Καρτσωνάκης Πάν

Τον πόλεμο μας λέγανε Πατέρα στο σχολείο. Κάποιος αρχαίος το ‘γραψε το είδα σε βιβλίο Κι εγώ, που δεν το δέχτηκα, μου ‘βάλαν τιμωρία στην ίδια τάξη μ άφησαν Αρχαία κι Ιστορία! Πενήντα χρόνια προσπαθώ μα πως να το χωνέψω ή θα ‘πρεπε να το δεχτώ ή να το ανατρέψω! Τώρα, πιστεύω πως μισή, τη σκέψη του προγόνου κάποιος μας κληροδότησε στο πέρασμα του χρόνου γιατί ο κόσμος τελικά εκτός από πατέρα πρέπει να έχει λογικά και κάποια για μητέρα! Υ.Γ: ο τίτλος του ποιήματος είναι Ειρήνη!                             Πάν Καρτσωνάκης

Τον φίλο μου αρχιτέκτονα Χρήστο Γρίσπο  και τον τότε Δήμαρχο Τάκη Δαλακλειδη.

Κάποιες βραδιές, η θάλασσα, τραγούδια της μου στέλνει μακρόσυρτα, μονότονα σαν μοιρολόι είναι κι ώρα πολύ ως το πρωί κρατάει το μαρτύριο  που κατορθώνει λύτρωση, ο ύπνος, να μου δώσει.  Δεν τραγουδά μονάχη της, η θάλασσα, νομίζω ούτε κι ο άνεμος μπορεί, τέτοιο να πει τραγούδι είναι νομίζω ναυτικών, τραγούδι χορωδίας από αυτούς που πνίγηκαν χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν έχει σύνορα, στη γη, το κράτος της θαλάσσης Ανέκαθεν τους τολμηρούς προκλητικά καλούσε.                                      Πάν Καρτσωνάκης