμάται  ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και με  τα όνειρα  προσπαθεί να μας μιλήσει.  Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του  αν και προσπάθησαν πολλοί  ελάχιστοι κατάφεραν  κάποιο νόημα να βγάλουν.  Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται.  Είναι ένα παιδί πρωτόγονο  που φωλιάζει μέσα μου και ποτέ μου δεν είχα κατάλάβει τι ήθελε να μου πει παρά μόνο όταν άρχισα  να μιλώ περίπου στην ίδια γλώσσα.  Μέσα μου κοιμάται  ένα μικρό πρωτόγονο παιδί  και οι σκέψεις του να κοιμηθώ  δεν με αφήνουν!         Καρτσωνάκης Πάν

Πόση σοφία σύναξαν σε τούτα τα κρανία που τώρα σκεύη αδειανά μακάβρια στολίζουν παλαιοτέρων μοναχών ράφι οστεοθήκης προσμένοντας ανάσταση νεκρών, δικαιοσύνη. Δύο ζωές που έζησες στη γη απάνω κι όμως προσηλωμένος έμεινες στην τρίτη κι αιωνία πιστεύοντας πως ο σκοπός που ‘λθαμε στον πλανήτη δοκιμασία, πρόκριμα στην τελική την κρίση.    Όσο κοιτάζω τα κενά, κρανία, το φοβάμαι ορ ιστική πως είν’ αυτή, κατάληξη, λυπάμαι.                                    Πάν Καρτσωνάκης

Διόλου δεν έφυγαν.  Αναπνέουν ακόμη εδώ.  Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη. Υπάρχει το άρωμά τους. Αγριολούλουδα που επιμένουν. Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,  βεβήλωσαν τα ιερά τους, έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους, κι έκαψαν τα γραφτά τους. Υπάρχουν ακόμη εδώ! Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος τους ιερούς ναούς τους.  Ξερίζωσαν τη θύμισή τους; Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.  Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε. Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι. Αναπνέουν ακόμη. Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.  Όσες γενιές και να περάσουν.                  Πάν Καρτσωνάκης They never left. They still breathe in here.  Like the flowers in springtime. What if their temples are ravaged, their sacred places are desecrated,  their statues are broken and their writings are burned . They are still here! Their sacred temples were destroyed and demolished. But their remembrance was not washed out? No, they never left ...