Καρτσωνάκης Πάν

Η καρβακρόλη (carvacrol) είναι μια ουσία  που περιέχεται στη ρίγανη και η οποία,  σύμφωνα με ...αμερικανούς ερευνητές,  μπορεί να  αποδειχθεί  εξαιρετικά  αποτελεσματική  ενάντια στον νοροϊό. Ο νοροϊός αποτελεί το συχνότερο αίτιο  επιδημιών ιογενούς γαστρεντερίτιδας  σε παιδιά και ενήλικες,  σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ. Η χημική αυτή ουσία, που υπάρχει στη ρίγανη,  απογυμνώνει  τον ιό  από την «πανοπλία» του  (ένα σκληρό εξωτερικό, πρωτεϊνικό κάλυμμα),  καθιστώντας τον πιο ευάλωτο  και πιο εύκολο να καταστραφεί. Η επικεφαλής της μελέτης Dr Kelly Bright  από το πανεπιστήμιο   της Αριζόνας,  μιλώντας  στη βρετανική  εφημερίδα Daily Mail  ανέφερε τα εξής:  «Η καρβακόλη θα μπορούσε δυνητικά  να χρησιμοποιηθεί  ως απολυμαντικό τροφίμων,  καθώς επίσης και επιφανειών,  σε συνδυασμό  με άλλα αντιμικροβιακά.  Απαιτείται να γίνουν περαιτέρω μελέτες, ωστόσ...

Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ  Ένα φυλαχτό, ένα ρούχο,ένα γράμμα, ένα δέντρο  που μας φέρνει στο μυαλό έντονες αναμνήσεις  από αγαπημένα μας πρόσωπα  και συγκινητικές στιγμές.  Εδώ η Κατερίνα, σκέφτεται με αγάπη και νοσταλγία  την γλυκιά μαμά της και τις στιγμές κοντά της. Η μουσμουλιά που φύτεψε η κυρία Μαρία  (η μαμά της Κατερίνας) δεσπόζει στην αυλή της  και έγινε αφορμή να γράψω αυτό το ποίημα. Ποτέ δεν χάνονται όσοι αγαπάμε. Αφιερώνω αυτό το ποίημα στην φίλη μου Κατερίνα.  Κάτω απ τις ρίζες αυτού του δέντρου  κάθεται κ αναπολεί και "ακούει "ξάφνου, εκεί κοντά της  παλιά και γνώριμη φωνή. Μοσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε  ξεχώριζε Θυμάται τότε που τα αδέρφια, παίζανε όλα με χαρά  και ξάπλωνε τα μεσημέρια στης μάνας της την αγκαλιά. Μουσμουλιά, μουσμουλιά μου όταν σε φύτευε η μαμά μου σε φρόντιζε,σε πότιζε από όλα σε ξεχώριζε Και τα πουλάκια ολόγυρα της γλυκό τραγούδι αρχινούν κλε...

Στο ύψος της Αδειμάντου.  

Η επαφή του ανθρωπίνου σώματος με τη θάλασσα και το αλμυρό νερό αποτελεί ένα... φάρμακο. Θεραπεύει σώμα και ψυχή από αρκετά προβλήματα. Είναι μια διαδικασία που ευεργετεί ψυχολογία και κορμί.

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,  οι ποιητές, στον κόσμο  πασπαλισμένα αίματα,  ελπίδες μα και ψέμα. Με λέξεις μόνο έχτιζαν,  τον κόσμο τους και ζούσαν  στοές τριγύρω σκάβοντας,  τούνελ για να ξεφύγουν. Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα,  βυθίζονται μες τη στιγμή  και πέφτουνε στο μέλλον!    Καρτσωνάκης Πάν The poets always sow  their dreams in the world,  sprinkled them with blood,  hope but with a lie as well. They built their world,  just with words  and lived by digging stoas around,  and escape tunnels. The poets keep balanced  acrobating on present,  sinking in the moment  and fall in the future!       Kartsonakis Pan  

Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο...Κολοκύθια...  Ποιο θηρίο, μωρέ; Έχει το θεριό μαχαίρια;  Φκιάνει σκοτώστρες και τουφεκάει;  Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά!                 Μενέλαος Λουντέμης

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία, ούτε είναι αγώνισμα δρόμου που θα κόψει κάποιος το νήμα της νίκης.  Η τέχνη θα υπάρχει πάντοτε και ο δρόμος της θα παραμένει δίχως τέρμα, όσο υπάρχουν άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη που τον έχουν ανάγκη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται και άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν.  Γιατί, όπως έλεγε κι ένας φίλος μου, οι άνθρωποι που ονειρεύονται και θέλουν να επικοινωνήσουν,  οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους, είναι οι ποιητές του κόσμου.             Πάν Καρτσωνάκης