Καρτσωνάκης Πάν

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!    Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan  

Πώς να «φυτρώσουν τα φτερά» που κρύβεις στο μυαλό σου άμα βαδίζεις στα σκυφτά όταν δεν γονατίζεις; Αλλά και όταν στα ψηλά σηκώνεις το κεφάλι το κάνεις ικετευτικά με προσευχές και πάλι; Κάποιες φορές που σήκωσε, ο άνθρωπος κεφάλι και τόλμησε με τους θεούς στα ίσα να τα βάλει αυτοί τότε φοβήθηκαν αθάνατος μη γίνει και τιμωρό του στείλανε ψυχοπομπό να πάρει. Αθάνατος, ο άνθρωπος, ίσως ποτέ δε γίνει μα δικαιούται όρθιος τουλάχιστον να ζήσει.                      Πάν Καρτσωνάκης

Αλήθεια τι είναι καλύτερο;  Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται  ή το χθες που έφυγε; Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής,  όπως έγραφε και ο Καβάφης,  ή απλά να το καταγράφεις,  κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος; Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ  αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά  ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων  που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν  και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα;  Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά,  που κάνουν στάση στον πλανήτη μας  περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο; Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε  πάνω σε τούτον τον πλανήτη;  Μήπως είμαστε η αρρώστια,  του πλανήτη, που γερνάει;   Πάν Καρτσωνάκης Really,what is the best? To see the future that comes  or the yesterday that's gone?  To live the present  appropriately to the brave men of the pleasure, as Kavafis wrote  or just wri...

Δεν έχουν πάει πουθενά κι εδώ πάντοτε θα ‘ναι μα δεν θυμούνται πια κι αυτοί ποιοι ήταν, το ξεχνάνε. Γυρίζουν άσκοπα στη Γη γνωρίζοντας ανθρώπους τα ήθη τους, τα έθιμα, τις γλώσσες, και τους τρόπους. Μαθαίνουν το πώς σκέφτονται, τι τρώνε, τις θρησκείες ακούν μες τα τραγούδια τους δικές τους ιστορίες και αγαπούν σαν άνθρωποι ζηλεύουν κι αγαπάνε κι όταν πεθαίνουν οι θνητοί σαν άνθρωποι πονάνε. Μοιάζουν μ’ ανθρώπους οι θεοί κι ανάμεσά μας ζούνε μα λίγοι μόνο τυχεροί μ’ αυτούς θα γνωριστούνε. Πολλές φορές και οι θεοί ανθρώπους αγαπούνε π’ αθάνατους να κάνουνε εις μάτην προσπαθούνε.                                           Καρτσωνάκης Πάν

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν δεν ταξιδεύουν πουθενά μα ξέρουνε τραγούδια ο άνεμος τους τα ‘μάθε και τα πουλιά που ζούνε σ ένα ταξίδι συνεχώς σαν κάτι να ζητάνε μα που ποτέ δεν βρίσκουνε και όταν ησυχάζουν είναι γιατί πεθαίνουνε και παύει το τραγούδι πέφτει τριγύρω σιωπή και φύλλο δεν κουνιέται. Ρίζες ακόμη έχουνε, οι  άνθρωποι,  γνωρίζω, τον τόπο τους που αγαπούν κι έχουνε γίνει ένα κι αν η ανάγκη κάποτε, τύχει και ξεριζώσει μαραίνονται κι αν τραγουδούν είναι μονάχα κλάμα. Είναι λυγμός και στεναγμός θανατικό μυρίζουν γι αυτό και στα τραγούδια τους κανένας δεν χορεύει.                               Καρτσωνάκης Πάν

Εἷς οἰωνός, o ἄριστος, του Έκτορος η φράση. Υπέρ πατρίδος μαχητής και την ζωή ας χάσει. Όταν σηκώσανε πανιά να φύγουν απ’ την Τροία με όλα τα καράβια τους γεμάτα απ’ την λεία ευτυχισμένοι, ένοιωθαν π ου  ήταν κερδισμένοι. την πόλη όμως άφησαν  ερείπια, καμένη.   Κάποιοι ωστόσο, Αχαιοί, κατάλαβαν πως λάθος για της Ελένης την τιμή κι ένα του Πάρη πάθος να σκοτωθούν τόσοι πολλοί, ακόμη και αθώοι. Οι τύψεις τους αιώνια, σαράκι θα τους τρώει.                                  Πάν Καρτσωνάκης  Έχει συμβεί να δουν έναν αετό  να δίνει κακοσημαδιά για τους Τρώες,  και ο Πολυδάμας προτείνει αναδίπλωση.  Ο Έκτορας τότε τού λέει ότι δεν τα πιστεύει αυτά.

Blanca toalla  no tiro, aunque cuando bien sé que al final  el Caronte será el vencendor. Aunque sea en vano la lucha, lo sé, yo siento que es mi deber no abandonar. El ser humano naciò para ser inmortal  pero se cometiò un fallo y empezò a morir aùn asì nunca dejò de esperar  que después de la muerte,  vivirá una eternidad. Cree en la resurecciòn que ocurrirá cierto día porque alma inmortal, cree que posee.                   Pan Kartsonakis  Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                    Γεωργία  Κόλλια Λευκή πετσέτα δεν πετώ ακόμη κι όταν ξέρω ότι στο τέλος νικητής ο χάροντας θα είναι. Όσο κι αν είναι μάταιος,  το ξέρω, ο αγώνας εγώ το νοιώθω χρέος μου να μην εγκαταλείψω.   Ο άνθρωπος γεννήθηκε αθάνατος να είναι μα κάποιο λάθος έγινε κι άρχισε να πεθαίνει κι όμως δεν έπαψε ποτέ κι ακόμη το ελπίζει...

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα               στο μέλλον    εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή                  ανεβαίνοντας αργά και σταθερά                                 στην κορυφή            που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε»                   όχι γιατί δεν είναι εφικτή             αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.                   Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε                αυτός ο αγώνας να τελειώσει.                    Αδιάκοπα θα προχωρούμε     και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή               ...

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!     Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

    No tiene puertas y llaves el lugar del amor     secretos para encontrar felicidad      Solo cortina blanca  es lo que ves, sobre     la que se proyectan todas las dificultades.     Solo un movimiento por primera vez debes hacer,     creertelo dentro de ti y se  hallará el modo      y dure lo que dure el momento serà un placer      y  si son segundos debes estar agradecido.       Piensa, hay personas, que ni un instante      han sentido lo màs mìnimo  amor y felicidad.                             Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                  Γεωργία  Κόλλια Δεν έχει πόρτες και κλειδιά ο χώρος της αγάπης ούτε υπάρχουν μυστικά για να βρεις ευτυχία. Λευκή κουρτ...