Καρτσωνάκης Πάν

Κι έτσι όπως ταξίδευε στους κάμπους, η ζωή, πολύ καλά κλειδωμένη στον πυρήνα της χαμογελούσε πονηρά στο καλοκαίρι που με το ανάλαφρό του "βηματισμό" ήταν ήδη «προ των πυλών». Σκόρπιζε τη ζωή ο άνεμος κι έστελνε μηνύματα αισιοδοξίας στον κόσμο. Σκόρπιζε τη ζωή, ο άνεμος, μιαν άνοιξη σαλπίζοντας ακόμη! Πάν Καρτσωνάκης And as life was travelling through the plains, being well locked into its core, was smiling slyly to the summer which, in its light walking, was already "in front of the gates" Life was scattered by the wind and was sending optimistic messages to the world. Life was scattered by the wind and was horning one more spring! Kartsonakis Pan  

Μες το σκοτάδι φάνηκες φορώντας μπιχλιμπίδια Χαμογελούσες κι άρχισες να λες ένα τραγούδι Γυμνόστηθη, ξυπόλητη λίκνιζες το κορμί σου κι εγώ αμήχανα, θαρρώ, έκλαιγα και γελούσα. Όχι δεν ήταν όνειρο και φάντασμα δεν ήσουν λίγο πιο πριν με άγγιζες δεν ήταν φαντασία και αποδείξεις πάνω μου υπάρχουν και τις βλέπω και τ άρωμά σου έντονα στα ρούχα μου υπάρχει. Μες το σκοτάδι που γεννά όνειρα κι οπτασίες Ήλθες, με βρήκες κι έφυγες σαν αστραπή και σπίθα.                                           Πάν Καρτσωνάκης You appeared in the dark,wearing trinkets. You were smiling and started to sing a song. You were swaying your body,topless and barefoot and I was crying and laughing embarrassed (I believe).  No, it was not a dream and you were not a ghost. A while ago,that you touched me,was not a fantasy and there are evidences upon me and I see them and your aroma is strongly all over my clothes...

Στο εργαστήρι φτάνοντας η Θέτις για να πάρει από τον μάστορα θεό τα όπλα για τον γιο της ο ποιητής μην χάνοντας αυτήν την ευκαιρία μας περιγράφει σύντομα και λίγο τ’ αργαστήρι. Εκεί λοιπόν, στα φυσερά, τις εντολές του δίνει, ο Ήφαιστος, με μοναχά τη σκέψη να δουλέψουν. Ακόμη και ανθρώπινα ρομπότ είχε φτιαγμένα γυναίκες και στου έρωτα την τέχνη προικισμένες.  Από παιδί σαν διάβαζα, σχολείο, τέτοιους στίχους την απορία κουβαλώ ακόμη τι μας κρύβουν.                                     Πάν Καρτσωνάκης Στο Σ της Ιλιάδας, την επονομαζόμενη Ραψωδία της Οπλοποιίας,  ο Ήφαιστος δούλευε μόνος στο περίτεχνο εργαστήρι του,  όταν τον είδε η Θέτιδα: "μέσ’ στον ιδρώτα να στριφογυρνά γύρω από τα φυσερά του  γιατί βιαζότανε.  Είκοσι όλους κι όλους μαστόρευε τρίποδες, για να στέκουν  γύρω-γύρω  στην αίθουσα την στεριοκάμωτη  κατά μήκος των τοίχων.  Και κάτω από τη β...

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε.  Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια. Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους. Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια,  έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει.  Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου.  Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον.                             Πάν Καρτσωνάκης

Εκεί στα πεύκα του Ισθμού λημέριαζε ο Σίνης* κι όποιον διαβάτη έπιανε, λένε, δολοφονούσε  τα δυο του πόδια δένοντας ένα σε κάθε πεύκο που ‘χε λυγίσει πριν αυτός να σχίζεται στα δύο. Λένε ληστής ήταν αυτός μα μου περνά η σκέψη μήπως απλός υπάλληλος του κράτους της Εφύρας* με στρατιώτες για φρουρά εισέπραττε το φόρο κάτι σαν τα διόδια της εποχής εκείνης. Σαν έφορος μου φαίνεται πως ήτανε ο Σίνης κι όχι ληστής που μόνος του να έχει τέτοια δράση.                                      Πάν Καρτσωνάκης Σίνης: Μυθικός ληστής,  νόθος γιος του Ποσειδώνα.  Έστηνε τις παγίδες του στον Ισθμό,  συνελάμβανε τους περαστικούς,  με την τεράστια δύναμή του λύγιζε  τις κορυφές δύο πεύκων  κι έδενε σ` αυτές τα πόδια του θύματός του.  Μετά άφηνε τις κορυφές  και το θύμα σχιζόταν στα δύο.  *Η αρχική ονομασία της Κορίνθου ήταν Εφύρα. Σύμφωνα με μύθο, το όνομά της η πόλ...

