Καρτσωνάκης Πάν

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...

Στήνουν χορό τα γράμματα να σχηματίσουν λέξεις εικόνες φτιάχνει το μυαλό του ποιητή και γράφει. Επιθυμεί σαν άνθρωπος τα ίχνη του ν’ αφήσει με κάποιον τρόπο στη ζωή, εφήμερη που είναι. Ακροβατεί και προσπαθεί κάπως να περιγράψει και ότι νιώθει να το πει με τον δικό του τρόπο. Κάποιες φορές ημιτελείς αφήνει κάποιους στίχους κι αυτό ‘ναι το επώδυνο του ποιητή το άγχος. Τέλος, υπάρχουν και γραφτά που θα ‘θελε να σχίσει να μην τα έγραφε ποτέ και το χει μετανιώσει.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Λένε χρυσός, η σιωπή και ίσως έχουν δίκιο μα πότε δεν μας έχουν πει πρέπει να σιωπούμε Γιατί αυτοί που δεν μιλούν κι ανέχονται  τα πάντα συνένοχοι ακούσια σ ότι συμβαίνει είναι. Υπάρχει και η λογική πως ότι δε μ’ αγγίζει τρεις πιθαμές πιο μακριά κι εμένα δε με νοιάζει. Μένουν λοιπόν αδιάφορη βουβή πλειοψηφία τα συζητούν στα μουλωχτά μα την ουρά στα σκέλια. Στα κοιμητήρια σιωπή πάντοτε βασιλεύει. Δεν αντιδρούνε οι νεκροί ατάραχοι για πάντα.                                 Πάν Καρτσωνάκης

Ένα βαρύ ζεμπέκικο σήκω να το χορέψεις τον χάροντα κατάμουτρα έτσι να κοροϊδέψεις   κι όπως θολώνει, το μυαλό, απ τις στροφές που παίρνεις  τον ουρανό από ψηλά κάτω στη γη τον φέρνεις.  Απρόβλεπτη μα και μικρή, που είναι η ζωή μας ένα τραγούδι, μια στροφή, ξανοίγουν την ψυχή μας. Με βάσανα μα και χαρές είναι ανάθεμα τη έχει ψηλά και χαμηλά, και ζάχαρη κι αλάτι. Μα η ζωή μονόπλευρα πολύ το συνηθίζει κάποιους,  ανθρώπους, μοναχά με πίκρες τους ποτίζει.                             Πάν Καρτσωνάκης

Όταν πεθαίνουν οι φίλοι μου μετακομίζουν στο σπίτι μου,  απολαμβάνοντας τα ίδια προνόμια που είχαν όταν βρίσκονταν στη ζωή.  Μοιραζόμαστε τα πάντα:  βιβλία, ρούχα, φαγητά, κολόνιες,  ακόμη και τα χάπια μου που δεν πρέπει να αμελώ να παίρνω τρεις φορές την ημέρα. Όσο ζω, θα ζούνε κι αυτοί και μάλιστα πολύ καλύτερα  απ' όταν ήταν ζωντανοί. Το ξέρουν καλά (καθώς και πολλά άλλα πράγματα που εγώ αγνοώ). Με φροντίζουν υποδειγματικά, δεν λέω,  αλλά περισσότερο από υστεροβουλία  και συμφέρον μην τυχόν συμβεί το κακό και σ' εμένα,  οπότε θα βυθιστούν δια παντός στην οδυνηρή λησμονιά και θα χαθούν ολοκληρωτικά  στ' άγρια σκοτάδια. Φαίδων Πατρικαλάκις  

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία, είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία. Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες». Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν, όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω». Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.                              Πάν  Καρτσωνάκης It is not a dream but only a vision, it is with flesh and blood and not fantasy. I always hold to keepsakes and photos  that help me to cherish these "memories".  Like the wind, like the rain, they have marks  of what we will live together in my memory the will stay  and I will weave as a silkworm’s cocoon  verses around me to get in to "die". Death and life do not matter, It is a dream and the process that has...

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει  δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους. Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις. Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει  γιατί το σώμα το φθαρτό, που φαίνεται, δεν είναι ...παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι.  Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει, στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν, κυρίως, ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος. Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν. Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει  ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος. Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε  όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας. Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία.                             Πάν Καρτσωνάκης Το πανίσχυρο Ιερατείο του Ιδαίου Αντρου Η λατρεία στο Ιδαίο Άντρο ξεκίνησε από την Ύστερη  Νεολιθική Εποχή (4η χιλιετία π.Χ.) και συνεχίστηκε  μέχρι τα Ρωμαϊκά Χρόνια,  φτάνοντας στην τελευταία της ακμή.  

Οι Έλληνες ως ιερή προστάτευαν την χώρα  στις Θερμοπύλες, Πλαταιές, αλλά και Σαλαμίνα όπως και το επίγραμμα στον τύμβο μαρτυρούσε των Κορινθίων που 'γραψε ο Σιμωνίδης τότε. Ξένε να πεις στην Κόρινθο με τα καλά νερά της  πως το νησί του Αίαντος μας κράτησε για πάντα της ιεράς Ελλάδος μας, εμείς προστάτες τότε παράδειγμα θα δίνουμε για τις γενιές των νέων. Της ιεράς Ελλάδος μας ακοίμητοι προστάτες όπως το κάνουν οι νεκροί για όσο τους τιμούμε.                                           Πάν Καρτσωνάκης Το επιτύμβιον επίγραμμα των Κορινθίων Σαλαμινομάχων που βρέθηκε στη θέση Κυνοσούρα περιοχή Αμπελάκια,  όπου και έγινε η ναυμαχία (που μαζί με τον Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες) κράτησαν την Ανατολίτικη   κουλτούρα  μακριά από τη Ευρώπη (εκείνα τα χρόνια) με ότι αυτό συνεπάγεται για την πολιτιστική εξέλιξη της Ευρώπης γενικά  αλλά και αυτό που σήμερα ον...

