Καρτσωνάκης Πάν

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο. Με χρώματα και μ’ ευωδιές, γιορτάζουν και χορεύουν τριγύρω τους οι μέλισσες, την γύρη σαν μαζεύουν. Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις. Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει.  Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.                           Πάν Καρτσωνάκης

Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ  Ένα φυλαχτό, ένα ρούχο,ένα γράμμα, ένα δέντρο  που μας φέρνει στο μυαλό έντονες αναμνήσεις  από αγαπημένα μας πρόσωπα  και συγκινητικές στιγμές.  Εδώ η Κατερίνα, σκέφτεται με αγάπη και νοσταλγία  την γλυκιά μαμά της και τις στιγμές κοντά της. Η μουσμουλιά που φύτεψε η κυρία Μαρία  (η μαμά της Κατερίνας) δεσπόζει στην αυλή της  και έγινε αφορμή να γράψω αυτό το ποίημα. Ποτέ δεν χάνονται όσοι αγαπάμε. Αφιερώνω αυτό το ποίημα στην φίλη μου Κατερίνα.  Κάτω απ τις ρίζες αυτού του δέντρου  κάθεται κ αναπολεί και "ακούει "ξάφνου, εκεί κοντά της  παλιά και γνώριμη φωνή. Μοσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε  ξεχώριζε Θυμάται τότε που τα αδέρφια, παίζανε όλα με χαρά  και ξάπλωνε τα μεσημέρια στης μάνας της την αγκαλιά. Μουσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε ξεχώριζε Και τα πουλάκια ολόγυρα της γλυκό τραγούδι αρχινούν κλε...

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!    Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan  

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία, ούτε είναι αγώνισμα δρόμου που θα κόψει κάποιος το νήμα της νίκης.  Η τέχνη θα υπάρχει πάντοτε και ο δρόμος της θα παραμένει δίχως τέρμα, όσο υπάρχουν άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη που τον έχουν ανάγκη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν.  Γιατί, όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, οι άνθρωποι που ονειρεύονται και θέλουν να επικοινωνήσουν,  οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους, είναι οι ποιητές του κόσμου.             Πάν Καρτσωνάκης

Πώς να «φυτρώσουν τα φτερά» που κρύβεις στο μυαλό σου άμα βαδίζεις στα σκυφτά όταν δεν γονατίζεις; Αλλά και όταν στα ψηλά σηκώνεις το κεφάλι το κάνεις ικετευτικά με προσευχές και πάλι; Κάποιες φορές που σήκωσε, ο άνθρωπος κεφάλι και τόλμησε με τους θεούς στα ίσα να τα βάλει αυτοί τότε φοβήθηκαν αθάνατος μη γίνει και τιμωρό του στείλανε ψυχοπομπό να πάρει. Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει μα δικαιούται όρθιος τουλάχιστον να ζήσει.                      Πάν Καρτσωνάκης

Φεύγει και αυτό το καλοκαίρι ,  ένα μαντήλι βαστώ στο χέρι κρυμμένες κάποιες αναμνήσεις Καλοκαιράκι θα  μου λείψεις.  Θυμίζουν όμορφες στιγμές μέσα στην καρδιά μου ζωντανές  που παίζαμε με τα παιδιά  και όλα γέμιζαν χαρά.  Μες στο μαντήλι μου φυλώ  ένα αστεράκι φωτεινό  ένα  εισιτήριο κρατώ απ' το σινεμά το θερινό.  Έχω επίσης μια πετρούλα  δώρο απο την αδερφούλα και ένα κατάλευκο κοχύλι   μου είχαν δώσει κάποιοι φίλοι. Έχω  και μια φωτογραφία που  έχει για μένα,  τόση αξία. και το μυαλό θα σεργιανίζει με αναμνήσεις θα γεμίζει.  Γαλάζια κίτρινα και άσπρα  χρώματα, δειλινά και κάστρα στιγμές, ταξίδια, παραλίες και  ανεξίτηλες φιλίες μέρες που θα αναπολώ ΑΧ! ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΌ!        Γεωργία Κόλλια

