Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα κέρβερος

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ...(Βίντεο)

Εικόνα
Αγαπάω κι αδιαφορώ και κρατάω τον κατάλληλο χορό το λοιπόν θα αγαπάω και μένα όπως εσένα Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει είναι η πιο απλή του κόσμου συνταγή νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς είν' πανάκριβο σ' το λέω ν' αγαπάς Κοίτα με στα μάτια με υπομονή διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς είν' πανάκριβο σ' το λέω ν' αγαπάς Αγαπάω κι αδιαφορώ και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό παραδόξως ν' αγαπάω και μένα όπως εσένα Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς Αγαπάω κι αδιαφορώ κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό τώρα πια με αγαπάω και μένα όπως εσένα      Άσιμος Νικόλαος

Το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας. Απόδραση από την προσωπικότητα.

Εικόνα
Όταν διαβάζουμε ένα καλό ποίημα,  φανταζόμαστε πως κι εμείς  θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει,  πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας.                                Μπόρχες Η ποίηση ένα πράγμα ανάλαφρο,  ιερό και φτερωτό.             Πλάτων Η ποίηση δεν είναι  ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης,  αλλά απόδραση από τη συγκίνηση.  Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας,  αλλά απόδραση  από την προσωπικότητα.                         Έλιοτ   Η ποίηση  μας δημιουργεί την εντύπωση,  όχι πως ανακαλύψαμε κάτι καινούργιο,  αλλά πως θυμηθήκαμε κάτι  που είχαμε ξεχάσει.           Μπράντλεϋ  Η ποίηση είναι η αναζήτηση  του ανεξήγητου.           Στήβενς

Κόντρα στις επιθυμίες των θεών...για μεταμέλεια.

Εικόνα
Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα  εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη» ζωή  ανεβαίνοντας αργά και σταθερά στην κορυφή που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε»  όχι γιατί δεν είναι εφικτή αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε. Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε αυτός ο αγώνας να τελειώσει. Αδιάκοπα θα προχωρούμε και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή αλλά και στο απώτερο μέλλον αενάως  μες τις λάσπες τραγουδώντας περήφανοι ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας, του Σίσυφου  κόντρα στις επιθυμίες των θεών  για  μεταμέλεια.    Πάν Καρτσωνάκης

Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει....

Εικόνα
Πώς να «φυτρώσουν τα φτερά» που κρύβεις στο μυαλό σου άμα βαδίζεις στα σκυφτά όταν δεν γονατίζεις; Αλλά και όταν στα ψηλά σηκώνεις το κεφάλι το κάνεις ικετευτικά με προσευχές και πάλι; Κάποιες φορές που σήκωσε, ο άνθρωπος κεφάλι και τόλμησε με τους θεούς στα ίσα να τα βάλει αυτοί τότε φοβήθηκαν αθάνατος μη γίνει και τιμωρό του στείλανε ψυχοπομπό να πάρει. Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει μα δικαιούται όρθιος τουλάχιστον να ζήσει.                      Πάν Καρτσωνάκης

Οι λέξεις είναι δίκοπα μαχαίρια που τα κρατά η γλώσσα μας αντί τα δυο μας χέρια.

Εικόνα
Οι λέξεις έχουν άρωμα και λογική δική τους ακόμη κι όταν άλλαζε στο χρόνο η γραφή τους Οι λέξεις έχουν μουσική που δίνει η φωνή μας ο τόπος, η διάθεση και οι συνάνθρωποί μας. Γι αυτό και όταν αγαπώ και πω το σ αγαπάω νιώθω αθάνατος κι εγώ τον θάνατο νικάω Οι λέξεις είναι μυτερά και δίκοπα μαχαίρια που τα κρατά η γλώσσα μας αντί τα δυο μας χέρια Γι αυτό μην πεις πως μ αγαπάς χωρίς να το πιστεύεις γιατί αμάρτημα βαρύ καρδιές να τις παιδεύεις.                             Πάν Καρτσωνάκης

Τους ίδιους μας τους εαυτούς συνέχεια πολεμούμε..

Εικόνα
Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

Ποιητικό παραμύθι αχαλίνωτης πραγματικότητας!

Εικόνα
Ένα  ποιητικό παραμύθι  αχαλίνωτης  πραγματικότητας  γραμμένο από  τον Ησίοδο  το 730 π.Χ. περίπου. Το γένος το σιδερένιο είμαστε εμείς;  Και ποιο γένος θα ακολουθήσει; Δείτε το βίντεο:

Θα τρώνε ρίζες, τη φωτιά με πέτρες θα ανάβουν.

Εικόνα
Στο μέλλον αν προβλέπετε να ‘ρθουν κατολισθήσεις και να χαθούν οι άνθρωποι που ζουν με ψευδαισθήσεις Όσοι σωθούν σε σήραγγες τούνελ και καταφύγια κονσέρβες μόνο για τροφή θα έχουν και κυνήγια. Θα τρώνε ρίζες, τη φωτιά με πέτρες θα ανάβουν θα ντύνονται με δέρματα που μόνοι τους θα ράβουν. Θα φτιάχνουν όπλα ξύλινα, σε πέτρες θα λαξεύουν εικόνες κάτι σαν γραφή μορφές για να λατρεύουν. Απ’ την αρχή ο άνθρωπος πολιτισμό θα κτίσει με σεβασμό ανάλογο απέναντι στη φύση.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Μακρόσυρτα, ο άνεμος, ανάμεσα στους δρόμους.........

