Καρτσωνάκης Πάν

 

Σιγά… Δημήτρης Καμπουράκης Αν θέλετε να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στα κατάβαθα της ελληνικής  κοινωνίας, μην κοιτάτε τα social media ή τους καυγάδες  στα τηλεοπτικά πάνελ. Ή μάλλον, κοιτάξτε κι αυτά, αλλά ρίξτε  και μια ματιά και στις ταξινομήσεις καινούριων αυτοκινήτων  το πρώτο τετράμηνο του 2026. Διότι ο φετινός Ιανουάριος-Απρίλιος  ήταν καραμπινάτη περίοδος πολέμου, διεθνούς αναταραχής,  ανασφάλειας, αύξησης πληθωρισμού και αβεβαιότητας για το μέλλον. Πλην όλα τούτα τα φοβερά και τρομερά, δεν εμπόδισαν  την ελληνική αγορά (που καταρρέει, υποφέρει, βρίσκεται  στα πρόθυρα  λουκέτου, κλπ) να κάνει νέο ρεκόρ ταξινομήσεων.  Στους ήδη φρακαρισμένους δρόμους μας μπήκαν 49.087 καινούρια  αυτοκίνητα, παρουσιάζοντας αύξηση 2,9% σε σύγκριση  με το περυσινό αντίστοιχο τετράμηνο. Σιγά το στοιχείο θα πείτε. Συμφωνώ… σιγά το στοιχείο.  Όπως σιγά και για το ρεκόρ εξόδου εκδρομέων την περίοδο του Πάσχα.  Όπως σιγά για τη θηριώδη α...

Si el viento tuviera color carne mis sueños y senderos la mente  yo no amaría . Se habría apagado el fuego que vive en mis entrañas y la alimento con sueños esperanzas y versos. Pero el viento voz  solamente posee y su carne sabe  sòlo devorar sueños. Mas mi mente intransitable  bosque seguirá siendo  y yo perdido ando grito, escribo, busco sonrío, hago gestos  espero y amo.                      Pan kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                     Γεωργία  Κόλλια Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δά...

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                   Πάν Καρτσωνάκης