Καρτσωνάκης Πάν

Εκεί στα πεύκα του Ισθμού λημέριαζε ο Σίνης* κι όποιον διαβάτη έπιανε, λένε, δολοφονούσε  τα δυο του πόδια δένοντας ένα σε κάθε πεύκο που ‘χε λυγίσει πριν αυτός να σχίζεται στα δύο. Λένε ληστής ήταν αυτός μα μου περνά η σκέψη μήπως απλός υπάλληλος του κράτους της Εφύρας* με στρατιώτες για φρουρά εισέπραττε το φόρο κάτι σαν τα διόδια της εποχής εκείνης. Σαν έφορος μου φαίνεται πως ήτανε ο Σίνης κι όχι ληστής που μόνος του να έχει τέτοια δράση.                                      Πάν Καρτσωνάκης Σίνης: Μυθικός ληστής,  νόθος γιος του Ποσειδώνα.  Έστηνε τις παγίδες του στον Ισθμό,  συνελάμβανε τους περαστικούς,  με την τεράστια δύναμή του λύγιζε  τις κορυφές δύο πεύκων  κι έδενε σ` αυτές τα πόδια του θύματός του.  Μετά άφηνε τις κορυφές  και το θύμα σχιζόταν στα δύο.  *Η αρχική ονομασία της Κορίνθου ήταν Εφύρα. Σύμφωνα με μύθο, το όνομά της η πόλ...

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες; Και λοιπόν; Τα δέντρα μόνο επέλεξαν την ακινησία. Αλήθεια τι θα προτιμούσες; Να έχεις αγαπήσει ένα δέντρο; Με το έναν ή τον άλλον τρόπο οι άνθρωποι φεύγουν. ταξιδεύουν αλλά δεν χάνονται. Πάντοτε θα φεύγει, ένα πλοίο, από το λιμάνι. Ναι και οι γλάροι πετούν αλλά δεν φεύγουν σκεφτόμουν τότε. Οι άνθρωποι τελικά μπορεί να μην είναι σαν τα σύννεφα φεύγουν αλλά δεν χάνονται όπως αυτά σου είχα πει θυμάμαι όταν σου έσφιξα το χέρι και σε αποχαιρέτισα λίγο προτού να σε φιλήσω. Σαχλαμάρες, σκέφτομαι τώρα αλλά ειλικρινά δεν βρήκα κάτι έξυπνο να σου πω μήπως και σε συγκινούσα σε βαθμό που να μην έφευγες αλλά πάλι παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντάς του πως ότι έγινε ήταν σωστό που έγινε έτσι. Αν συνέβαινε το αντίθετο, ίσως να ήταν χειρότερα και πως αυτό που έζησα δεν θα είχε την χρυσόσκονη του παραμυθιού. Οι έρωτες, όπως και οι άνθρωποι, που ξέρουν πότε, πως και γιατί να πεθάνουν είναι αυτοί που άξιζε τελικά και που έζησαν. Πάν Καρτσωνάκης 

Μικρός, φοβόμουν να το πω, ακόμη και σε φίλους ίσως γιατί περίγελος, εύκολα θα γινόμουν  μα τώρα πια ξεπέρασα αυτές μου τις φοβίες και λέω τι αισθάνομαι, ελεύθερα, με θάρρος. Κάποιες φορές παράξενα αισθάνομαι, σαν όπως να έχω φτάσει ναυαγός, σε τούτον τον πλανήτη. Έχω γνωρίσει αρκετούς, ανθρώπους που παρόμοια μου έχουν πει αισθάνονται, από παιδιά που ήταν.   Σαν ναυαγός αισθάνομαι, μηνύματα που στέλνει σε κάποιους άγνωστους, γνωστούς, ανθρώπους, σαν κι εμένα.                                      Πάν Καρτσωνάκης

Γλυκιά μανούλα μου, εσύ με χάρες προικισμένη σαν την δικιά σου αγκαλιά δεν έχει η οικουμένη Όποτε και αν πέsσω άρρωστη  ή αν είμαι πικραμένη εσύ είσαι παντα δίπλα μου νοιώθω προστατευμένη  Και σαν είμαι χαρούμενη πάλι κοντά μου εσύ ακόμη και αν μεγάλωσα σε ψάχνω σαν παιδί  Κάθε ημέρα που ξυπνώ Κάνω την προσευχή μου να σε 'χω πάντα πλάι μου Και μέσα στην ζωή  μου   Χρόνια πολλά σου εύχομαι  πολλά κ ευτυχισμένα να έχω πάντα στην ζωή στο πλάι μου εσένα.    Γεωργία Κόλλια

Οι άνθρωποι αρέσκονται τ’ αυτιά τους να χαϊδεύουν κι όσοι τους  λεν δυσάρεστα ούτε να τους ακούσουν. Μα η αλήθεια πάντοτε, ευχάριστη δεν είναι μόνο γενναίοι άνθρωποι να την ακούν αντέχουν. Ωστόσο πρέπει να δεχτώ πως πιο πολύ γενναίοι  είναι αυτοί που τόλμησαν δυσάρεστα να λένε ακόμη κι όταν γνώριζαν το κόστος ότι θα ‘ταν όχι απλά ο θάνατος μα και βασανιστήρια. Τιμή και δόξα, ήρωες, τουλάχιστον οι άλλοι, όλοι εμείς, τουλάχιστον, την μνήμη τους τιμούμε.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Si el viento tuviera color carne mis sueños y senderos la mente  yo no amaría . Se habría apagado el fuego que vive en mis entrañas y la alimento con sueños esperanzas y versos. Pero el viento voz  solamente posee y su carne sabe  sòlo devorar sueños. Mas mi mente intransitable  bosque seguirá siendo  y yo perdido ando grito, escribo, busco sonrío, hago gestos  espero y amo.                      Pan kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                     Γεωργία  Κόλλια Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δά...

