Καρτσωνάκης Πάν

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν δεν ταξιδεύουν πουθενά μα ξέρουνε τραγούδια ο άνεμος τους τα ‘μάθε και τα πουλιά που ζούνε σ ένα ταξίδι συνεχώς σαν κάτι να ζητάνε μα που ποτέ δεν βρίσκουνε και όταν ησυχάζουν είναι γιατί πεθαίνουνε και παύει το τραγούδι πέφτει τριγύρω σιωπή και φύλλο δεν κουνιέται. Ρίζες ακόμη έχουνε, οι  άνθρωποι,  γνωρίζω, τον τόπο τους που αγαπούν κι έχουνε γίνει ένα κι αν η ανάγκη κάποτε, τύχει και ξεριζώσει μαραίνονται κι αν τραγουδούν είναι μονάχα κλάμα. Είναι λυγμός και στεναγμός θανατικό μυρίζουν γι αυτό και στα τραγούδια τους κανένας δεν χορεύει.                               Καρτσωνάκης Πάν

Εἷς οἰωνός, o ἄριστος, του Έκτορος η φράση. Υπέρ πατρίδος μαχητής και την ζωή ας χάσει. Όταν σηκώσανε πανιά να φύγουν απ’ την Τροία με όλα τα καράβια τους γεμάτα απ’ την λεία ευτυχισμένοι, ένοιωθαν π ου  ήταν κερδισμένοι. την πόλη όμως άφησαν  ερείπια, καμένη.   Κάποιοι ωστόσο, Αχαιοί, κατάλαβαν πως λάθος για της Ελένης την τιμή κι ένα του Πάρη πάθος να σκοτωθούν τόσοι πολλοί, ακόμη και αθώοι. Οι τύψεις τους αιώνια, σαράκι θα τους τρώει.                                  Πάν Καρτσωνάκης  Έχει συμβεί να δουν έναν αετό  να δίνει κακοσημαδιά για τους Τρώες,  και ο Πολυδάμας προτείνει αναδίπλωση.  Ο Έκτορας τότε τού λέει ότι δεν τα πιστεύει αυτά.