Καρτσωνάκης Πάν

 

Υλικά:  Αλάτι και πιπέρι Κύμινο προαιρετικά Νερό,  Ξίδι 2 συκωταριές* Προσωπικά χρησιμοποιώ μόνο τα πνευμόνια και τη σπλήνα γιατί το συκώτι πικρίζει αυτά τα ψήνω ξεχωριστά και είναι ο πρώτος μεζές της ημέρας, για όλη την παρέα ή τα βάζω στην κατάψυξη για μια άλλη μέρα. Αντεριές όσες περισσότερες τόσο το καλύτερο. Γλυκάδια όσα επιθυμείτε. 2 κρεμμύδια Εκτέλεση Για το καθάρισμα των αντεριών Σε μια λεκάνη ρίχνουμε τις αντεριές, αφήνοντάς τα για περίπου μία ώρα με νερό και ξύδι.  Στη συνέχεια ξεπλένουμε καλά και μεταφέρουμε  τη λεκανίτσα στο νεροχύτη. Με ένα ξυλαράκι θα γυρίσουμε τα έντερα έτσι ώστε να βγει το μέσα, έξω.  Αυτό γίνεται ως εξής. Διπλώνουμε λίγο τη μία άκρη του εντέρου  και με το ξυλάκι την σπρώχνουμε στο εσωτερικό του.  Κρατώντας με το δεξί χέρι το ξυλάκι  και χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα του χεριού αυτού,  μαζεύουμε στο ξύλο αρκετό έντερο. Με το αριστερό χέρι, βοηθάμε το έντερο να μαζεύεται  στο ξυλάκι, προσέχοντας μην το τρυ...

Στα μαρμαρένια, τα λευκά, αλώνια των χαρτιών μου  με λίγες λέξεις προσπαθώ παλεύω να νικήσω αν και γνωρίζω σίγουρα τον μάταιο αγώνα ελάχιστοι  τον νίκησαν, τον χρόνο, μην τους φάει.  Σαν τα ποτάμια είμαστε, οι άνθρωποι, πιστεύω και ψάχνουμε την θάλασσα να βρούμε σε λιμάνι όπως προσπάθησαν πιο πριν να κάνουν τόσοι άλλοι μα χάθηκαν, οι πιο πολλοί και θάλασσα δεν βρήκαν. Τρώει σκουριά τα σίδερα, και ο καημός ανθρώπους και με τις λέξεις, στο χαρτί, παρηγοριά γυρεύω.                                          Πάν Καρτσωνάκης

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Η πιο ωραία θάλασσα: αυτή  που ακόμα δεν ταξιδέψαμε. Το πιο ωραίο παιδί: ακόμα δε μεγάλωσε. Οι πιο ωραίες μέρες μας:  αυτές που ακόμα δε ζήσαμε. Κι ο πιο ωραίος λόγος που θέλω να σου πω:  αυτός που ακόμα δε σου είπα. Το παραπάνω ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ είναι από τα ποιήματα των 9 & 10 μ.μ που έγραψε στη φυλακή στις 24 του Σεπτέμβρη όπως λέει και ο τίτλος . Ο Ναζίμ μπορεί και γράφει αυτούς τους υπέροχους στίχους που ξεχειλίζουν ελπίδα έχοντας ήδη  8 χρόνια στη φυλακή, όπως και ο ίδιος γράφει μια μέρα μετά: 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1945 Εννιά η ώρα. Στην αυλή χτύπησε το καμπανάκι, κλείνουν όπου να 'ναι  τα κελιά. Η φυλακή  κράτησε κάπως παραπάνω  αυτή τη φορά: 8 χρόνια. Να ζεις, είναι μια υπόθεση γεμάτη ελπίδα,  αγαπημένη μου,  να ζεις, είναι μια υπόθεση σοβαρή,  όπως και το να σ' αγαπώ. Αμέσως μετά  και στο ποίημα της επομένης ημέρας γράφει: "Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του". Φιλικά Πάν Καρτσων...

Όπως πολλοί στην ομορφιά, του κόσμου, νοιώθουν δέος να κυριεύει το μυαλό και όλο τους το σώμα έτσι κι ο φόβος στα στοιχειά, της φύσης, πλημμυρίζει  αντίστοιχα, τον άνθρωπο, αδύναμος μπροστά τους.  Θεός θα νοιώσεις άνθρωπε παράλογες ελπίδες τους φόβους σου όταν μπορείς έστω να ξεπεράσεις κι όχι απλά ελεύθερος που ‘πε ο Καζαντζάκης που κέρδισε και δίκαια, στο πάνθεον μια θέση. Όλο το σύμπαν μέσα μας κι εμείς μόνο μια σκόνη. Αυτό αν νοιώσεις μοναχά πιο άνθρωπος θα γίνεις.                                           Πάν Καρτσωνάκης

Λοιπόν, αν θέλεις να μάθεις με σιγουριά αν το παιδί που έχει στην κοιλιά της η σύντροφός σου ή και η γυναίκα σου (αν φυσικά έχεις έστω και μία μικρή αμφιβολία) δεν έχεις παρά να πάρεις κρυφά του κινητό της και να στείλεις το μήνυμα "είμαι έγκυος" σε όλες τις φιλενάδες της. Αν μετά έστω και μία σου απαντήσει με το μήνυμα "από ποιον μωρή" τότε.........

Η άτυχη γυναίκα σε αυτό το σημείο είχε παρκάρει,  το αυτοκίνητό της και βρήκε τον θάνατο  όταν έπεσε ολόκληρο το  μπαλκόνι επάνω της. Υ.Γ: Αρκετοί από εμάς έχουμε παρκάρει  σε αυτό το σημείο και φυσικά κι εγώ στο  παρελθόν.