Καρτσωνάκης Πάν

Ζούμε ταξιδεύοντας, σαν τα ποτάμια,  το πολύ-πολύ έως τη θάλασσα. Αυτό έγραφε, με καλλιγραφική πολυτονική γραφή  και με τη μέθοδο της πυρογραφίας, πάνω  σε μια πινακίδα από ξύλο που κρεμόταν  σε περίοπτη θέση στο μικρό δωμάτιό του  και το οποίο μάλλον θύμιζε κελί μοναχού  παρά δωμάτιο εργένη. Ήταν λίγο μεγαλύτερος από πενήντα και ωστόσο  η όψη του θύμιζε άνθρωπο εξήντα,  τουλάχιστον χρονών. Εργαζόταν από μικρό παιδί, αυτοσυντήρητος  και η ζωή του όλη απλή και συνηθισμένη  και δίχως καμία έξαρση, όπως χαρακτηριστικά  μου εξομολογήθηκε. -Άχρωμη, θα έλεγα, συμπλήρωσε την στιγμή  που με είδε να μαζεύω τρίποδα, φακούς  και φλας και κατάλαβε πως θα έφευγα. -Tέλειωσες με την φωτογράφηση, με ρώτησε,  να κεράσω κι άλλον ένα καφέ ή μήπως προτιμάς  να παραγγείλω σουβλάκια και να πιούμε και μπύρα  που έχω στο ψυγείο; -Να, λέω να προλάβω να τα εμφανίσω σήμερα.  Ήταν φανερό ότι διψούσε για λίγη ανθρώπινη  παρουσ...

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

Ένα  ποιητικό παραμύθι  αχαλίνωτης  πραγματικότητας  γραμμένο από  τον Ησίοδο  το 730 π.Χ. περίπου. Το γένος το σιδερένιο είμαστε εμείς;  Και ποιο γένος θα ακολουθήσει; Δείτε το βίντεο:

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Σύμπτωση είναι η ζωή σε τούτον τον πλανήτη το είδος το ανθρώπινο υπάρχει από τύχη. Αλήθεια τo φαντάζεστε, την Γη δίχως ανθρώπους μα περισσότερο χωρίς και τον πολιτισμό τους; Αν είχε η εξέλιξη άλλη πορεία πάρει και το μυαλό, οι άνθρωποι,  δεν είχαν αναπτύξει μα σαν ζωάκια στις σπηλιές αν είχαν επιζήσει με μόνο άναρθρες κραυγές αν επικοινωνούσαν…. Μα επιβίωσαν σαφώς και σήμερα κομπάζουν πως και τη γη τώρα μπορούν, να την εξαφανίσουν.                                        Πάν Καρτσωνάκης H θαλάσσια χελώνα Καρέτα (caretta caretta) εμφανίστηκε στη γη   πριν από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια  και αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες  μορφές ζωής  στην ιστορία του πλανήτη μας. Είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας που αναπαράγεται  στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά εδώ και εκατομμύρια χρόνια,  η Καρέτα - καρέτα  απειλείται με εξαφάνιση. Ο κύκλος της ζωής της εξαρ...

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες; Και λοιπόν; Τα δέντρα μόνο επέλεξαν την ακινησία. Αλήθεια τι θα προτιμούσες; Να έχεις αγαπήσει ένα δέντρο; Με το έναν ή τον άλλον τρόπο οι άνθρωποι φεύγουν. ταξιδεύουν αλλά δεν χάνονται. Πάντοτε θα φεύγει, ένα πλοίο, από το λιμάνι. Ναι και οι γλάροι πετούν αλλά δεν φεύγουν σκεφτόμουν τότε. Οι άνθρωποι τελικά μπορεί να μην είναι σαν τα σύννεφα φεύγουν αλλά δεν χάνονται όπως αυτά σου είχα πει θυμάμαι όταν σου έσφιξα το χέρι και σε αποχαιρέτισα λίγο προτού να σε φιλήσω. Σαχλαμάρες, σκέφτομαι τώρα αλλά ειλικρινά δεν βρήκα κάτι έξυπνο να σου πω μήπως και σε συγκινούσα σε βαθμό που να μην έφευγες αλλά πάλι παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντάς του πως ότι έγινε ήταν σωστό που έγινε έτσι. Αν συνέβαινε το αντίθετο, ίσως να ήταν χειρότερα και πως αυτό που έζησα δεν θα είχε την χρυσόσκονη του παραμυθιού. Οι έρωτες, όπως και οι άνθρωποι, που ξέρουν πότε, πως και γιατί να πεθάνουν είναι αυτοί που άξιζε τελικά και που έζησαν. Πάν Καρτσωνάκης 

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...

Τον πόλεμο μας λέγανε Πατέρα στο σχολείο. Κάποιος αρχαίος το ‘γραψε το είδα σε βιβλίο Κι εγώ, που δεν το δέχτηκα, μου ‘βάλαν τιμωρία στην ίδια τάξη μ άφησαν Αρχαία κι Ιστορία! Πενήντα χρόνια προσπαθώ μα πως να το χωνέψω ή θα ‘πρεπε να το δεχτώ ή να το ανατρέψω! Τώρα, πιστεύω πως μισή, τη σκέψη του προγόνου κάποιος μας κληροδότησε στο πέρασμα του χρόνου γιατί ο κόσμος τελικά εκτός από πατέρα πρέπει να έχει λογικά και κάποια για μητέρα! Υ.Γ: ο τίτλος του ποιήματος είναι Ειρήνη!                             Πάν Καρτσωνάκης

Φωτογραφίες μας παλιές, που είχα ξεχασμένες τυχαία βρήκα εντελώς κι άρχισα να θυμάμαι. Πάνω στο κάστρο πόζαρες για φλάμπουρο κουνώντας το άσπρο σου πουκάμισο, γυμνόστηθη, γελούσες.  Αχ, κοριτσάκι μου χαζοί, που ήμασταν κι οι δυο μας πως θα νικήσουμε κι εμείς θ’ αλλάξουμε τον κόσμο. Πως η δική μας η γενιά καλύτερη θα είναι  δεν θα υπάρχει πόλεμος, κανείς δεν θα πεινάει. Ώρες πολλές ξεχάστηκα, πάνω τους να κοιτάζω και μ’ έναν κόμπο στον λαιμό και δάκρυα στα μάτια.                                              Πάν Καρτσωνάκης