Καρτσωνάκης Πάν

Οι φωτογραφίες είναι από την τελετή  ονοματοδοσίας της πλατείας  Ελευθερίου Βενιζέλου με αποκαλυπτήρια της αναθηματικής πλάκας επί Δημαρχίας Σήφη Κόλια που εξαφανίστηκε την εποχή που έγιναν οι εργασίες  ανάπλασης της πλατείας. Να σημειώσουμε και για όσους  δεν γνωρίζουν ότι μετά τους καταστρεπτικούς  σεισμούς του 1928 ο Ελευθέριος Βενιζέλος βοήθησε  στην ανοικοδόμηση της πόλης αλλά και έδωσε τα οικόπεδα  στους Έλληνες που είχαν έλθει ως πρόσφυγες λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Υ.Γ: Όποιος αναγνωρίζει κάποιον από τους εικονιζόμενους ας το γράφει στα σχόλια  ή ας μας το στείλει με e-mail Λόγω του ότι όμως πάρα πολλοί Κορίνθιοι με σταματούν στο δρόμο για να με ρωτήσουν  γιατί θα πρέπει να έχουμε πλατεία  αφιερωμένη στο Ελευθέριο Βενιζέλο  αφού, όπως γράφω έδωσε στους πρόσφυγες  οικόπεδα στον Συνοικισμό  (επίσημα νέα Ιωνία)  θα τους πληροφορήσω ότι:  Η Κόρινθος που αποτελεί συνέχεια  της αρχαίας Κορίνθου ότ...

Hay algunas personas que nunca crecen no maduran, como se suele decir  tampoco llegan a asentarse.  Permanecen curiosos como niños e indecisos. "Abiertos" para recibir todo lo nuevo aunque algo se nota loco a primera vista  Tienen su propia visiòn sobre el mundo  y buscan encontrar relaciones, combinaciones, correlaciones y explicaciones  en todo lo que ocurre a su alrededor. Incluso cuando todo aparenta simple,seguro  y razonable ellos tratan  de encontrar lo paradòjico, lo inexplicable,esto que cambia  el curso lògico del progreso rutinario. La mayorìa de las veces no lo logran   y cansados  tal vez y decepcionados  algunos caen al vacìo. Se pierden en laberintos y se queman  como mariposas en la luz de la làmpara. Estas son las personas que viven entre el hoy y el pasado equilibrando sobre  un pensamiento tendido hacia el futuro. Viven entre la verdad y la mentira. Se nutren con los deseos,anhelos y sueños.  E...

Δεν είναι μόνο οι ζωγραφιές  αλλά και κάποιων οι σκιές, στα γκράφιτι στους δρόμους κι όταν τα δυο τους σμίγουνε αχειροποίητες γεννούν εικόνες που τις βλέπουν να ζωντανεύουν, σπάνια μα σίγουρα συμβαίνει,  μόνο τις νύχτες,  ποιητές, παιδάκια ή αλήτες. Είναι σκιές απουσιών,  ανθρώπων που όταν ζούσαν τόσο πολύ αγάπησαν, την πόλη,  που στοίχειωσαν. Κι όπως δεν γίνεται ποτέ να φαίνονται τη μέρα, μονάχα νύχτες, φυσικά, τις βλέπουν να υπάρχουν  μόνο αυτοί που σαν τρελοί μπορούν να "ταξιδέψουν". Σαν τα παιδιά, αφήνονται και οι σκιές τους πάνε  ούτε ρωτούν το προς τα που, ούτε κι αυτές τους λένε.                                   Πάν Καρτσωνάκης

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο  σε ένα περιοδικό,  είναι η καλύτερη παρέα  για τις μικρές και μοναχικές  νυχτερινές  ώρες, που μπορείς να μοιραστείς  εσύ και το μυαλό σου. Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά  του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι,  λιβάνι στην έμπνευση!  Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις  και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της. Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται  (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα)  και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα  και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν  κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα . Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους  που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας,  σε άλλα επίπεδα πνευματικά,  αφήνοντάς μας την αγωνία τους. Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές,  ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι.  Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπ...