Καρτσωνάκης Πάν

Οι πέτρες, έχουν να μας πουν αρχαίες ιστορίες αποκαλύπτουν σκοτεινά συμβάντα, απ’ τους μύθους αρκεί να μάθεις την γραφή που έχουν χαραγμένη απάνω τους ή μέσα τους εκατομμύρια χρόνια. Οι πέτρες έχουν και φωνή, ήχους εγκλωβισμένους και φανερώνουν μυστικά που μύστες ξεκλειδώνουν αλλά και κάποιοι ποιητές με θεϊκή μανία αποκαλύπτουν γράφοντας κάποιες πτυχές αλήθειας. Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες που λάξευσαν ή έκτισαν μ αυτές τις ίδιες πέτρες.                                         Πάν Καρτσωνάκης

Στο σπίτι πάντα άναβε, η μάνα μου, καντήλι αφού πρώτα-πρώτα άλλαζε το χθεσινό φιτίλι. Ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι κι απ το καλό του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι!  Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ΄χε ανάψει  μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει, αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ με το νερό δεν καίγονται και πίνουνε το λάδι! Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν  γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!                         Πάν Καρτσωνάκης

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν  ο τρόπος  που το θηρίο  ήξερε να επιβιώνει. Το θηρίο που ποτέ  δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι  το έντυναν με όμορφα  και πολύχρωμα ρούχα ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο, κι έτσι περήφανο και κορδωτό  το παρουσίαζαν, στα μάτια των έφηβων κυρίως. Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος.  Από τους χρόνους των παραμυθιών και των ηρωικών κατορθωμάτων  των προγόνων τους οι άνθρωποι πολεμούσαν. Έγραφαν και μουσικές και στίχους για ντύσουν το θηρίο κι έκαναν  γιορτές  και παρελάσεις  για να τιμήσουν τους νεκρούς. Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν  για την πατρίδα, και την υπεράσπιση της γης  των προγόνων τους  δεν είχαν άδικο αλλά και οι άλλοι εφεύρισκαν ιδανικά  για τους πολέμους τους. Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό  των βαρβάρων, πότε για την δημοκρατία  ενάντια στον ολοκληρωτισμό ή την προσφορά βοήθειας  στους συμμάχους τους  και άλλοτε για μ...

Τα πάθη της βροχή ς  Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ. Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη κάτι μακρύ να διηγηθεί και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ, νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σαν μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρία, τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη, πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ’ αυτή της τη μεροληψία όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.             Κική Δημουλά ...

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  στην αγορά, στο Λαύριο. Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά  κι όλο φοβάμαι το αύριο. Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.  Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός. Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά  μα ούτε και στους μεγάλους, πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά  πως είμαι ασχημοπαπαγάλος. Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;  Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.  Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά  όταν γυρνάς μέσα στην πόλη.  Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει  σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας,  μα ο χρόνος ο αληθινός  σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,  μα ο χρόνος ο αληθινός  είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ...

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε το 1780  στο Μαυρομάτι Καρδίτσας  και ήταν καρπός  της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου  και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή,  αδελφής  του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή  και εξαδέλφης  του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα.   Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του,  μία οικογένεια Σαρακατσάνων,  αφού  η μητέρα του τον εγκατέλειψε  μη αντέχοντας  τον διασυρμό  μιας παράνομης σχέσης  και πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών.  Από τη μητέρα του, ο «γιος της καλογριάς»  κληρονόμησε  τον ανυπότακτο χαρακτήρα του  και την παροιμιώδη βωμολοχία του. ΠΗΓΗ Από μικρός στα βάσανα, ο γιος του Καραϊσκου. Ίσως γι’ αυτό τον φώναζαν κι αυτόν Καραϊσκάκη. Μεγάλωσε κι ανδρώθηκε πεντάρφανος σαν μούλος αυτό του διαμόρφωσε λένε τον χαρακτήρα. Πανέξυπνος σαν αλεπού ανδρείος σαν λιοντάρι. Σαν αετός περήφανος ιππότης των ορέων. Αφεντικά δεν ήθελε ο τόπος μας ν’ αλλάξει γι αυτό και κάποιοι φρόντισαν ύπουλα να σκ...

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα  και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις. Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι μα τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι  μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα. Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε.                                      Καρτσωνάκης Πάν  

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία, είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία. Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες». Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν, όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω». Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.                              Πάν  Καρτσωνάκης It is not a dream but only a vision, it is with flesh and blood and not fantasy. I always hold to keepsakes and photos  that help me to cherish these "memories".  Like the wind, like the rain, they have marks  of what we will live together in my memory the will stay  and I will weave as a silkworm’s cocoon  verses around me to get in to "die". Death and life do not matter, It is a dream and the process that has...

