Καρτσωνάκης Πάν

Το μέλλον του προσπάθησε αιώνες  να μαντέψει ο φουκαράς ο άνθρωπος που θελε να πιστέψει στην μάταιά του ύπαρξη σε τούτον τον πλανήτη ενώ δεν έβλεπε μπροστά κι απ τη δική του μύτη. Η προσφιλής του μέθοδος, ανάγνωση στ αστέρια ή προστασία ζήταγε απ του θεού τα χέρια. Θεούς που ελεήμονες και τιμωρούς συνάμα αιώνες κατασκεύαζε και πίστευε στο θαύμα. Ωστόσο μόνος, στη ζωή, ερχότανε και μόνος έφευγε πάλι, νικητής είναι μονάχα ο χρόνος.                                 Πάν Καρτσωνάκης

Όλη την νύχτα τριγυρνά δεν ξέρω που πηγαίνει και  ποιες αυλές καλύτερες απ’ την δική μου βρίσκει. Όλη την μέρα άνετη, ξαπλώνει, χουζουρεύει κι αν κάπου-κάπου σηκωθεί,  απλώς αλλάζει θέση. Πίνει νερό μα την τροφή κάποιες φορές αφήνει ίσως γιατί καλύτερη, κάπου αλλού θα βρίσκει.  Ενδέχεται με όμορφο και γάτο κοτσονάτο να ζευγαρώνει και γι αυτό ξεμυαλισμένη θα ‘ναι.  Αυτό συμβαίνει προφανώς και η αυλή σε λίγο  θα ‘χει γεμίσει τρυφερά και ζωηρά γατάκια.                        Πάν Καρτσωνάκης

Λευκή πετσέτα δεν πετώ ακόμη κι όταν ξέρω ότι στο τέλος νικητής ο χάροντας θα είναι. Όσο κι αν είναι μάταιος,  το ξέρω, ο αγώνας εγώ το νοιώθω χρέος μου να μην εγκαταλείψω.   Ο άνθρωπος γεννήθηκε αθάνατος να είναι μα κάποιο λάθος έγινε κι άρχισε να πεθαίνει κι όμως δεν έπαψε ποτέ κι ακόμη το ελπίζει ότι  μετά τον θάνατο, αιώνια θα ζήσει.   Πιστεύει στην  ανάσταση που κάποτε θα γίνει γιατί αθάνατη ψυχή, πιστεύει διαθέτει.                     Πάν  Καρτσωνάκης

Όταν, θυμάμαι, στη σχολή σπουδάζαμε το σχέδιο να κάνουμε ελεύθερο σε βάζα και κεφάλια μου πρότεινες να παίξουμε παιχνίδι φαντασίας κάποια φορά στο ύψωμα του κάστρου της Κορίνθου. Μου έδειχνες τα σύννεφα που άλλαζαν το σχήμα στον άνεμο και ρώταγες αυτό με τι σου μοιάζει; Πότε με ζώο δηλαδή και  πότε κάτι άλλο κι ήταν παιχνίδι τρυφερό…. ήταν το μυστικό μας. Σήμερα το θυμήθηκα τον ουρανό κοιτώντας κι αναρωτήθηκα που ζεις κι αν ζεις ευτυχισμένη.                             Καρτσωνάκης Πάν

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια κάθε φορά που έρχεσαι ντυμένη σαν νεράιδα  ραντίζεις με χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα γιατί πιο εύκολα θα μπω στις χώρες του ονείρου. Να δραπετεύω ήθελα σε κόσμους ουτοπίας εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες, εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο. Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες από σαπούνι και νερό…..γυαλίζουν κι όμως σκάνε.                                  Καρτσωνάκης Πάν Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα  που ζούν μες το κορμί μας  και προσπαθούν σαν σύμβολα να μπούν με τις εικόνες, μες το μυαλό, σαν όνειρα  υπόσταση να λάβουν  και μια ζωή αυτόνομη  στην τέχνη να κερδίσουν. Στο φως της μέρας, οι σκιές,  δεν έχουν γοητεία  ενώ τις νύχτες μαγικά τα σχήματα φαντάζουν  και με τα χρώματα φωνή  νομίζεις αποκτούνε. Νύχτα ξυπνούν τα ...

