Καρτσωνάκης Πάν

Εἷς οἰωνός, o ἄριστος, του Έκτορος η φράση. Υπέρ πατρίδος μαχητής και την ζωή ας χάσει. Όταν σηκώσανε πανιά να φύγουν απ’ την Τροία με όλα τα καράβια τους γεμάτα απ’ την λεία ευτυχισμένοι, ένοιωθαν π ου  ήταν κερδισμένοι. την πόλη όμως άφησαν  ερείπια, καμένη.   Κάποιοι ωστόσο, Αχαιοί, κατάλαβαν πως λάθος για της Ελένης την τιμή κι ένα του Πάρη πάθος να σκοτωθούν τόσοι πολλοί, ακόμη και αθώοι. Οι τύψεις τους αιώνια, σαράκι θα τους τρώει.                                  Πάν Καρτσωνάκης  Έχει συμβεί να δουν έναν αετό  να δίνει κακοσημαδιά για τους Τρώες,  και ο Πολυδάμας προτείνει αναδίπλωση.  Ο Έκτορας τότε τού λέει ότι δεν τα πιστεύει αυτά.

Recuerdo con el candil  yo encendía el cigarrillo  y me decía mi madre - ¿ No temes a la Muerte? Es de mala suerte  burlarse de los muertos  ¡la muerte con la vida  nunca las confundas! La muerte y los difundos   son del otro mundo. ¡ En este están los vivos   junto con mi hijo! Como templaba, temía mi madre  lo recuerdo cada vez que yo decía,   así para reírnos  - ¡Soy sueño del otro   y vivo mientras este dure  y moriré de repente  cuando él se despierte!   Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                    Γεωργία  Κόλλια Απ΄το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο  και μου λεγε η μάνα μου -μα δε φοβάσαι Χάρο;  Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις  Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!  Ο θάνατος...

Blanca toalla  no tiro, aunque cuando bien sé que al final  el Caronte será el vencendor. Aunque sea en vano la lucha, lo sé, yo siento que es mi deber no abandonar. El ser humano naciò para ser inmortal  pero se cometiò un fallo y empezò a morir aùn asì nunca dejò de esperar  que después de la muerte,  vivirá una eternidad. Cree en la resurecciòn que ocurrirá cierto día porque alma inmortal, cree que posee.                   Pan Kartsonakis  Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                    Γεωργία  Κόλλια Λευκή πετσέτα δεν πετώ ακόμη κι όταν ξέρω ότι στο τέλος νικητής ο χάροντας θα είναι. Όσο κι αν είναι μάταιος,  το ξέρω, ο αγώνας εγώ το νοιώθω χρέος μου να μην εγκαταλείψω.   Ο άνθρωπος γεννήθηκε αθάνατος να είναι μα κάποιο λάθος έγινε κι άρχισε να πεθαίνει κι όμως δεν έπαψε ποτέ κι ακόμη το ελπίζει...

Σαν όνειρο, στον ύπνο μου, πεθαίνεις και πονάω  σκορπίζεσαι σαν σύννεφο στ’ αγέρι σαν ξυπνάω κι όταν στη μνήμη μου σβηστείς σαν κύμα σ’ ακρογιάλι να μην μου λες παρήγορα πως ξαναζούμε πάλι. Το έχω πια αποδεχτεί όλα πως έχουν τέλος  πως ήμουν, ήσουν στ’ άπειρο ένα μικρούλι μέλος που μια στιγμή ξεχωριστή πήραμε κι ένα σχήμα κι ύστερα πάλι στ’ άπειρο, στο τίποτα, στο μνήμα. Ένα μοντέλο ήμαστε που τη ζωή εκφράζει  κι όποτε φθείρεται αυτό, απλά μορφή αλλάζει.                                     Πάν Καρτσωνάκης

Τα ποιήματα δεν γράφονται μόνο με λέξεις αλλά και με χρώματα με ήχους, αρώματα, γεύσεις..... Τα ποιήματα δε γράφονται μόνο με λόγια αλλά και με σιωπές. Ποιήματα γράφουν τα σύννεφα στον ουρανό τα κύματα στη θάλασσα και οι γλάροι προσπαθούν να μας τα εξηγήσουν. Δεν γράφουν, τα ποιήματα, οι ποιητές. Οι ποιητές, απλώς τα ερμηνεύουν.                    Πάν Καρτσωνάκης

Ζούμε ταξιδεύοντας, σαν τα ποτάμια,  το πολύ-πολύ έως τη θάλασσα. Αυτό έγραφε, με καλλιγραφική πολυτονική γραφή  και με τη μέθοδο της πυρογραφίας, πάνω  σε μια πινακίδα από ξύλο που κρεμόταν  σε περίοπτη θέση στο μικρό δωμάτιό του  και το οποίο μάλλον θύμιζε κελί μοναχού  παρά δωμάτιο εργένη. Ήταν λίγο μεγαλύτερος από πενήντα και ωστόσο  η όψη του θύμιζε άνθρωπο εξήντα,  τουλάχιστον χρονών. Εργαζόταν από μικρό παιδί, αυτοσυντήρητος  και η ζωή του όλη απλή και συνηθισμένη  και δίχως καμία έξαρση, όπως χαρακτηριστικά  μου εξομολογήθηκε. -Άχρωμη, θα έλεγα, συμπλήρωσε την στιγμή  που με είδε να μαζεύω τρίποδα, φακούς  και φλας και κατάλαβε πως θα έφευγα. -Tέλειωσες με την φωτογράφηση, με ρώτησε,  να κεράσω κι άλλον ένα καφέ ή μήπως προτιμάς  να παραγγείλω σουβλάκια και να πιούμε και μπύρα  που έχω στο ψυγείο; -Να, λέω να προλάβω να τα εμφανίσω σήμερα.  Ήταν φανερό ότι διψούσε για λίγη ανθρώπινη  παρουσ...