Μικρός, φοβόμουν να το πω, ακόμη και σε φίλους ίσως γιατί περίγελος, εύκολα θα γινόμουν  μα τώρα πια ξεπέρασα αυτές μου τις φοβίες και λέω τι αισθάνομαι, ελεύθερα, με θάρρος. Κάποιες φορές παράξενα αισθάνομαι, σαν όπως να έχω φτάσει ναυαγός, σε τούτον τον πλανήτη. Έχω γνωρίσει αρκετούς, ανθρώπους που παρόμοια μου έχουν πει αισθάνονται, από παιδιά που ήταν.   Σαν ναυαγός αισθάνομαι, μηνύματα που στέλνει σε κάποιους άγνωστους, γνωστούς, ανθρώπους, σαν κι εμένα.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δάσος  κι εγώ χαμένος περπατώ  φωνάζω, γράφω, ψάχνω,  χαμογελώ, χειρονομώ,  ελπίζω κι αγαπάω. Τάκης Καρτσωνάκης  Ιούλης 2009

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω από μια μίζερη ζωή κλεισμένος σε καβούκι ρισκάροντας τον θάνατο, σαν Ίκαρος με πτώση τουλάχιστον ελεύθερος, θα νιώσω πριν πεθάνω. Μες το κουκούλι όνειρα, της κάμπιας, έχω κάνει πως κάποια μέρα με φτερά, όπως οι πεταλούδες από ανθούς διάφορους το νέκταρ θα τρυγήσω έστω κι αν ξέρω πως μετά, απλά θα ξεψυχήσω. Πολύ συχνά λαβύρινθος με δίχως Αριάδνη Κρυφτούλι με Μινώταυρους και η ζωή μας μοιάζει.                                    Πάν Καρτσωνάκης

En los marmóreos,blancos, campos de mis papeles  con pocas palabras itento lucho por vencer  aunque conozco seguro que es una lucha vana. Escasos ganaron, al tiempo, para que no les coma. Como los rìos somos, las personas, creo  y buscamos hallar mar  en  el puerto Como intentaron hacer antes tantos otros pero se perdiò,la mayoría y mar no encontrò. El òxido come el hierro, y las penas a las personas y con las palabras, en el papel, consuelo busco.                               Kartsonakis Pan Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                               Γεωργία  Κόλλια Στα μαρμαρένια, τα λευκά, αλώνια των χαρτιών μου  με λίγες λέξεις προσπαθώ παλεύω να νικήσω αν και γνωρίζω σίγουρα τον μάταιο αγώνα ελάχιστοι  τον νίκησαν, τον χρόνο, μην τους φάει. ...

Η σιωπή είναι χρυσός, υπάρχει μία ρήση που την ασπάζονται πολλοί ως δείγμα της σοφίας. Ωστόσο λίγοι λένε πως, ο έλεγχος θα πρέπει να είναι πότε θα μιλάς και πότε να σωπαίνεις. Μάλλον αυτό θα εννοούν διάλογο να κάνεις αφού ακούς και τι θα πουν, οι άλλοι σαν μιλήσουν κι αυτό γιατί ο άνθρωπος ανέπτυξε τον λόγο που είναι δείγμα του βαθμού, για τον πολιτισμό του.  Βαρβαρισμός, είναι αυτό: όπου δεν πίπτει λόγος, η ράβδος έρχεται μετά, «διάλογο» να κάνει.                                      Πάν Καρτσωνάκης Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.                        Aραβική Παροιμία «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.» Τίς βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν; τίς χαυνωθείς Aσιανός παραιτηθείς εις μοίραν τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων, χίμαιραν είπε τ...