Καρτσωνάκης Πάν

Απαραίτητη διευκρίνηση: Η ανάρτηση έχει σατιρικό και μόνο σκοπό. Υ.Γ: Έτσι κι αλλιώς ο καθένας καταλαβαίνει  αυτό που του αρέσει ως αληθινό.

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας. Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο. Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία. Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».                                       Πάν Καρτσωνάκης

Άγγελος Μανωλάκης, ο πρώτος αιρετός Νομάρχης. Νίκος Πιέρος, Κώστας Ζήκος......

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα   Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.   Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.   Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.   Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα   αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα   και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες   Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.   Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα   Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!   Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,   όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων   αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια   πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!   Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....   Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει   και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι   θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει. ...

Από τις εικόνες των θηραμάτων,    στα σπήλαια των προγόνων μας                 έως και τα τοπία             ή τις προσωπογραφίες     αγαπημένων μας προσώπων,                 ή και των "θεών"              επισκεπτών ακόμη              η μαγεία είχε πάντοτε           τον ρόλο της στην τέχνη.    Ο άνθρωπος συνειδητοποιώντας  την σημασία  του θανάτου  και νιώθοντας αυτή την πρόκληση,          επιθυμεί να τον νικήσει με κάθε τρόπο. Ο άνθρωπος και μέσα στις σπηλιές  έκανε τέχνη.  Ο καλλιτέχνης της σπηλιάς  πρόσφερε είδωλο,  στην κοινότητα,  μόνο και μόνο             για διακοσμητικούς σκοπούς,              όπως κάποιοι ...

Ποια εξαίσια μουσική ξεχύνεται μες απ’ το σώμα σου Kαι ποιο γαλήνιο τοπίο σε δέχεται μες στα νερά του Μαδώντας ένα τριαντάφυλλο το χέρι πέρασε Δοσμένο στην πιο μυστική ώρα, όταν γυμνώνεσαι ολότελα Και πέφτεις σαν τον λαχταριστό καρπό στην υγρή χλόη Τι ώρα είναι αυτή που όλη η ζωή σου αθροίζεται Στον κανονικό χτύπο της καρδιάς,  κάτω από το απλωμένο υφάδι Ανάμεσα στα λυμένα μαλλιά  και στον ασημένιο σταυρό του Κοιμάσαι πάνω στα πεθαμένα φιλιά του,  κομμένα στο μάρμαρο Από το στόμα του προς τη ρευστή καθάρια μνήμη Η ώρα η καλή που τα δάκρυα κυλούν πανικόβλητα Μπερδεύονται αιχμάλωτα στην ουσία της μοίρας σου Χαμένος στην υπόθεσή του, σχεδόν ανεμπόδιστος Για οποιαδήποτε πίστη. Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου  (1931-1996)  

  Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει  είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη. Διονύσης Σαββόπουλος Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση  σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες,  όπου η ζωή χορεύει... Νίκος Ασλάνογλου Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις Να μην τις παίρνει ο άνεμος. Μανόλης Αναγνωστάκης Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια. Γιάννης Ρίτσος Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου, και τον Ουρανό σ' ένα αγριολούλουδο, να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου και την Αιωνιότητα σε μια ώρα. William Blake Είναι ώρα να μεθύσετε! για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή. Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε! Charles Baudelaire Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν, μη φοβάσαι φίλε μου. Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον, οι ψυχές μας είπαν κρυφά: Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο! G K Chesterton Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά. Κάτω εί...

«Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ!! Της κόψαν την φωνή, κουκλίτσα αληθινή Την πιάσανε αιχμάλωτη οι άπιστοι Αλβανοί Και τώρα που μπορώ, το όπλο να κρατώ Και ανήκω εις τον ένδοξο Ελληνικό στρατό Θα ανέβω ένα πρωί, με δόξα και τιμή Για να αγκαλιάσω στοργικά την δόλια μου αδερφή»