Καρτσωνάκης Πάν

Εἷς οἰωνός, o ἄριστος, του Έκτορος η φράση. Υπέρ πατρίδος μαχητής και την ζωή ας χάσει. Όταν σηκώσανε πανιά να φύγουν απ’ την Τροία με όλα τα καράβια τους γεμάτα απ’ την λεία ευτυχισμένοι, ένοιωθαν π ου  ήταν κερδισμένοι. την πόλη όμως άφησαν  ερείπια, καμένη.   Κάποιοι ωστόσο, Αχαιοί, κατάλαβαν πως λάθος για της Ελένης την τιμή κι ένα του Πάρη πάθος να σκοτωθούν τόσοι πολλοί, ακόμη και αθώοι. Οι τύψεις τους αιώνια, σαράκι θα τους τρώει.                                  Πάν Καρτσωνάκης  Έχει συμβεί να δουν έναν αετό  να δίνει κακοσημαδιά για τους Τρώες,  και ο Πολυδάμας προτείνει αναδίπλωση.  Ο Έκτορας τότε τού λέει ότι δεν τα πιστεύει αυτά.

Blanca toalla  no tiro, aunque cuando bien sé que al final  el Caronte será el vencendor. Aunque sea en vano la lucha, lo sé, yo siento que es mi deber no abandonar. El ser humano naciò para ser inmortal  pero se cometiò un fallo y empezò a morir aùn asì nunca dejò de esperar  que después de la muerte,  vivirá una eternidad. Cree en la resurecciòn que ocurrirá cierto día porque alma inmortal, cree que posee.                   Pan Kartsonakis  Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                    Γεωργία  Κόλλια Λευκή πετσέτα δεν πετώ ακόμη κι όταν ξέρω ότι στο τέλος νικητής ο χάροντας θα είναι. Όσο κι αν είναι μάταιος,  το ξέρω, ο αγώνας εγώ το νοιώθω χρέος μου να μην εγκαταλείψω.   Ο άνθρωπος γεννήθηκε αθάνατος να είναι μα κάποιο λάθος έγινε κι άρχισε να πεθαίνει κι όμως δεν έπαψε ποτέ κι ακόμη το ελπίζει...

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα               στο μέλλον    εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή                  ανεβαίνοντας αργά και σταθερά                                 στην κορυφή            που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε»                   όχι γιατί δεν είναι εφικτή             αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.                   Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε                αυτός ο αγώνας να τελειώσει.                    Αδιάκοπα θα προχωρούμε     και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή               ...

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!     Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

    No tiene puertas y llaves el lugar del amor     secretos para encontrar felicidad      Solo cortina blanca  es lo que ves, sobre     la que se proyectan todas las dificultades.     Solo un movimiento por primera vez debes hacer,     creertelo dentro de ti y se  hallará el modo      y dure lo que dure el momento serà un placer      y  si son segundos debes estar agradecido.       Piensa, hay personas, que ni un instante      han sentido lo màs mìnimo  amor y felicidad.                             Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                  Γεωργία  Κόλλια Δεν έχει πόρτες και κλειδιά ο χώρος της αγάπης ούτε υπάρχουν μυστικά για να βρεις ευτυχία. Λευκή κουρτ...

Ένα  ποιητικό παραμύθι  αχαλίνωτης  πραγματικότητας  γραμμένο από  τον Ησίοδο  το 730 π.Χ. περίπου. Το γένος το σιδερένιο είμαστε εμείς;  Και ποιο γένος θα ακολουθήσει; Δείτε το βίντεο:

Πριν από πολλά χρόνια είχα ρωτήσει  έναν σπουδαίο, κατά την γνώμη μου λογοτέχνη  για ποιον λόγο έχει τόσο πάθος με το θέατρο σκιών  και τις φιγούρες του. Μα, μου είχε απαντήσει αφοπλιστικά, δεν το βλέπεις; Όλος ο χαρακτήρας  του σημερινού Έλληνα υπάρχει εδώ.  Δες, για παράδειγμα τον καταφερτζή  και πονηρό Καραγκιόζη, τον μαλαγάνα  και γλείφτη της εξουσίας Χατζηαβάτη  αλλά και τον Μπαρμπαγιώργη  τον ντόμπρο και αγνό μπαρμπούλη του Καραγκιόζη  που τολμάει να τα βάζει και με τον Βεληγκέκα ακόμη   και πολύ πιθανόν μετά να γίνεται κλέφτης στα βουνά  όπως άλλωστε και η πιο μεγάλη φιγούρα  του θεάτρου σκιών ...ο ήρωας Κατσαντώνης. Φυσικά να μην ξεχνάμε και την χρονική υπέρβαση  (εκεί κι αν δεν αγγίζει την ουσία της ποίησης)  τον Μέγα Αλέξανδρο που σκοτώνει τον δράκο  (κατηραμένος όφις) σαν τον Άγιο Γεώργιο. Λοιπόν δεν το βλέπεις; Να σου πω και κάτι άλλο, πρόσθεσε στο τέλος. Πολλές φορές όλες αυτές οι  φιγούρες...

Θυμάμαι που μου έλεγε σαν ήμουνα παιδάκι για την πατρίδα, ο παππούς, τις αναμνήσεις που ‘χε. Πατρίδες προαιώνιες των μυθικών Ελλήνων  του Πόντου το χρυσόμαλλο, το δέρας, πως το ‘χάσαν. Μου ‘λεγε πως διέφυγε και ήλθε στην Ελλάδα και πως αόρατη κλωστή στην Κόρινθο τραβούσε. Λένε πως μνήμες κουβαλούν, τα κύτταρα, αιώνες και τις συνθήκες καρτερούν σαν σπόροι να φυτρώσουν.  Είπαν «μητέρα πόλεων», η Κόρινθος, υπήρξε και την Κολχίδα ίδρυσαν Κορίνθιοι κι ο Αιήτης.                                      Πάν Καρτσωνάκης Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, σύμφωνα με μια κορινθιακή  παράδοση,  επώνυμος ήρωας της πόλεως ήταν ο Κόρινθος.  Όμως, σύμφωνα με άλλη παράδοση,  η πόλη ιδρύθηκε  από την κόρη του Ωκεανού,  Εφύρα ή Έφυρα.  Από αυτήν η πόλης ονομάστηκε αρχικά Εφύρα ή Έφυρα  και η Κορινθία Εφυραία.  Σύντομα, η περιοχή μοιράστηκε στα δύο παιδιά της Έφυρας...

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Κι έτσι όπως ταξίδευε στους κάμπους, η ζωή, πολύ καλά κλειδωμένη στον πυρήνα της χαμογελούσε πονηρά στο καλοκαίρι που με το ανάλαφρό του "βηματισμό" ήταν ήδη «προ των πυλών». Σκόρπιζε τη ζωή ο άνεμος κι έστελνε μηνύματα αισιοδοξίας στον κόσμο. Σκόρπιζε τη ζωή, ο άνεμος, μιαν άνοιξη σαλπίζοντας ακόμη! Πάν Καρτσωνάκης And as life was travelling through the plains, being well locked into its core, was smiling slyly to the summer which, in its light walking, was already "in front of the gates" Life was scattered by the wind and was sending optimistic messages to the world. Life was scattered by the wind and was horning one more spring! Kartsonakis Pan