Καρτσωνάκης Πάν

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια…. μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο.  Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι. Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.   Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.                                            Πάν Καρτσωνάκης

Έχει φωνή, η θάλασσα, που όλοι την ακούμε μα λίγοι έχουν την τιμή να την καταλαβαίνουν Την γλώσσα της μόνο παιδιά και ποιητές τη νιώθουν και σίγουρα οι ναυτικοί τη νιώθουν στο πετσί σου. Είναι η θάλασσα τρελή που έμπνευση χαρίζει πότε σαν μάγισσα κακιά μαγεύει τους ανθρώπους και τους κρατά ζηλόφθονα όσο μπορεί κοντά της κι άλλες φορές απλόχερα πλούτη χαρίζοντάς τους. Για μας όμως τους Έλληνες είναι και μια πατρίδα. Όλη τη γη, οι ναυτικοί, οι Έλληνες γυρίζουν!                                 Καρτσωνάκης Πάν

Αυτοί που πλάθουν όνειρα κοιτάζοντας το μέλλον νιώθουν καλύτερα εκτός κι όχι εντός πορείας. Πάντοτε ζουν ασύμβατα ισορροπούν στην κόχη  στα σύνορα παρθενικών, της σκέψης, ταξιδιών τους. Τι ‘ναι θεός, τι άνθρωπος, μια ύπαρξη, ιδέα; Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου; Ποιο σε τυφλώνει πιο πολύ και τίποτα δεν βλέπεις; Είναι το φως το δυνατό ή το σκοτάδι μήπως; Είναι θεριό, ο άνθρωπος, ή μήπως και τα δύο; Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.                                   Πάν Καρτσωνάκης  

Κι αύριο έχουμε καιρό τους άκουγα να λένε πολύ συχνά κι από παιδί από πολλούς γνωστούς μου. Έτσι κι εγώ το έκανα μέρος μιας θεωρίας σ’ ότι μπορώ αναβολή να δίνω για το μέλλον. Αναβολή σ’ αναβολή έφτασα στο σημείο κάποια πολύ σημαντικά προβλήματα να πάνε οι λύσεις τους στο άπειρο στον μέλλοντα τον χρόνο κι έτσι ποτέ δεν τα ‘λυσα και μπερδεμένα μείναν. Αύριο έλεγα κι εγώ κι αύριο δεν ερχόταν γιατί ήταν πάντα σήμερα σ’ αυτό μόνο υπήρχα.                                   Καρτσωνάκης Πάν

Το περιστέρι το λευκό συμβόλιζε ειρήνη μ’ ένα κλαράκι της ελιάς που κράτησε στο στόμα μας έλεγαν οι δάσκαλοι πως όταν ο θεούλης  το είδος το ανθρώπινο το είχε αφανίσει. Τότε μονάχα σώθηκε η φαμελιά του Νώε  κι αυτοί που σώθηκαν απλά προπάτορές μας ήσαν. Τόσο σπουδαίος ναυπηγός μπορώ να υποθέσω που έφτιαξε μια κιβωτό μ’ όλα τα ζώα μέσα. Όση αλήθεια κρύβεται στης κιβωτού τον μύθο τόση ειρήνη έφερε κείνο το περιστέρι.                         Πάν Καρτσωνάκης

Θυμάμαι που μου έλεγε σαν ήμουνα παιδάκι για την πατρίδα, ο παππούς, τις αναμνήσεις που ‘χε. Πατρίδες προαιώνιες των μυθικών Ελλήνων  του Πόντου το χρυσόμαλλο, το δέρας, πως το ‘χάσαν. Μου ‘λεγε πως διέφυγε και ήλθε στην Ελλάδα και πως αόρατη κλωστή στην Κόρινθο τραβούσε. Λένε πως μνήμες κουβαλούν, τα κύτταρα, αιώνες και τις συνθήκες καρτερούν σαν σπόροι να φυτρώσουν.  Είπαν «μητέρα πόλεων», η Κόρινθος, υπήρξε και την Κολχίδα ίδρυσαν Κορίνθιοι κι ο Αιήτης.                                      Πάν Καρτσωνάκης Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, σύμφωνα με μια κορινθιακή  παράδοση,  επώνυμος ήρωας της πόλεως ήταν ο Κόρινθος.  Όμως, σύμφωνα με άλλη παράδοση,  η πόλη ιδρύθηκε  από την κόρη του Ωκεανού,  Εφύρα ή Έφυρα.  Από αυτήν η πόλης ονομάστηκε αρχικά Εφύρα ή Έφυρα  και η Κορινθία Εφυραία.  Σύντομα, η περιοχή μοιράστηκε στα δύο παιδιά της Έφυρας...

