Καρτσωνάκης Πάν

Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ  Ένα φυλαχτό, ένα ρούχο,ένα γράμμα, ένα δέντρο  που μας φέρνει στο μυαλό έντονες αναμνήσεις  από αγαπημένα μας πρόσωπα  και συγκινητικές στιγμές.  Εδώ η Κατερίνα, σκέφτεται με αγάπη και νοσταλγία  την γλυκιά μαμά της και τις στιγμές κοντά της. Η μουσμουλιά που φύτεψε η κυρία Μαρία  (η μαμά της Κατερίνας) δεσπόζει στην αυλή της  και έγινε αφορμή να γράψω αυτό το ποίημα. Ποτέ δεν χάνονται όσοι αγαπάμε. Αφιερώνω αυτό το ποίημα στην φίλη μου Κατερίνα.  Κάτω απ τις ρίζες αυτού του δέντρου  κάθεται κ αναπολεί και "ακούει "ξάφνου, εκεί κοντά της  παλιά και γνώριμη φωνή. Μοσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε  ξεχώριζε Θυμάται τότε που τα αδέρφια, παίζανε όλα με χαρά  και ξάπλωνε τα μεσημέρια στης μάνας της την αγκαλιά. Μουσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε ξεχώριζε Και τα πουλάκια ολόγυρα της γλυκό τραγούδι αρχινούν κλε...

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...

Ζούμε ταξιδεύοντας, σαν τα ποτάμια,  το πολύ-πολύ έως τη θάλασσα. Αυτό έγραφε, με καλλιγραφική πολυτονική γραφή  και με τη μέθοδο της πυρογραφίας, πάνω  σε μια πινακίδα από ξύλο που κρεμόταν  σε περίοπτη θέση στο μικρό δωμάτιό του  και το οποίο μάλλον θύμιζε κελί μοναχού  παρά δωμάτιο εργένη. Ήταν λίγο μεγαλύτερος από πενήντα και ωστόσο  η όψη του θύμιζε άνθρωπο εξήντα,  τουλάχιστον χρονών. Εργαζόταν από μικρό παιδί, αυτοσυντήρητος  και η ζωή του όλη απλή και συνηθισμένη  και δίχως καμία έξαρση, όπως χαρακτηριστικά  μου εξομολογήθηκε. -Άχρωμη, θα έλεγα, συμπλήρωσε την στιγμή  που με είδε να μαζεύω τρίποδα, φακούς  και φλας και κατάλαβε πως θα έφευγα. -Tέλειωσες με την φωτογράφηση, με ρώτησε,  να κεράσω κι άλλον ένα καφέ ή μήπως προτιμάς  να παραγγείλω σουβλάκια και να πιούμε και μπύρα  που έχω στο ψυγείο; -Να, λέω να προλάβω να τα εμφανίσω σήμερα.  Ήταν φανερό ότι διψούσε για λίγη ανθρώπινη  παρουσ...

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

ΌΝΕΙΡΑ ΣΤΟ ΑΚΡΟΓΙΆΛΙ  Ελα να περπατήσουμε  στης θάλασσας το κύμα κοιτάζοντας τα σύννεφα  και δίνοντάς τους σχήμα.  Ο φίλος μας ο άνεμος γλυκά να  ψιθυρίζει μια εικόνα -όνειρο ο Πλάστης  ζωγραφίζει  Και να ακουστούν τα γέλια μας σαν να είμαστε παιδιά  να μοιραστούμε  όνειρα Κρυμμένα στην καρδιά Είναι  η ζωή μας όμορφη φτάνει να το θελήσεις και σύμμαχος μας ο  Θεός αρκεί να  τον ζητήσεις Να  μην αφήνεις να περνά με θλίψη, δίχως πάλη γιατί  σαν κύμα χάνεται  και δεν υπάρχει άλλη Μια βόλτα είναι η ζωή πάνω στο ακρογιάλι, και τ' όνειρά μας χτίζονται με πίστη, αγάλι-αγάλι.     Γεωργία Κόλλια

Ένα  ποιητικό παραμύθι  αχαλίνωτης  πραγματικότητας  γραμμένο από  τον Ησίοδο  το 730 π.Χ. περίπου. Το γένος το σιδερένιο είμαστε εμείς;  Και ποιο γένος θα ακολουθήσει; Δείτε το βίντεο:

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Τα δάχτυλά μου ακουμπώ στο σώμα της επάνω βλέπω τη φλόγα μα εγώ το κάψιμο δεν νοιώθω. Αδιαφορώ τι όνομα θα έχει κι αν υπάρχει εγώ μόνο τη λάμψη της να φέγγει πάντα βλέπω.  Είναι αλήθεια πως πολλούς εγκλωβισμένους έχει τους δίνει, λένε, σιγουριά χαρίζοντας ελπίδες. Είναι και η ανάγκη τους παρηγοριά να βρίσκουν για να ταΐζουν δαίμονες που ζουν μες το μυαλό τους. Ναι, όλα είναι στο μυαλό, σαν γίνεται αφέντης γιατί συχνά αρέσκεται κι αυτό στα παραμύθια.                              Πάν Καρτσωνάκης

Γλυκιά μανούλα μου, εσύ με χάρες προικισμένη σαν την δικιά σου αγκαλιά δεν έχει η οικουμένη Όποτε και αν πέsσω άρρωστη  ή αν είμαι πικραμένη εσύ είσαι παντα δίπλα μου νοιώθω προστατευμένη  Και σαν είμαι χαρούμενη πάλι κοντά μου εσύ ακόμη και αν μεγάλωσα σε ψάχνω σαν παιδί  Κάθε ημέρα που ξυπνώ Κάνω την προσευχή μου να σε 'χω πάντα πλάι μου Και μέσα στην ζωή  μου   Χρόνια πολλά σου εύχομαι  πολλά κ ευτυχισμένα να έχω πάντα στην ζωή στο πλάι μου εσένα.    Γεωργία Κόλλια

Τι να μου φταίει τώρα η βροχή που δίνει λάμψη  από τα πολύχρωμα λαμπιόνια  στην γκρίζα άσφαλτο προσδίδοντας  έναν κοσμοπολίτικο αέρα  στην έρημη και μίζερη πόλη.  Τα χρώματα των αντανακλάσεων  ξεγελώντας την μιζέρια μας  προσδίδουν μια εφήμερη αίγλη έτσι όπως κάνουν  οι πολύχρωμες γυάλινες χάντρες  στις στολές των θεατρίνων. Υ.Γ: Ένα ελεύθερο και δίχως δεσπότη σκυλί (ναι, αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αδέσποτα) με προσπέρασε βιαστικό  και χάθηκε στο βάθος του δρόμου προφανώς επειδή εντωμεταξύ  δυνάμωνε η βροχή.                      Πάν Καρτσωνάκης                           27-12-2020