Σαν Ινδιάνος θα ντυθώ το σώμα μου θα βάψω Της προηγούμενης ζωής, τα ρούχα μου θα κάψω Θα κόψω το τηλέφωνο κι όταν καφέ θα πίνω με του τσιγάρου τον καπνό, μηνύματα θα δίνω Θα κόψω κάθε επαφή με άνεση και λούσα Θα δώσω και τα έπιπλα που τόσο αγαπούσα Θα κάψω τα ενθύμια που είχα κι από σένα Φωτογραφίες, γράμματα δε θα χω πια κανένα Σαν Ινδιάνος θα ντυθώ θα βγω και στην πλατεία Θα περπατώ αμίλητος, θα ζω στην ουτοπία.                                         Πάν Καρτσωνάκης              

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα               στο μέλλον    εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή                  ανεβαίνοντας αργά και σταθερά                                 στην κορυφή            που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε»                   όχι γιατί δεν είναι εφικτή             αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.                   Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε                αυτός ο αγώνας να τελειώσει.                    Αδιάκοπα θα προχωρούμε     και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή               ...

Η θάλασσα, το βάλσαμο, το παιδικό παιχνίδι η μάνα μας, το γιατρικό, ο δρόμος για ταξίδι. Του Έλληνα κληρονομιά το βιός και το χωράφι που του προσφέρει τ΄ αγαθά, του Μίδα το χρυσάφι. Την αγαπά, την θάλασσα, σαν να 'ναι ερωμένη που του προσέφερε χαρά μα και συχνά πικραίνει. Αλλάζει εύκολα μορφή, διάθεση και μπόι, κι από γλυκιά και ήρεμη, σαν το θεριό τον τρώει. Τη θάλασσα ο Έλληνας την έχει τραγουδήσει και μακριά της για καιρό "τρελαίνεται" αν ζήσει.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα που ζούνε στο κορμί μας  και προσπαθούν σαν σύμβολα να μπούνε, με εικόνες,  μες το μυαλό, σαν όνειρα υπόσταση να λάβουν  και μια ζωή αυτόνομη με τέχνη να κερδίσουν. Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, ο ήλιος τα σκοτώνει.  Στο φως της μέρας, οι σκιές, δεν έχουν γοητεία  ενώ τις νύχτες μαγικά τα σχήματα φαντάζουν και με τα χρώματα φωνή νομίζεις αποκτούνε. Ονειροβάτες ποιητές ανοίγουνε τις πόρτες στα ένστικτά τους διαρκώς κι έγιναν έρμαιά το υς. Ονειροβάτες ποιητές που χάσαν τη ζωή τους στις οπτασίες, στις σκιές υπόσταση να δίνουν.                               Καρτσωνάκης Πάν

Οι λέξεις έχουν άρωμα και λογική δική τους ακόμη κι όταν άλλαζε στο χρόνο η γραφή τους Οι λέξεις έχουν μουσική που δίνει η φωνή μας ο τόπος, η διάθεση και οι συνάνθρωποί μας. Γι αυτό και όταν αγαπώ και πω το σ αγαπάω νιώθω αθάνατος κι εγώ τον θάνατο νικάω Οι λέξεις είναι μυτερά και δίκοπα μαχαίρια που τα κρατά η γλώσσα μας αντί τα δυο μας χέρια Γι αυτό μην πεις πως μ αγαπάς χωρίς να το πιστεύεις γιατί αμάρτημα βαρύ καρδιές να τις παιδεύεις.                             Πάν Καρτσωνάκης

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι  πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι!  Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει  μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει, αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι! Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!                                       Πάν Καρτσωνάκης

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!     Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

ΌΝΕΙΡΑ ΣΤΟ ΑΚΡΟΓΙΆΛΙ  Ελα να περπατήσουμε  στης θάλασσας το κύμα κοιτάζοντας τα σύννεφα  και δίνοντάς τους σχήμα.  Ο φίλος μας ο άνεμος γλυκά να  ψιθυρίζει μια εικόνα -όνειρο ο Πλάστης  ζωγραφίζει  Και να ακουστούν τα γέλια μας σαν να είμαστε παιδιά  να μοιραστούμε  όνειρα Κρυμμένα στην καρδιά Είναι  η ζωή μας όμορφη φτάνει να το θελήσεις και σύμμαχος μας ο  Θεός αρκεί να  τον ζητήσεις Να  μην αφήνεις να περνά με θλίψη, δίχως πάλη γιατί  σαν κύμα χάνεται  και δεν υπάρχει άλλη Μια βόλτα είναι η ζωή πάνω στο ακρογιάλι, και τ' όνειρά μας χτίζονται με πίστη, αγάλι-αγάλι.     Γεωργία Κόλλια