Φωνή δεν έχουν να μας πουν, τα δέντρα, ιστορίες αυτές που λένε τα πουλιά που έχουν ταξιδέψει. Κάθε φορά κι όταν φυσά τις λένε στον αγέρα για να τις πάει  μακριά στα πέρατα του κόσμου.  Ναι, σαν τα δέντρα μοιάζουμε οι άνθρωποι νομίζω. Στον άνεμο σκορπίζουμε των άλλων εμπειρίες που ασπαστήκαμε τυφλά λες κι’ ήταν οι δικές μας τις θεωρούμε θέσφατα, χαζά, φανατισμένα. Μα το χειρότερο, αυτό, που γίνεται συνήθως: Σκοτώνονται οι άνθρωποι για κάποιες δοξασίες.                             Πάν Καρτσωνάκης Υ.Γ: Αφιερωμένο στα θύματα των φανατικών διαφόρων ειδών  δοξασιών.  Θρησκευτικών, πολιτικών, οπαδικών..... Όποιοδήποτε απόλυτο "πιστεύω".

Αυτά που βλέπεις και μετράς, τ΄ αστέρια, δεν υπάρχουν έχουν πολύ πριν γεννηθείς πεθάνει κι έχουν σβήσει. Γι αυτό σου λέω μη ζητάς σ’ αυτά να δεις το  μέλλον Άγνωστο είναι σ’ όλους μας κι άγνωστο παραμένει. Τη μοίρα του, ο άνθρωπος γραμμένη αν πιστεύει πως είναι κάπου μακριά, στ’ αστέρια, κάνει λάθος  είναι σαν κείνον που πετά κουπιά και το τιμόνι  και όπου θέλουν ας τον παν τα κύματα κι ανέμοι. Ο άνθρωπος που δέχεται παθητικά τη μοίρα ούτε και τ άξιζε που ζει και η ζωή του στείρα.                                   Πάν Καρτσωνάκης Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου. Ο μοιρολάτρης άνθρωπος είναι παραιτημένος  ηττήθηκε πριν γεννηθεί και πέθανε στη γέννα. Γι αυτό σου λέω, στον καφέ, μην ψάχνεις τη ζωή σου. Κι αν, όπως είπε ο ποιητής, την ζωή σου αν δεν μπορείς όπως θέλεις να την κάνεις, προσπάθησε μονάχα  να μην την εξευτελίζεις, να μην κάνεις βαρετή, πηγαίνοντάς τη δ...

Η θάλασσα κι ο ουρανός απέραντο γαλάζιο λευκές γραμμούλες κύματα και γλάροι στον αέρα. Στους μακρινούς ορίζοντες θα βρούμε το λιμάνι που θα σημάνει πιθανόν και τέλος στο ταξίδι. Ωστόσο ούτε Κύκλωπες, Σειρήνες, Συμπληγάδες ακόμη αντικρίσαμε  και ίσως δεν θα δούμε. Πολύ φοβάμαι φίλοι μου πως χάσαμε το στίγμα και την Ιθάκη ψάχνουμε σε άλλους Γαλαξίες. Δεν είναι απαραίτητο, το τέλος, στην Ιθάκη  Μπορεί να ταξιδεύουμε αέναα στο Σύμπαν.                          Πάν Καρτσωνάκης

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει  δίχως κανόνες λογικής της φυσικής τους νόμους. Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις. Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει  γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι παρά το όχημα σ’ αυτό, το γήινο ταξίδι.  Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει, στον Άδη, φίλους και γνωστούς, τότε ο Οδυσσέας.                                             Πάν Καρτσωνάκης

Τον Βασιλιά  Αλέξανδρο από την Ιστορία σαν μυθικό τον πέρασε ήρωα ο λαός μας. Ακόμη και στο θέατρο σκιών είχε μια θέση στα παραμύθια που ‘λεγαν οι γέροι στα εγγόνια. Ήταν αυτός που σκότωσε "καταραμένο φίδι" τις χθόνιες θεότητες νίκησε κατά κράτος. Όπως και ο Απόλλωνας τον Πύθωνα σκοτώνει και ο Αη Γιώργης έκανε στο δράκο στις εικόνες. Τον νίκησε ο θάνατος κι ας λένε στη γοργόνα οι Έλληνες, οι ναυτικοί, πως ζει και βασιλεύει.                                 Καρτσωνάκης Πάν Ο Πύθωνας ήταν φίδι, φρουρός του μαντείου και της ιερής πηγής,  που όμως σκότωνε ζώα και ανθρώπους, θόλωνε τα νερά, κατέσκαπτε  την εύφορη κοιλάδα της Κρίσας, τρόμαζε τις Νύμφες.  Σαν γιος της Γαίας που ήταν, είχε την ικανότητα να χρησμοδοτεί, εμπόδισε μάλιστα  τον Απόλλωνα να πλησιάσει το χάσμα, δηλαδή τον υπόγειο χώρο του μαντείου,  όπου η ιέρεια, σε κατάσταση έκστασης, χρησμοδοτούσε.  Αυτόν το...