Καρτσωνάκης Πάν

Οι πέτρες, έχουν να μας πουν αρχαίες ιστορίες αποκαλύπτουν σκοτεινά συμβάντα, απ’ τους μύθους αρκεί να μάθεις την γραφή που έχουν χαραγμένη απάνω τους ή μέσα τους εκατομμύρια χρόνια. Οι πέτρες έχουν και φωνή, ήχους εγκλωβισμένους και φανερώνουν μυστικά που μύστες ξεκλειδώνουν αλλά και κάποιοι ποιητές με θεϊκή μανία αποκαλύπτουν γράφοντας κάποιες πτυχές αλήθειας. Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες που λάξευσαν ή έκτισαν μ αυτές τις ίδιες πέτρες.                                         Πάν Καρτσωνάκης

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια...... Στην  πόλη σου ασφυκτικά πίστευες πως πνιγόσουν κι ανόητα χαράμιζες  άσκοπα τον καιρό σου εγκλωβισμένος στα μικρά κι ασήμαντα δρομάκια με τα λαμπρά ονόματα, που έγραφε κι ο Κώστας ο Καρυωτάκης λίγο πριν, αυτόχειρας δραπέτης, από την Πρέβεζα βρεθεί στων ιδεών την πόλη που "νομοθέτας της, κανείς γελάει τυχοδιώκτης".  Πολύ συχνά το σούρουπο και πριν να έλθει νύχτα τα βήματά σου σ έφερναν στης πόλης το λιμάνι εκεί που θα φευγαν γι'αλλού τα πλοία που 'χαν δέσει. Τα κοίταζες σιωπηλός ώσπου να σκοτεινιάσει κι ύστερα πάλι γύρναγες ξανά στους ίδιους δρόμους. Έτσι που ρίζωσες εδώ, γι΄ αλλού να μην ελπίζεις.                             Πάν  Καρτσωνάκης

Στο σπίτι πάντα άναβε, η μάνα μου, καντήλι αφού πρώτα-πρώτα άλλαζε το χθεσινό φιτίλι. Ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι κι απ το καλό του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι!  Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ΄χε ανάψει  μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει, αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ με το νερό δεν καίγονται και πίνουνε το λάδι! Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν  γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!                         Πάν Καρτσωνάκης

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν  ο τρόπος  που το θηρίο  ήξερε να επιβιώνει. Το θηρίο που ποτέ  δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι  το έντυναν με όμορφα  και πολύχρωμα ρούχα ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο, κι έτσι περήφανο και κορδωτό  το παρουσίαζαν, στα μάτια των έφηβων κυρίως. Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος.  Από τους χρόνους των παραμυθιών και των ηρωικών κατορθωμάτων  των προγόνων τους οι άνθρωποι πολεμούσαν. Έγραφαν και μουσικές και στίχους για ντύσουν το θηρίο κι έκαναν  γιορτές  και παρελάσεις  για να τιμήσουν τους νεκρούς. Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν  για την πατρίδα, και την υπεράσπιση της γης  των προγόνων τους  δεν είχαν άδικο αλλά και οι άλλοι εφεύρισκαν ιδανικά  για τους πολέμους τους. Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό  των βαρβάρων, πότε για την δημοκρατία  ενάντια στον ολοκληρωτισμό ή την προσφορά βοήθειας  στους συμμάχους τους  και άλλοτε για μ...

Τα πάθη της βροχή ς  Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ. Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη κάτι μακρύ να διηγηθεί και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ, νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σαν μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρία, τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη, πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ’ αυτή της τη μεροληψία όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.             Κική Δημουλά ...

