Καρτσωνάκης Πάν

Δημήτρης Καμπουράκης Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα  που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία  στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων  και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας;  Να βγει στο Αιγαίο.  Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη  ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου.  Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους  για να το πετύχει, μην γελιόμαστε.  Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε  τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς.  Πού επικεντρωνόταν ως τώρα το άνισο της στρατιωτικής μας σχέσης;  Στο γεγονός ότι εμείς πρέπει να υπερασπιστούμε καμιά σαρανταριά  νησιά δίχως να ξέρουμε ποιο θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, ενώ εκείνοι  αρκούσε να συγκεντρώσουν την επιθετική τους ισχύ σε ένα.  Εμείς έχουμε διασπείρει τους άνδρες και τα όπλα μας σε μια  τεράστια γραμμή που πιάνει από τη Λήμνο ως το Καστελόριζο,  εκε...

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται  αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει.  Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει  και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει. Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της. Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος.                                       Πάν Καρτσωνάκης

Μέσα μας κοιμάται  ένα παιδί εκατομμυρίων ετών  Αγνοεί ανάγνωση γραφή  και με εικόνες  σαν αρχαία ιερογλυφικά  και με  τα όνειρα  προσπαθεί να μας μιλήσει.  Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του  αν και προσπάθησαν πολλοί  ελάχιστοι κατάφεραν  κάποιο νόημα να βγάλουν.  Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται.  Είναι ένα παιδί πρωτόγονο  που φωλιάζει μέσα μου και ποτέ μου δεν είχα κατάλάβει τι ήθελε να μου πει παρά μόνο όταν άρχισα  να μιλώ περίπου στην ίδια γλώσσα.  Μέσα μου κοιμάται  ένα μικρό πρωτόγονο παιδί  και οι σκέψεις του να κοιμηθώ  δεν με αφήνουν!         Καρτσωνάκης Πάν

Πόση σοφία σύναξαν σε τούτα τα κρανία που τώρα σκεύη αδειανά μακάβρια στολίζουν παλαιοτέρων μοναχών ράφι οστεοθήκης προσμένοντας ανάσταση νεκρών, δικαιοσύνη. Δύο ζωές που έζησες στη γη απάνω κι όμως προσηλωμένος έμεινες στην τρίτη κι αιωνία πιστεύοντας πως ο σκοπός που ‘λθαμε στον πλανήτη δοκιμασία, πρόκριμα στην τελική την κρίση.    Όσο κοιτάζω τα κενά, κρανία, το φοβάμαι ορ ιστική πως είν’ αυτή, κατάληξη, λυπάμαι.                                    Πάν Καρτσωνάκης

Κώστας Στούπας Το πιθανότερο είναι ότι η στρατιωτική δράση μιας χώρας  εναντίον μιας άλλης παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.  Πόσο μάλλον η εξόντωση ολόκληρης της ηγεσίας της. Έγραφε χθες στα κοινωνικά δίκτυα ο έγκριτος νομικός Ξ. Κοντιάδης: «Ανεξάρτητα από την αποδοκιμασία του σκοταδιστικού, αυταρχικού,  δολοφονικού καθεστώτος του Ιράν, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι  η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εναντίον του παραβιάζει για ακόμη  μία φορά το διεθνές δίκαιο και ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε  κατά παράβαση του αμερικανικού Συντάγματος». Ας προσπεράσουμε όμως το αμερικανικό Σύνταγμα, όπου πράγματι  φαίνεται να εξελίσσεται μια αναμέτρηση μεταξύ των θεσμών  και της διάθεσης του προέδρου Τραμπ να τους αγνοεί.  Κάτι ανάλογο έγινε πρόσφατα και με τη Fed, αλλά και με την απόφαση  ακύρωσης των δασμών που επέβαλε ο Τραμπ από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ας σταθούμε σε αυτό που ονομάζουμε Διεθνές Δίκαιο.  Σε γενικές γραμμές, το διεθνές δίκαιο είναι σαφές: ...

Φωτογραφίες μας παλιές, που είχα ξεχασμένες τυχαία βρήκα εντελώς κι άρχισα να θυμάμαι. Πάνω στο κάστρο πόζαρες για φλάμπουρο κουνώντας το άσπρο σου πουκάμισο, γυμνόστηθη, γελούσες.  Αχ, κοριτσάκι μου χαζοί, που ήμασταν κι οι δυο μας πως θα νικήσουμε κι εμείς θ’ αλλάξουμε τον κόσμο. Πως η δική μας η γενιά καλύτερη θα είναι  δεν θα υπάρχει πόλεμος, κανείς δεν θα πεινάει. Ώρες πολλές ξεχάστηκα, πάνω τους να κοιτάζω και μ’ έναν κόμπο στον λαιμό και δάκρυα στα μάτια.                                              Πάν Καρτσωνάκης