Καρτσωνάκης Πάν

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν, κυρίως, ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος. Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν. Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει  ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος. Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε  όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας. Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία.                               Πάν Καρτσωνάκης

Στήνουν χορό τα γράμματα να σχηματίσουν λέξεις εικόνες φτιάχνει το μυαλό του ποιητή και γράφει. Επιθυμεί σαν άνθρωπος τα ίχνη του ν’ αφήσει με κάποιον τρόπο στη ζωή, εφήμερη που είναι. Ακροβατεί και προσπαθεί κάπως να περιγράψει και ότι νιώθει να το πει με τον δικό του τρόπο. Κάποιες φορές ημιτελείς αφήνει κάποιους στίχους κι αυτό ‘ναι το επώδυνο του ποιητή το άγχος. Τέλος, υπάρχουν και γραφτά που θα ‘θελε να σχίσει να μην τα έγραφε ποτέ και το χει μετανιώσει.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε μεγαλώνουν ποτέ δεν ωριμάζουν, όπως συνήθως λένε,  κι ούτε ποτέ τους κατασταλάζουν. Παραμένουν περίεργοι σαν παιδιά κι αναποφάσιστοι. «Ανοικτοί» για να δεχτούν κάθε τι το νέο  ακόμη κι αν κάτι φαίνεται τρελό εκ πρώτης όψεως. Έχουν μια δική τους οπτική για τον κόσμο και ψάχνουν να βρουν σχέσεις, συνδυασμούς  συσχετισμούς και αιτιολογίες σε ότι συμβαίνει γύρω τους. Ακόμη κι όταν όλα φαίνονται απλά σίγουρα  και λογικά  αυτοί ψάχνουν να βρουν το παράδοξο το ανεξήγητο  αυτό που αλλάζει την λογική ροή  της ρουτινιάρικης εξέλιξης. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν  και κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι  κάποιοι πέφτουν στο κενό.  Χάνονται στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους  ή καίγονται σαν τις πεταλούδες στο φως της λάμπας. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν  ανάμεσα στο σήμερα και το παρελθόν τους  ισορροπώντας  πάνω σε μια τεντωμένη σκέψη για το μέλλον. Ζουν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμ...

Τον πόλεμο μας λέγανε Πατέρα στο σχολείο. Κάποιος αρχαίος το ‘γραψε το είδα σε βιβλίο Κι εγώ, που δεν το δέχτηκα, μου ‘βάλαν τιμωρία στην ίδια τάξη μ άφησαν Αρχαία κι Ιστορία! Πενήντα χρόνια προσπαθώ μα πως να το χωνέψω ή θα ‘πρεπε να το δεχτώ ή να το ανατρέψω! Τώρα, πιστεύω πως μισή, τη σκέψη του προγόνου κάποιος μας κληροδότησε στο πέρασμα του χρόνου γιατί ο κόσμος τελικά εκτός από πατέρα πρέπει να έχει λογικά και κάποια για μητέρα! Υ.Γ: ο τίτλος του ποιήματος είναι Ειρήνη!                             Πάν Καρτσωνάκης

Κάποιες βραδιές, η θάλασσα, τραγούδια της μου στέλνει μακρόσυρτα, μονότονα σαν μοιρολόι είναι κι ώρα πολύ ως το πρωί κρατάει το μαρτύριο  που κατορθώνει λύτρωση, ο ύπνος, να μου δώσει.  Δεν τραγουδά μονάχη της, η θάλασσα, νομίζω ούτε κι ο άνεμος μπορεί, τέτοιο να πει τραγούδι είναι νομίζω ναυτικών, τραγούδι χορωδίας από αυτούς που πνίγηκαν χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν έχει σύνορα, στη γη, το κράτος της θαλάσσης Ανέκαθεν τους τολμηρούς προκλητικά καλούσε.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το   'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το  μαγειρέψω. Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει....

 Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,             οι ποιητές, στον κόσμο             πασπαλισμένα αίματα,               ελπίδες μα και ψέμα.            Με λέξεις μόνο έχτιζαν,         τον κόσμο τους και ζούσαν         στοές τριγύρω σκάβοντας,            τούνελ για να ξεφύγουν.            Ισορροπούν οι ποιητές,            ακροβατούν στο τώρα,            βυθίζονται μες τη στιγμή          και πέφτουνε στο μέλλον!                                        Πάν Καρτσωνάκης

Σε ποιους θεούς τους φόβους τους οι άνθρωποι ξορκίζουν επένδυσαν τα όνειρα στήριζαν τις ελπίδες απ την αρχή σαν ένοιωσαν πως έχουν την ανάγκη σε κάτι άλλο άφαντο και θείο να πιστέψουν. Ανέκαθεν οι άνθρωποι ζούσανε μες τον φόβο μια φυσική ανθρώπινη κι αυτή αδυναμία. Ωστόσο κάποιοι πονηροί το πήρανε χαμπάρι πως έχει μπόλικο ψωμί αυτή η ιστορία. Έτσι οι μάγοι της φυλής έστησαν τους βωμούς τους και άρχισαν τα θαύματα, προσευχές και τάματα.                       Πάν Καρτσωνάκης

Dentro de nosotros druerme  un nin̈o de millones de an̈os. Desconoce leer, escribir y con imàgenes como antiguos jeroglìficos y con sueños intenta hablarnos. Nadie aprendió su lengua aunque lo intentaron  muchos, muy pocos lograron sacar algùn sentido. Dentro de mi un gigante duerme. Es un niño primitivo que anida dentro de mì y nunca habìa etendido què querìa decirme solamente cuando empecè hablar casi la misma lengua. Dentro de mì duerme  un pequeño niño  y sus pensamientos  no me dejan dormir.                      Kartsonakis Pan Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                                Γεωργία  Κόλλια Μέσα μας κοιμάται  ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και με τα όνειρα  προσπαθεί να ...

Όλα τα σχέδια, στα χαρτιά, που έκανα θα μείνουν και οι προθέσεις, στο μυαλό και μόνο θα υπάρχουν σαν κείνες τις ψαρόβαρκες στην αμμουδιά ριγμένες που σαν παιδιά νομίζαμε, τον κόσμο πως γυρίσαν. Γοργόνες, Κύκλωπες, θεριά, σειρήνες, Λαιστρυγόνες τέτοια ταξίδια σ'όνειρα και μόνο έχω κάνει. Παρηγορούμαι, σκέφτομαι, ακόμη κι o Οδυσσέας την Καλυψώ παράτησε, την Ναυσικά στο τέλος για να γυρίσει, θαλπωρή να βρει στο σπιτικό του έστω κι αν αναγκάστηκε μνηστήρες να σκοτώσει. Ίσως και να μετάνιωσε, που πήγε ως την Τροία μα είμαι σχεδόν σίγουρος πως πρέπει να ‘χε τύψεις για τους αθώους, τους απλούς, τους Τρώες, τους γερόντους τα γυναικόπαιδα κι αυτήν, που έκαψαν την πόλη.                         Πάν Καρτσωνάκης

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει. Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει δονείται τ' ασυνείδητο, θυμάται, επιπλέει. Δεν τραγουδούν τη θάλασσα, οι γλάροι εδώ πέρα ούτε κεντάνε το βαθύ γαλάζιο του αέρα. Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε είναι γιατί πεθαίνουνε, είναι που ξεψυχάνε. Η θάλασσα μου έταζε γοργόνες και ταξίδια μα ναυαγό με πέταξε στα βράχια με τα στρείδια.                           Πάν Καρτσωνάκης

Ένας λεκές που έμεινε εδώ και τόσα χρόνια λες και στοιχειώνει το χαρτί κι αυτά που ναι γραμμένα. Ίσως να είναι δάκρυ μου κι εκεί πέφτει το βλέμμα  κι όχι στις λέξεις που γραψες για να μου πεις αντίο. Για μένα ανεκτίμητο είναι και το φυλάω αυτό το γράμμα που στειλες πριν φύγεις Αυστραλία καθώς δεν ήταν δυνατόν δια ζώσης να τα πούμε. Ήμουν στον Έβρο, στον στρατό, στο χάος μιας θητείας. Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε αυτοί που ανεκπλήρωτοι για κάποιο λόγο μείναν.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ο ουρανός σαν θάλασσα απλώνεται μπροστά μας και τ’ άστρα είναι σαν νησιά τις νύχτες με τα φώτα. Προκλητικά μας γνέφουνε και σαν να προσκαλούνε τον άνθρωπο που κάποτε ίσως τα εποικίσει. Σαν ναυαγός αισθάνομαι χαμένος μες το σύμπαν και σκέφτομαι ότι μπορεί και ναυαγός να είμαι. Να χουν ξεμείνει πρόγονοι, σε τούτον τον πλανήτη, εκατομμύρια χρόνια πριν, και δεν μπορούν να φύγουν. Οι άνθρωποι ανέκαθεν κοιτούσαν προς τ’ αστέρια. Ακόμη και το μέλλον τους πίστευαν πως θα δούνε.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται  αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει.  Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει  και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει. Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της. Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Μέσα μας κοιμάται  ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και με  τα όνειρα  προσπαθεί να μας μιλήσει.  Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του  αν και προσπάθησαν πολλοί  ελάχιστοι κατάφεραν  κάποιο νόημα να βγάλουν.  Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται.  Είναι ένα παιδί πρωτόγονο  που φωλιάζει μέσα μου και ποτέ μου δεν είχα κατάλάβει τι ήθελε να μου πει παρά μόνο όταν άρχισα  να μιλώ περίπου στην ίδια γλώσσα.  Μέσα μου κοιμάται  ένα μικρό πρωτόγονο παιδί  και οι σκέψεις του να κοιμηθώ  δεν με αφήνουν!         Καρτσωνάκης Πάν