Κάποιες φορές που νοσταλγώ στιγμές του παρελθόντος αισθάνομαι πιο έντονα πόσο κακός ο χρόνος  που συνεχίζει πάντοτε να τρώει τα παιδιά του όπως ο μύθος των παλιών Ελλήνων για τον Κρόνο. Κι όσο θυμάμαι τώρα πως, έλεγα για τον χρόνο τότε που ήμουνα μικρός, πολλές φορές για γούστο με καθε τρόπο σκότωνα, μα τώρα με σκοτώνει παίρνοντας λες εκδίκηση για ότι του ‘χω κάνει. Ωστόσο σαν παρηγοριά έχω τις αναμνήσεις και ότι πέρασε σωστά ή λάθος δεν πειράζει.                                      Καρτσωνάκης Πάν 

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει. Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι. Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει. Ας είπανε πως πνίγηκες εγώ δεν τους πιστεύω η βάρκα όταν βούλιαξε,  ξανάγινες γοργόνα.                                     Πάν Καρτσωνάκης

Όταν διαβάζω στίχους, μου είναι αδιάφορο  με τι μάρκα στυλό έγραψε ο ποιητής.  Όταν κοιτάζω έναν πίνακα ζωγραφικής  ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα  με τίνος εργοστασίου χρώματα  δούλεψε ο ζωγράφος.  Υποτιμούμε τη δουλειά ενός φωτογράφου όταν σκεφτόμαστε  τη μάρκα της φωτογραφικής του μηχανής. Οι εικόνες για να υπάρξουν, το μόνο που χρειάζονται είναι  ένα μυαλό που “ονειρεύεται”.  Κάποιον που «ταξιδεύει». Οι εικόνες δεν έχουν ανάγκη τους διάφορους κριτικούς τέχνης.  Οι εικόνες, αν κάτι χρειάζονται,  είναι τη ματιά μας και μόνο.  Τη δική μας τη ματιά και τη ματιά εκείνων  με τους οποίους μπορούμε να τις μοιραζόμαστε.  Τη ματιά όλων εκείνων  που θα τους «ταξιδέψουν»  και θα τις αγαπήσουν.         Πάν  Καρτσωνάκης

Στα όνειρα που έκανες παιδάκι και ποθούσες  να καταφέρεις κάποτε, όταν θα μεγαλώσεις να γίνεις μέγας και τρανός όλοι να σε θαυμάζουν γιατί θα είσαι χρήσιμος σ’ όσους έχουν ανάγκη. Τα πρότυπά σου ήρωες, ο σούπερμαν, ο μπάτμαν και κάποιοι που ‘ταν Έλληνες, ο Γιώργος ο Θαλάσσης. Μα τώρα που μεγάλωσες σ’ αυτήν την ηλικία αυτά στον νου σου έρχονται και νιώθεις θυμηδία. Αυτοί που ‘χουν τους ήρωες την πιο πολύ ανάγκη είναι για να ταυτίζονται στην μίζερη ζωή τους.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Ο άνθρωπος που σ’ όνειρο, δεν είδε σαν κοιμόταν  κάτι που να λαχτάρησε ή κάτι που φοβόταν και που στο ξύπνιο του ποτέ δεν έχει επιθυμήσει νομίζω μάλλον πως στη γη δεν έχει κατοικήσει.  Ο άνθρωπος που έρωτας δεν έχει συγκλονίσει μπορεί να έζησε πολλά αλλά δεν έχει ζήσει και μην τον κάνεις φίλο σου απλά γνωστός σου να ΄ναι κι αυτούς τους τύπους οι σοφοί σ' απόσταση κρατάνε. Το έρωτα, οι Έλληνες, θεό τον είχαν κάνει Γι αυτόν αξίζει ο άνθρωπος να ζήσει, να πεθάνει!                                             Πάν Καρτσωνάκης

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες          των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών   που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει        κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων                κάτι χρόνια να αναγγείλουν,                   ο επισκέπτης αν θα ψάξει             με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη                         και είναι τυχερός,                            θα ανακαλύψει            ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια           κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν.                                Είναι κάτι πέτρες  που σταλαγματιά μ...