Απ’ τις πολλές τις συμβουλές που πάντοτε θυμάμαι θα ξεχωρίσω τώρα μια και που θα στη χαρίσω. Τα μάτια, ΄λεγαν, να κοιτάς και όχι τις κουβέντες στα λόγια κρύβουν κάποτε τα ψέματά τους κάποιοι αλλά στα μάτια δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια.  Τα μάτια που τα μάτια σου κοιτάζουν, πρόσεξέ τα σαν σε κοιτούν και σου μιλούν μπορείς να καταλάβεις. Γιατί τα μάτια δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Αυτά μονάχα θα σου πω τα λίγα Αντιγόνη και να σου πω κι ευχαριστώ γιατί μου θύμησές τα.                                             Πάν Καρτσωνάκης

Αλήθεια τι είναι καλύτερο;  Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται  ή το χθες που έφυγε; Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής,  όπως έγραφε και ο Καβάφης,  ή απλά να το καταγράφεις,  κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος; Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ  αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά  ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων  που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν  και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα;  Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά,  που κάνουν στάση στον πλανήτη μας  περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο; Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε  πάνω σε τούτον τον πλανήτη;  Μήπως είμαστε η αρρώστια,  του πλανήτη, που γερνάει;   Πάν Καρτσωνάκης Really,what is the best? To see the future that comes  or the yesterday that's gone?  To live the present  appropriately to the brave men of the pleasure, as Kavafis wrote  or just wri...

Θα θελα να ΄σουν όνειρο, δική μου φαντασία οφθαλμαπάτης όαση κι όμορφη οπτασία. Να ΄σουν σαν άρωμα κι εγώ μια μέρα μαγεμένος να χω μεθύσει πρόσκαιρα  μ αυτό ερωτευμένος. Σε παραμύθι θάθελα πριγκίπισσα να ήσουν  που μάγισσα μαρμάρωσε και να σε αναστήσουν τα βασιλόπουλα θα ΄ρθούν  το δράκο να σκοτώσουν κι όλο σου το βασίλειο αυτοί να λευτερώσουν. Ωστόσο είσαι υπαρκτή και πως  να ξεπεράσω  όλα τα χρόνια που 'ζησα μαζί σου, να ξεχάσω;                                         Πάν Καρτσωνάκης

τη Μεγάλη Εβδομάδα της Ποίησης νηστεύω από τις λέξεις, τις μεγάλες χειρονομίες, τα δολοφονικά όνειρα που δεν οδεύουν στην Ποίηση της σιωπής. Αγαπάω κι εξαγνίζω το δεξί μου χέρι γιατί ξέρει να γράφει ποιήματα. Φοβάμαι το δεξί μου χέρι, μήπως κάποτε με σφάξει! Κάθε νύχτα κατοικώ στ αστέρια. Το πρωί έρχεται ο ήλιος και με διώχνει. Έξωση, λέει! Πολλές φορές μπορεί και το φως να σε διώξει. Το πένθος κατοικεί παντού!                          Μιχάλης Χελιώτης Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.          Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη. Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.          Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου                    ( 1931-1996 ) Ξέρεις ποια είμαι;  με ρώτησε η νύχτα κι έγειρ...

Δεν έχουν πάει πουθενά κι εδώ πάντοτε θα ‘ναι μα δεν θυμούνται πια κι αυτοί ποιοι ήταν, το ξεχνάνε. Γυρίζουν άσκοπα στη Γη γνωρίζοντας ανθρώπους τα ήθη τους, τα έθιμα, τις γλώσσες, και τους τρόπους. Μαθαίνουν το πώς σκέφτονται, τι τρώνε, τις θρησκείες ακούν μες τα τραγούδια τους δικές τους ιστορίες και αγαπούν σαν άνθρωποι ζηλεύουν κι αγαπάνε κι όταν πεθαίνουν οι θνητοί σαν άνθρωποι πονάνε. Μοιάζουν μ’ ανθρώπους οι θεοί κι ανάμεσά μας ζούνε μα λίγοι μόνο τυχεροί μ’ αυτούς θα γνωριστούνε. Πολλές φορές και οι θεοί ανθρώπους αγαπούνε π’ αθάνατους να κάνουνε εις μάτην προσπαθούνε.                                           Καρτσωνάκης Πάν

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...