Καρτσωνάκης Πάν

Θυμάμαι που μου έλεγε σαν ήμουνα παιδάκι για την πατρίδα, ο παππούς, τις αναμνήσεις που ‘χε. Πατρίδες προαιώνιες των μυθικών Ελλήνων  του Πόντου το χρυσόμαλλο, το δέρας, πως το ‘χάσαν. Μου ‘λεγε πως διέφυγε και ήλθε στην Ελλάδα και πως αόρατη κλωστή στην Κόρινθο τραβούσε. Λένε πως μνήμες κουβαλούν, τα κύτταρα, αιώνες και τις συνθήκες καρτερούν σαν σπόροι να φυτρώσουν.  Είπαν «μητέρα πόλεων», η Κόρινθος, υπήρξε και την Κολχίδα ίδρυσαν Κορίνθιοι κι ο Αιήτης.                                      Πάν Καρτσωνάκης Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, σύμφωνα με μια κορινθιακή  παράδοση,  επώνυμος ήρωας της πόλεως ήταν ο Κόρινθος.  Όμως, σύμφωνα με άλλη παράδοση,  η πόλη ιδρύθηκε  από την κόρη του Ωκεανού,  Εφύρα ή Έφυρα.  Από αυτήν η πόλης ονομάστηκε αρχικά Εφύρα ή Έφυρα  και η Κορινθία Εφυραία.  Σύντομα, η περιοχή μοιράστηκε στα δύο παιδιά της Έφυρας...

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

Κι έτσι όπως ταξίδευε στους κάμπους, η ζωή, πολύ καλά κλειδωμένη στον πυρήνα της χαμογελούσε πονηρά στο καλοκαίρι που με το ανάλαφρό του "βηματισμό" ήταν ήδη «προ των πυλών». Σκόρπιζε τη ζωή ο άνεμος κι έστελνε μηνύματα αισιοδοξίας στον κόσμο. Σκόρπιζε τη ζωή, ο άνεμος, μιαν άνοιξη σαλπίζοντας ακόμη! Πάν Καρτσωνάκης And as life was travelling through the plains, being well locked into its core, was smiling slyly to the summer which, in its light walking, was already "in front of the gates" Life was scattered by the wind and was sending optimistic messages to the world. Life was scattered by the wind and was horning one more spring! Kartsonakis Pan  

Φωνές αγγέλων, της στεριάς, προάγγελοί της είναι για το γλυκό αντάμωμα που προσδοκώ, σε λίγο. Ο ουρανός, η θάλασσα, τ’ απέραντο γαλάζιο και ξάφνου γλάροι να πετούν, στολίζουν το τοπίο. Περνούν τα χρόνια και γερνούν, οι άνθρωποι κι ωστόσο σαν σταλαγμίτες θύμησες ανάστημα υψώνουν μα το λιμάνι, ο καημός, θα είναι της πατρίδας αυτό και είναι άλλωστε η τελική "Ιθάκη". Ο ουρανός, η θάλασσα με χρώματα π’ αλλάζουν  νύχτα, ημέρα κι εποχές, ο πόθος παραμένει.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Οι άνθρωποι αρέσκονται τ’ αυτιά τους να χαϊδεύουν κι όσοι τους  λεν δυσάρεστα ούτε να τους ακούσουν. Μα η αλήθεια πάντοτε, ευχάριστη δεν είναι μόνο γενναίοι άνθρωποι να την ακούν αντέχουν. Ωστόσο πρέπει να δεχτώ πως πιο πολύ γενναίοι  είναι αυτοί που τόλμησαν δυσάρεστα να λένε ακόμη κι όταν γνώριζαν το κόστος ότι θα ‘ταν όχι απλά ο θάνατος μα και βασανιστήρια. Τιμή και δόξα, ήρωες, τουλάχιστον οι άλλοι, όλοι εμείς, τουλάχιστον, την μνήμη τους τιμούμε.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Si el viento tuviera color carne mis sueños y senderos la mente  yo no amaría . Se habría apagado el fuego que vive en mis entrañas y la alimento con sueños esperanzas y versos. Pero el viento voz  solamente posee y su carne sabe  sòlo devorar sueños. Mas mi mente intransitable  bosque seguirá siendo  y yo perdido ando grito, escribo, busco sonrío, hago gestos  espero y amo.                      Pan kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                     Γεωργία  Κόλλια Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δά...

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                   Πάν Καρτσωνάκης

Διόλου δεν έφυγαν Διόλου δεν έφυγαν Αναπνέουν ακόμη εδώ. Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη. Υπάρχει το άρωμά τους. Αγριολούλουδα που επιμένουν. Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους, βεβήλωσαν τα ιερά τους, έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους κι έκαψαν τα γραφτά τους. Υπάρχουν ακόμη εδώ! Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος  τους ιερούς ναούς τους. Ξερίζωσαν τη θύμησή τους; Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους. Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε. Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι. Αναπνέουν ακόμη. Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ. Όσες γενιές και να περάσουν.                 Πάν Καρτσωνάκης They never left. They still breathe in here. Like the flowers in springtime. Their perfume exists. Wildflowers that persist. What if their temples are ravaged,their sacred places are desecrated,their statues are broken and their writings are burned .  They are still here! Their sacred temples were destroyed and demolished. But their remembrance was not washed ...

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη  και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει. Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα  και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει. Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια, βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα; Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια,  σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει; Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι.                                   Πάν Καρτσωνάκης 

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...