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας. Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο. Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία. Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».                                       Πάν Καρτσωνάκης

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.   Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει. ...

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Σύμπτωση είναι η ζωή σε τούτον τον πλανήτη το είδος το ανθρώπινο υπάρχει από τύχη. Αλήθεια τo φαντάζεστε, την Γη δίχως ανθρώπους μα περισσότερο χωρίς και τον πολιτισμό τους; Αν είχε η εξέλιξη άλλη πορεία πάρει και το μυαλό, οι άνθρωποι,  δεν είχαν αναπτύξει μα σαν ζωάκια στις σπηλιές αν είχαν επιζήσει με μόνο άναρθρες κραυγές αν επικοινωνούσαν…. Μα επιβίωσαν σαφώς και σήμερα κομπάζουν πως και τη γη τώρα μπορούν, να την εξαφανίσουν.                                        Πάν Καρτσωνάκης H θαλάσσια χελώνα Καρέτα (caretta caretta) εμφανίστηκε στη γη   πριν από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια  και αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες  μορφές ζωής  στην ιστορία του πλανήτη μας. Είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας που αναπαράγεται  στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά εδώ και εκατομμύρια χρόνια,  η Καρέτα - καρέτα  απειλείται με εξαφάνιση. Ο κύκλος της ζωής της εξαρ...

Μέσα μας κοιμάται ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και όνειρα  προσπαθεί να μας μιλήσει.  Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του  αν και προσπάθησαν πολλοί  ελάχιστοι κατάφεραν  κάποιο νόημα να βγάλουν.  Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται  ένα παιδί πρωτόγονο φωλιάζει μέσα μου ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει παρά μόνο όταν άρχισα  να μιλώ την ίδια γλώσσα.  Μέσα μου κοιμάται το παιδί  και οι σκέψεις του να κοιμηθώ  δεν με αφήνουν!              Καρτσωνάκης Πάν

Στις απαλάμες των χεριών διαβάζουν πεπρωμένο σου λένε τα μελλούμενα κι εσύ τους «ασημώνεις». Αυτή ‘ναι η εξέλιξη, απ’ της φυλής τον μάγο που υποσχόταν και βροχή και γιάτρευε τα πάντα. Απ’ την μαγεία πήγασαν όλες οι δοξασίες  που ‘χουν βαθιά μες το μυαλό ριζώσει των ανθρώπων. Οι προφητείες, θαύματα, μαντζούνια και η τέχνη κι όχι μονάχα ο χορός, έχουν εκεί τις ρίζες. Άβυσσος είναι το μυαλό λαβύρινθους γεμάτο στα σκοτεινά ο άνθρωπος, με δέος ταξιδεύει.                           Πάν Καρτσωνάκης

Όταν σειρήνες τραγουδούν κι εσύ απ’ το τραγούδι μπορείς και αντιστέκεσαι δίχως να ‘σαι δεμένος να είσαι σίγουρος μπορείς να φτάσεις στην Ιθάκη έστω και ίσως χρειαστείς της Αθηνάς βοήθεια. Γιατί βοηθά η Αθηνά αυτούς που «χείρα κίνει» τους τολμηρούς κι επίμονους να φτάσουν στην Ιθάκη. Εκτός της τόλμης φυσικά προσήλωση να δείξουν μην ξεχαστούν στης Καλυψώς ούτε στους Λωτοφάγους. Μα δεν σημαίνει φυσικά γαλήνη στην Ιθάκη μια μάχη μεγαλύτερη εκεί σε περιμένει.                               Πάν Καρτσωνάκης Στο νησί με την Καλυψώ έμεινε 7 χρόνια. "συν Αθηνά και χείρα κίνει"  και σε νεοελληνική μετάφραση:  εκτός από την Αθηνά, κούνα και τα χέρια σου δηλαδή,  δε φτάνει να επικαλείσαι βοήθεια  από τα θεία ή την τύχη, αλλά οφείλεις να καταβάλεις  και τις απαιτούμενες προσπάθειες. Στους μύθους του Αισώπου αναφέρεται ότι η φράση  ειπώθηκε για κάποιο ναυαγό (πλούσιο Αθηναίο),  ο οποίος, αντί ν...