Εικόνα
Μας τραγουδά, ο άνεμος, δεν ξέρουμε τι λέει  μα μ’ έναν τρόπο μαγικό πολλοί καταλαβαίνουν. Όταν μιλά για έρωτα, υπάρχει μία γλώσσα που νοιώθουν όλοι οι άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη. Όταν μιλά για χωρισμούς, ο πόνος είναι ίδιος κι όταν μιλά για θάνατο το ίδιο μοιρολόι μακρόσυρτα, ο άνεμος, ανάμεσα στους δρόμους κι ακούγεται σαν άνθρωπος όταν ψυχομαχάει.  Σαν άνεμος κι ο έρωτας σηκώνει τους ανθρώπους τους πάει ως τα σύννεφα και νοιώθουν πως πετάνε.                                     Πάν Καρτσωνάκης

Το χειρότερο είναι να κουβαλάει, ο άνθρωπος, τη φυλακή μέσα του..

Εικόνα
24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...

Επιθυμεί σαν άνθρωπος τα ίχνη του ν’ αφήσει..

Εικόνα
Στήνουν χορό τα γράμματα να σχηματίσουν λέξεις εικόνες φτιάχνει το μυαλό του ποιητή και γράφει. Επιθυμεί σαν άνθρωπος τα ίχνη του ν’ αφήσει με κάποιον τρόπο στη ζωή, εφήμερη που είναι. Ακροβατεί και προσπαθεί κάπως να περιγράψει και ότι νιώθει να το πει με τον δικό του τρόπο. Κάποιες φορές ημιτελείς αφήνει κάποιους στίχους κι αυτό ‘ναι το επώδυνο του ποιητή το άγχος. Τέλος, υπάρχουν και γραφτά που θα ‘θελε να σχίσει να μην τα έγραφε ποτέ και το χει μετανιώσει.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Συνένοχοι, ακούσια, σ' ότι συμβαίνει είναι.

Εικόνα
Λένε χρυσός, η σιωπή και ίσως έχουν δίκιο μα πότε δεν μας έχουν πει πρέπει να σιωπούμε Γιατί αυτοί που δεν μιλούν κι ανέχονται  τα πάντα συνένοχοι ακούσια σ ότι συμβαίνει είναι. Υπάρχει και η λογική πως ότι δε μ’ αγγίζει τρεις πιθαμές πιο μακριά κι εμένα δε με νοιάζει. Μένουν λοιπόν αδιάφορη βουβή πλειοψηφία τα συζητούν στα μουλωχτά μα την ουρά στα σκέλια. Στα κοιμητήρια σιωπή πάντοτε βασιλεύει. Δεν αντιδρούνε οι νεκροί ατάραχοι για πάντα.                                 Πάν Καρτσωνάκης

Τον ουρανό από ψηλά κάτω στη γη τον φέρνεις....

Εικόνα
Ένα βαρύ ζεμπέκικο σήκω να το χορέψεις τον χάροντα κατάμουτρα έτσι να κοροϊδέψεις   κι όπως θολώνει, το μυαλό, απ τις στροφές που παίρνεις  τον ουρανό από ψηλά κάτω στη γη τον φέρνεις.  Απρόβλεπτη μα και μικρή, που είναι η ζωή μας ένα τραγούδι, μια στροφή, ξανοίγουν την ψυχή μας. Με βάσανα μα και χαρές είναι ανάθεμα τη έχει ψηλά και χαμηλά, και ζάχαρη κι αλάτι. Μα η ζωή μονόπλευρα πολύ το συνηθίζει κάποιους,  ανθρώπους, μοναχά με πίκρες τους ποτίζει.                             Πάν Καρτσωνάκης

Mην τυχόν συμβεί το κακό και σ' εμένα....

Εικόνα
Όταν πεθαίνουν οι φίλοι μου μετακομίζουν στο σπίτι μου,  απολαμβάνοντας τα ίδια προνόμια που είχαν όταν βρίσκονταν στη ζωή.  Μοιραζόμαστε τα πάντα:  βιβλία, ρούχα, φαγητά, κολόνιες,  ακόμη και τα χάπια μου που δεν πρέπει να αμελώ να παίρνω τρεις φορές την ημέρα. Όσο ζω, θα ζούνε κι αυτοί και μάλιστα πολύ καλύτερα  απ' όταν ήταν ζωντανοί. Το ξέρουν καλά (καθώς και πολλά άλλα πράγματα που εγώ αγνοώ). Με φροντίζουν υποδειγματικά, δεν λέω,  αλλά περισσότερο από υστεροβουλία  και συμφέρον μην τυχόν συμβεί το κακό και σ' εμένα,  οπότε θα βυθιστούν δια παντός στην οδυνηρή λησμονιά και θα χαθούν ολοκληρωτικά  στ' άγρια σκοτάδια. Φαίδων Πατρικαλάκις  

Σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω.

Εικόνα
Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία, είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία. Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες». Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν, όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω». Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.                              Πάν  Καρτσωνάκης It is not a dream but only a vision, it is with flesh and blood and not fantasy. I always hold to keepsakes and photos  that help me to cherish these "memories".  Like the wind, like the rain, they have marks  of what we will live together in my memory the will stay  and I will weave as a silkworm’s cocoon  verses around me to get in to "die". Death and life do not matter, It is a dream and the process that has...