Καρτσωνάκης Πάν

Ολόφρεσκος σαργός μπροστά, από το αμάξι του μάλλον. Σίγουρα δεν έβρεξε ψάρια σήμερα  αλλά πήγε με ένα λιγότερο στο σπίτι του.

Τι να μου φταίει τώρα η βροχή που δίνει λάμψη  από τα πολύχρωμα λαμπιόνια  στην γκρίζα άσφαλτο προσδίδοντας  έναν κοσμοπολίτικο αέρα  στην έρημη και μίζερη πόλη.  Τα χρώματα των αντανακλάσεων  ξεγελώντας την μιζέρια μας  προσδίδουν μια εφήμερη αίγλη έτσι όπως κάνουν  οι πολύχρωμες γυάλινες χάντρες  στις στολές των θεατρίνων. Υ.Γ: Ένα ελεύθερο και δίχως δεσπότη σκυλί (ναι, αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αδέσποτα) με προσπέρασε βιαστικό  και χάθηκε στο βάθος του δρόμου προφανώς επειδή εντωμεταξύ  δυνάμωνε η βροχή.                      Πάν Καρτσωνάκης                           27-12-2020  

Αυτήν την τρύπα, ποιος θα την κλείσει τελικά;  Υ.Γ: Την φωτογραφία μου την έστειλε, πριν από λίγο, ο φίλος μου ο Ντίνος.

 

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο. Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου. Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.                                           Πάν Καρτσωνάκης