Τεμαχίσαμε τον χρόνο σε μικρά πολύ μικρά κομματάκια ώρες και δευτερόλεπτα κι αυτά σε πολύ μικρότερα. Τον πακετάραμε ύστερα  σε μέρες, μήνες και χρόνια  και νομίσαμε ότι κάτι καταφέραμε. Ουτοπία. Στην πραγματικότητα δεν καταφέραμε τίποτα. Ο χρόνος, κυρίαρχος του παιχνιδιού εξακολουθεί να μας βγάζει την γλώσσα του περιπαικτικά. Αρχή και τέλος Άλφα και Ωμέγα «Πατέρας» των πάντων. Ο χρόνος,  εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά του!                     Πάν Καρτσωνάκης We devided the time in small, very small pieces (hours and seconds) and these pieces into much smaller. Then,we packed it  in days, months and years  and thought that we managed something. Utopia. in fact,we did nothing. Time is the master of the game. It razzes and mokes us. Start and finish. Alpha and Omega. "Father" of everything. The time  keeps on eating its children!                       ...

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει. Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.   Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη. Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.   Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.                                       Πάν Καρτσωνάκης Pienso en la muerte , así como me mira la veo lamiéndose y suspirando con pesadez  Ruego,día y noche, con toda mi alma que no me lleve,aún gozo de la vida. Si algún día me llevara, quisiera que fuese   mientras duermo y que de mis sueños entrara en la inmensidad. Dicen muchos,que la muerte,no es màs   que el viaje de la vida hacia el gran universo. Pero si al ...

Την ευτυχία μη ζητάς σε κόσμους μ' ουτοπίες. Πόνος, μιζέρια, θάνατος, ναρκωτικές ουσίες. Κοίτα τον κόσμο όρθιος μη σκύβεις το κεφάλι. Αγώνα θέλει τσαμπουκά και ως εσχάτων πάλη. Μη ζητάς την ευτυχία θά ‘λθει μόνη της αυτή αν εσύ έχεις το  άγχος, μην ελπίζεις να σε βρει. Η ευτυχία ξεκινά από τον εαυτό μας στα ‘σώψυχα μας κρύβεται και μέσα στο μυαλό μας. Σειρήνες, Κίρκη, Κύκλωπες, αυτά να μη φοβάσαι. Άνθρωπος έχεις γεννηθεί κι όρθιος πάντα να ‘σαι.                      Πάν Καρτσωνάκης

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δάσος  κι εγώ χαμένος περπατώ  φωνάζω, γράφω, ψάχνω,  χαμογελώ, χειρονομώ,  ελπίζω κι αγαπάω. Τάκης Καρτσωνάκης  Ιούλης 2009 If the wind had colour  if my dreams had flesh  if my mind had paths  I would not love. The fire that burns  inside me and I feed  it with dreams, hopes and rimes,  would have been out.  But the wind has only voice  and my flesh just eats the dreams. But my mind still remains  an impassable forest  and I am lost,  while I walk around shout.. .write...search... smile.. .gesture... hope and love.     Takis Kartsonakis           ...

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία, ούτε είναι αγώνισμα δρόμου που θα κόψει κάποιος το νήμα της νίκης.  Η τέχνη θα υπάρχει πάντοτε και ο δρόμος της θα παραμένει δίχως τέρμα, όσο υπάρχουν άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη που τον έχουν ανάγκη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν.  Γιατί, όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, οι άνθρωποι που ονειρεύονται και θέλουν να επικοινωνήσουν,  οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους, είναι οι ποιητές του κόσμου.                 Πάν Καρτσωνάκης

Κάποιος αρχαίος Έλληνας «αρχή σοφίας», είπε στις λέξεις μέσα κρύβονται πανάρχαιες αλήθειες. Ούτε στην τύχη έγιναν οι λέξεις μίας γλώσσας  ακόμη και τα γράμματα έχουν και μια αιτία. Οι λέξεις κρύβουν μήνυμα που κάποιοι το διαβάζουν και ξεκλειδώνουν μαγικά και κάποια ιστορία. Είναι σαν μύστες, μυστικά, αιώνων τα ξεθάβουν και κάποιους μύθους άγραφους χαρτογραφούν εντέλει. Είναι κλειδάκι χρήσιμο, η ετυμολογία, πως έχουν λέξεις δομηθεί, πως έγινε η γλώσσα.                                      Πάν Καρτσωνάκης         

Έχει φωνή, η θάλασσα, που όλοι την ακούμε μα λίγοι έχουν την τιμή να την καταλαβαίνουν Την γλώσσα της μόνο παιδιά και ποιητές τη νιώθουν και σίγουρα οι ναυτικοί τη νιώθουν στο πετσί σου. Είναι η θάλασσα τρελή που έμπνευση χαρίζει πότε σαν μάγισσα κακιά μαγεύει τους ανθρώπους και τους κρατά ζηλόφθονα όσο μπορεί κοντά της κι άλλες φορές απλόχερα πλούτη χαρίζοντάς τους. Για μας όμως τους Έλληνες είναι και μια πατρίδα. Όλη τη γη, οι ναυτικοί, οι Έλληνες γυρίζουν!                                       Καρτσωνάκης Πάν