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                   Πάν Καρτσωνάκης

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δάσος  κι εγώ χαμένος περπατώ  φωνάζω, γράφω, ψάχνω,  χαμογελώ, χειρονομώ,  ελπίζω κι αγαπάω. Τάκης Καρτσωνάκης  Ιούλης 2009

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω από μια μίζερη ζωή κλεισμένος σε καβούκι ρισκάροντας τον θάνατο, σαν Ίκαρος με πτώση τουλάχιστον ελεύθερος, θα νιώσω πριν πεθάνω. Μες το κουκούλι όνειρα, της κάμπιας, έχω κάνει πως κάποια μέρα με φτερά, όπως οι πεταλούδες από ανθούς διάφορους το νέκταρ θα τρυγήσω έστω κι αν ξέρω πως μετά, απλά θα ξεψυχήσω. Πολύ συχνά λαβύρινθος με δίχως Αριάδνη Κρυφτούλι με Μινώταυρους και η ζωή μας μοιάζει.                                    Πάν Καρτσωνάκης

En los marmóreos,blancos, campos de mis papeles  con pocas palabras itento lucho por vencer  aunque conozco seguro que es una lucha vana. Escasos ganaron, al tiempo, para que no les coma. Como los rìos somos, las personas, creo  y buscamos hallar mar  en  el puerto Como intentaron hacer antes tantos otros pero se perdiò,la mayoría y mar no encontrò. El òxido come el hierro, y las penas a las personas y con las palabras, en el papel, consuelo busco.                               Kartsonakis Pan Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                               Γεωργία  Κόλλια Στα μαρμαρένια, τα λευκά, αλώνια των χαρτιών μου  με λίγες λέξεις προσπαθώ παλεύω να νικήσω αν και γνωρίζω σίγουρα τον μάταιο αγώνα ελάχιστοι  τον νίκησαν, τον χρόνο, μην τους φάει. ...

Η σιωπή είναι χρυσός, υπάρχει μία ρήση που την ασπάζονται πολλοί ως δείγμα της σοφίας. Ωστόσο λίγοι λένε πως, ο έλεγχος θα πρέπει να είναι πότε θα μιλάς και πότε να σωπαίνεις. Μάλλον αυτό θα εννοούν διάλογο να κάνεις αφού ακούς και τι θα πουν, οι άλλοι σαν μιλήσουν κι αυτό γιατί ο άνθρωπος ανέπτυξε τον λόγο που είναι δείγμα του βαθμού, για τον πολιτισμό του.  Βαρβαρισμός, είναι αυτό: όπου δεν πίπτει λόγος, η ράβδος έρχεται μετά, «διάλογο» να κάνει.                                      Πάν Καρτσωνάκης Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.                        Aραβική Παροιμία «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.» Τίς βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν; τίς χαυνωθείς Aσιανός παραιτηθείς εις μοίραν τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων, χίμαιραν είπε τ...

Στο μέλλον αν προβλέπετε να ‘ρθουν κατολισθήσεις και να χαθούν οι άνθρωποι που ζουν με ψευδαισθήσεις Όσοι σωθούν σε σήραγγες τούνελ και καταφύγια κονσέρβες μόνο για τροφή θα έχουν και κυνήγια. Θα τρώνε ρίζες, τη φωτιά με πέτρες θα ανάβουν θα ντύνονται με δέρματα που μόνοι τους θα ράβουν. Θα φτιάχνουν όπλα ξύλινα, σε πέτρες θα λαξεύουν εικόνες κάτι σαν γραφή μορφές για να λατρεύουν. Απ’ την αρχή ο άνθρωπος πολιτισμό θα κτίσει με σεβασμό ανάλογο απέναντι στη φύση.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Αυτοί που πλάθουν όνειρα κοιτάζοντας το μέλλον νιώθουν καλύτερα εκτός κι όχι εντός πορείας. Πάντοτε ζουν ασύμβατα ισορροπούν στην κόχη  στα σύνορα παρθενικών, της σκέψης, ταξιδιών τους. Τι‘ναι θεός, τι άνθρωπος, μια ύπαρξη,ιδέα; Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου; Ποιο σε τυφλώνει πιο πολύ και τίποτα δεν βλέπεις; Είναι το φως το δυνατό ή το σκοτάδι μήπως; Είναι θεριό, ο άνθρωπος, ή μήπως και τα δύο; Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.                                       Πάν Καρτσωνάκης     

Τι να μου φταίει τώρα η βροχή που δίνει λάμψη  από τα πολύχρωμα λαμπιόνια  στην γκρίζα άσφαλτο προσδίδοντας  έναν κοσμοπολίτικο αέρα  στην έρημη και μίζερη πόλη.  Τα χρώματα των αντανακλάσεων  ξεγελώντας την μιζέρια μας  προσδίδουν μια εφήμερη αίγλη έτσι όπως κάνουν  οι πολύχρωμες γυάλινες χάντρες  στις στολές των θεατρίνων. Υ.Γ: Ένα ελεύθερο και δίχως δεσπότη σκυλί (ναι, αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αδέσποτα) με προσπέρασε βιαστικό  και χάθηκε στο βάθος του δρόμου προφανώς επειδή εντωμεταξύ  δυνάμωνε η βροχή.                      Πάν Καρτσωνάκης                           27-12-2020  

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο. Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου. Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.                                           Πάν Καρτσωνάκης