Κάποιος αρχαίος Έλληνας «αρχή σοφίας», είπε στις λέξεις μέσα κρύβονται πανάρχαιες αλήθειες. Ούτε στην τύχη έγιναν οι λέξεις μίας γλώσσας  ακόμη και τα γράμματα έχουν και μια αιτία. Οι λέξεις κρύβουν μήνυμα που κάποιοι το διαβάζουν και ξεκλειδώνουν μαγικά και κάποια ιστορία. Είναι σαν μύστες, μυστικά, αιώνων τα ξεθάβουν και κάποιους μύθους άγραφους χαρτογραφούν εντέλει. Είναι κλειδάκι χρήσιμο, η ετυμολογία, πως έχουν λέξεις δομηθεί πως έγινε η γλώσσα.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Είσαι απλά μια σύμπτωσ η σαν τις μορφές τριγύρω αλλά για μας, ο κόσμος μας, είναι η ύπαρξή μας. Σύννεφο είναι η ζωή νεράκι που κυλάει σταγόνα κι εξατμίζεται ανθός που δεν κρατάει. Ανθίζει και μαραίνεται κι όσο μοσχοβολάει μαζί και με τα χρώματα μπορεί να σε τρελάνει. Την ύμνησαν, την λάτρεψαν, της έγραψαν τραγούδια πάρα πολλοί τρελάθηκαν μα πιότερο απ’ όλους αυτοί που θυσιάστηκαν για τα ιδανικά τους είναι που την αγάπησαν σ’ όλο το μεγαλείο.                           Πάν Καρτσωνάκης

Σειρήνες, Κίρκη, Κύκλωπες, αυτά να μη φοβάσαι. Άνθρωπος έχεις γεννηθεί κι όρθιος πάντα να ‘σαι.  Μη ζητάς την ευτυχία θά ‘λθει μόνη της αυτή αν εσύ έχεις το  άγχος, μην ελπίζεις να σε βρει. Η ευτυχία ξεκινά από τον εαυτό μας στα ‘σώψυχα μας κρύβεται και μέσα στο μυαλό μας. Την ευτυχία μη ζητάς σε κόσμους μ' ουτοπίες. Πόνος, μιζέρια, θάνατος, ναρκωτικές ουσίες. Κοίτα τον κόσμο όρθιος μη σκύβεις το κεφάλι. Αγώνα θέλει τσαμπουκά και ως εσχάτων πάλη.                   Πάν Καρτσωνάκης

Θυμάμαι που ήμουνα παιδί  εγώ και οι φίλοι μου μαζί με αγνότητα μες στην ψυχή και παίζαμε κάθε στιγμή   Κουτσό, κρυφτό,κυνηγητό τρέχαμε όλο τον καιρό τα σκέφτομαι κάθε λεπτό με αγάπη τα αναπολώ  Πόσο μ λείπουν οι στιγμές  που γέμιζαν όλες οι αυλές γέλια και παιδικές φωνες  μου φαίνεται σαν να ήταν χθες  Εκείνα τα χρόνια φύγανε μα οι αναμνήσεις μείνανε εμείς πια μεγαλώσαμε  και όλα πια τελειώσανε       Γεωργία Κόλλια

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται  αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει.  Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει  και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει. Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της. Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος.                                          Πάν Καρτσωνάκης

Entonces quise decirte,lo que sentìa sin embargo seria tonto por eso no dije palabra. Por màs bonitas palabritas te dijera en vano como nubes en el aire,se dispersarìan al final. El aire nos canta y nosotros no decimos nada solo miras con la mirada perdida, la taza como si leyeras lo que dicen los posos sobre el presente, el pasado y también el futuro. Como quien hace tiempo està listo como escribe Kavafis  me despedì en silencio y sin derramar una làgrima.                             Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                             Γεωργία  Κόλλια Ήθελα τότε να σου πω, τι ένοιωθα κι ωστόσο θα ‘ταν ανόητο γι αυτό κουβέντα δεν σου είπα. Όσες λεξούλες όμορφες να σου ‘λεγα εις μάτην σαν σύννεφα στον άνεμο, θα σκόρπιζαν εντέλει. Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέ...

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους που όμως ξέρω τελικά, ποτέ δεν θα σου στείλω.  Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας και μαγεμένοι βάτραχοι, ένα φιλί προσμένουν.  Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες.                                         Πάν Καρτσωνάκης

Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                                       Πάν Καρτσωνάκης