Το φτερωτό μου άλογο Θα πάρω να πετάξω Πάνω στον έναστρο ουρανό  Και δώρα να μοιράσω  Στα ορφανά μια αγκαλιά φαι στα πεινασμένα αγάπη  και δώρα πολλά  Στα ταλαιπωρημένα  Υγεία θα προσφέρω  εγώ  σε όλους όσους πονάνε στέγη στον άστεγο θα βρω Θέλω όλοι να γελάνε  Στο σακκο μου θα χω τροφή  και για τα αδεσποτάκια γιατί τα αγαπώ πολύ Θα στείλω και σπιτάκια  Χρυσόσκονη θα ραίνω εγώ Ότι ποθεί η ψυχή σας  Χαρούμενα πρόσωπα να δω να αλλάξω την ζωή σας. ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Υπάρχει μία περίεργη λογική  στους διάφορους διαγωνισμούς  που έχουν να  κάνουν με την τέχνη. Η τέχνη δεν είναι αγώνας δρόμου  που θα κόψει  κάποιος  πρώτος το νήμα στον τερματισμό  αλλά δυστυχώς  από αρχαιοτάτων  χρόνων ήταν  και είναι  και δημόσιες σχέσεις αλλά και  με πολλούς άλλους  αστάθμητους παράγοντες  να παίζουν ρόλο. Δεν πρέπει να παίρνουμε λοιπόν  τους διαγωνισμούς  στα σοβαρά παρά μόνον  ως  αφορμή για δημόσιες σχέσεις. Ναι, δημόσιες σχέσεις και βραβεία που πολύ απλά  θα μπουν στο βιογραφικό μας  αλλά που μας απομακρύνουν τις περισσότερες φορές  από την ίδια την ουσία  της τέχνης  εκτός και αν τους δούμε σαν  αυτό που είναι και μόνο  δηλαδή σαν παιχνίδι δημοσίων σχέσεων. Να φανταστείτε  ένα πρόχειρο παράδειγμα,  ΟΙ ΝΕΦΕΛΕΣ του ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ δεν είχαν πάρει το πρώτο  αλλά το τρίτο βραβείο τότε που  πρωτοπαίχτηκαν. Ένα άλλο παράδειγμα εί...

Ψάχνω να βρω τον «άνθρωπο», πως έλεγε μας είπαν μα όχι πόσοι σήμερα το ίδιο λένε, ψάχνουν χωρίς ωστόσο να τον βρουν αφού με λάθος τρόπο ψάχνουν τον «άνθρωπο» κι αυτοί όπως κι ο Διογένης. Αν θέλεις «άνθρωπο» να βρεις με άλφα κεφαλαίο θα κάνεις πρώτα κάθαρση, όπως κι ο Διογένης. Τότε μονάχα και μπορεί, δικαίωμα να έχεις  να ψάχνεις, μάταια μπορεί, μα θα ‘χεις την ελπίδα. Αιώνες τώρα τριγυρνά, σκιά ο Διογένης κι ακόμη ψάχνει μάταια, τον «άνθρωπο» να εύρει.                                  Πάν Καρτσωνάκης

Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί. Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό και ζωή δεν θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό. Κάποιους μύθους είχα ακούσει πως υπήρξε εποχή που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή. Προφανώς δεν ζούσαν τότε κάιοι άνθρωποι στη γη  συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή. Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό και δεν είναι φαντασία…..δεν γνωρίζω να σας πω.                                   Καρτσωνάκης Πάν 

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν. Μπορεί να 'ταν φθινόπωρο και τώρα ο χειμώνας μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι. Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν  σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα. Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν.                                                Πάν Καρτσωνάκης  

Σαν αεράκι δροσερό, σελήνη που φωτίζει άνθος με χρώμα κι ευωδιά ευχάριστη θα μείνεις στη θύμησή μου πάντοτε κι όσον καιρό υπάρχω θα ζεις μέσα στους στίχους μου, που έγραψα για σένα. Μακάρι  να ‘μουν ποιητής σ’ αρχαίο Ιερατείο για σένα μύθο να ‘φτιαχνα αστερισμός να γίνεις, και τ’ όνομά σου πάντοτε οι άνθρωποι να λένε ακόμη κι αν δεν είδανε ποτέ την ομορφιά σου.  Θα έμενες αιώνια να λάμπεις σαν αστέρι έστω κι αν Πούλια βάπτισαν κάποιοι την Αλκυόνη.                                 Πάν Καρτσωνάκης Ο μύθος της Αλκυόνης 1. Στα πολύ παλιά χρόνια, στην αρχαία Ελλάδα  ζούσε μια θεά που την έλεγαν Αλκυόνη.  Η Αλκυόνη ήταν κόρη του θεού των ανέμων Αιόλου και της Αιγιάλης, θεάς της ακτής. 2. Η Αλκυόνη ήταν ένα έξυπνο και χαρούμενο κορίτσι.  Όταν μεγάλωσε πολλά παλικάρια ήθελαν για αυτές τις χάρες να την πάρουν  για γυναίκα τους. 3. Σε μια πόλη της Θεσσαλίας, την όμορφη Τραχίνα, ζούσε ο βασ...