Πόση σοφία σύναξαν σε τούτα τα κρανία που τώρα σκεύη αδειανά μακάβρια στολίζουν παλαιοτέρων μοναχών ράφι οστεοθήκης προσμένοντας ανάσταση νεκρών, δικαιοσύνη. Δύο ζωές που έζησες στη γη απάνω κι όμως προσηλωμένος έμεινες στην τρίτη κι αιωνία πιστεύοντας πως ο σκοπός που ‘λθαμε στον πλανήτη δοκιμασία, πρόκριμα στην τελική την κρίση.    Όσο κοιτάζω τα κενά, κρανία, το φοβάμαι ορ ιστική πως είν’ αυτή, κατάληξη, λυπάμαι.                                    Πάν Καρτσωνάκης

Φωτογραφίες μας παλιές, που είχα ξεχασμένες τυχαία βρήκα εντελώς κι άρχισα να θυμάμαι. Πάνω στο κάστρο πόζαρες για φλάμπουρο κουνώντας το άσπρο σου πουκάμισο, γυμνόστηθη, γελούσες.  Αχ, κοριτσάκι μου χαζοί, που ήμασταν κι οι δυο μας πως θα νικήσουμε κι εμείς θ’ αλλάξουμε τον κόσμο. Πως η δική μας η γενιά καλύτερη θα είναι  δεν θα υπάρχει πόλεμος, κανείς δεν θα πεινάει. Ώρες πολλές ξεχάστηκα, πάνω τους να κοιτάζω και μ’ έναν κόμπο στον λαιμό και δάκρυα στα μάτια.                                              Πάν Καρτσωνάκης

Διόλου δεν έφυγαν.  Αναπνέουν ακόμη εδώ.  Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη. Υπάρχει το άρωμά τους. Αγριολούλουδα που επιμένουν. Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,  βεβήλωσαν τα ιερά τους, έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους, κι έκαψαν τα γραφτά τους. Υπάρχουν ακόμη εδώ! Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος τους ιερούς ναούς τους.  Ξερίζωσαν τη θύμισή τους; Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.  Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε. Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι. Αναπνέουν ακόμη. Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.  Όσες γενιές και να περάσουν.                  Πάν Καρτσωνάκης They never left. They still breathe in here.  Like the flowers in springtime. What if their temples are ravaged, their sacred places are desecrated,  their statues are broken and their writings are burned . They are still here! Their sacred temples were destroyed and demolished. But their remembrance was not washed out? No, they never left ...

Λένε χρυσός, η σιωπή και ίσως έχουν δίκιο μα πότε δεν μας έχουν πει πρέπει να σιωπούμε Γιατί αυτοί που δεν μιλούν κι ανέχονται  τα πάντα συνένοχοι ακούσια σ ότι συμβαίνει είναι. Υπάρχει και η λογική πως ότι δε μ’ αγγίζει τρεις πιθαμές πιο μακριά κι εμένα δε με νοιάζει. Μένουν λοιπόν αδιάφορη βουβή πλειοψηφία τα συζητούν στα μουλωχτά μα την ουρά στα σκέλια. Στα κοιμητήρια σιωπή πάντοτε βασιλεύει. Δεν αντιδρούνε οι νεκροί ατάραχοι για πάντα.                                 Πάν Καρτσωνάκης