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος. Αν η αγάπη είναι σκλαβιά, τότε δεν είναι αγάπη. Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του. Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από ρόλους που υπαγορεύουν, ουσιαστικά, τρόπους συμπεριφοράς. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος, χωρίς να ανησυχεί όμως για τις εγωιστικές ερμηνείες των άλλων, σχετικά με το τι είναι ευθύνη. Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα πολίτης της πιο μικρής κοινότητας χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται. Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα τον βόλευε να είναι. Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς όσο και την ελευθερία των άλλων. Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του, υποδουλώνει άλλους και στηρίζει την υποτιθέμενη προσωπική του ελευθερία στην υποδούλωση άλλων ανθρώπων,...

Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, ο ήλιος τα σκοτώνει.  Στο φως της μέρας, οι σκιές, δεν έχουν γοητεία  ενώ τις νύχτες μαγικά τα σχήματα φαντάζουν και με τα χρώματα φωνή νομίζεις αποκτούνε. Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα που ζούνε στο κορμί μας  και προσπαθούν σαν σύμβολα να μπούνε, με εικόνες,  μες το μυαλό, σαν όνειρα υπόσταση να λάβουν  και μια ζωή αυτόνομη με τέχνη να κερδίσουν. Ονειροβάτες ποιητές ανοίγουνε τις πόρτες στα ένστικτά τους διαρκώς κι έγιναν έρμαιά τους. Ονειροβάτες ποιητές που χάσαν τη ζωή τους στις οπτασίες, στις σκιές υπόσταση να δίνουν.                            Καρτσωνάκης Πάν

Η θάλασσα κι ο ουρανός απέραντο γαλάζιο λευκές γραμμούλες κύματα και γλάροι στον αέρα. Στους μακρινούς ορίζοντες θα βρούμε το λιμάνι που θα σημάνει πιθανόν και τέλος σ το ταξίδι . Ωστόσο ούτε Κύκλωπες, Σειρήνες, Συμπληγάδες ακόμη ν’ αντικρίσουμε  και ίσως δεν θα δούμε. Πολύ φοβάμαι φίλοι μου πως χάσαμε το στίγμα και την Ιθάκη ψάχνουμε σε άλλους Γαλαξίες. Δεν είναι απαραίτητο το τέλος στη Ιθάκη  μπορεί να ταξιδεύουμε αέναα στο Σύμπαν.                               Πάν Καρτσωνάκης

Με ψέματα προσπάθησα εις μάτην να με πείσω να σε ξεχάσω και να πω ας πάω παρακάτω. Έχω κολλήσει δυστυχώς σαν ψάρι μπρος σε δίχτυ  που μοναχός  μές΄το μυαλό εγώ το έχω φτιάξει. Θυμάμαι όταν έγερνες στον ώμο μου και λόγια ψιθυριστά, μου έλεγες, αιώνιας αγάπης. Σε πίστευα και όνειρα αφέθηκα να κάνω κι όπως συνήθως τ’ όνειρο κρατάει μόνο λίγο. Τώρα ματαίως προσπαθώ και πάλι να τρυπώσω στο ίδιο πάλι όνειρο για να το ξαναζήσω.                         Πάν Καρτσωνάκης

Το περιστέρι το λευκό συμβόλιζε ειρήνη μ’ ένα κλαράκι της ελιάς που κράτησε στο στόμα μας έλεγαν οι δάσκαλοι πως όταν ο θεούλης  το είδος το ανθρώπινο το είχε αφανίσει. Τότε μονάχα σώθηκε η φαμελιά του Νώε  κι αυτοί που σώθηκαν απλά προπάτορές μας ήσαν. Τόσο σπουδαίος ναυπηγός μπορώ να υποθέσω που έφτιαξε μια κιβωτό μ’ όλα τα ζώα μέσα. Όση αλήθεια κρύβεται στης κιβωτού τον μύθο τόσο ειρήνη έφερε κείνο το περιστέρι.                         Πάν Καρτσωνάκης

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα  εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη» ζωή  ανεβαίνοντας αργά και σταθερά στην κορυφή που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε»  όχι γιατί δεν είναι εφικτή αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε. Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε αυτός ο αγώνας να τελειώσει. Αδιάκοπα θα προχωρούμε και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή αλλά και στο απώτερο μέλλον αενάως  μες τις λάσπες τραγουδώντας περήφανοι ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας, του Σίσυφου  κόντρα στις επιθυμίες των θεών  για  μεταμέλεια.    Πάν Καρτσωνάκης