Καρτσωνάκης Πάν

Οι Μήδοι είναι γεγονός ότι ήταν ικανότατοι  έφιπποι πολεμιστές, ίσως οι καλύτεροι  του αρχαίου κόσμου, λόγω  των εξαιρετικών αλόγων  που εξέτρεφαν.  Ανάλογη θέση είχαν στον περσικό στρατό  οι τοξότες και οι ακοντιστές. Όσο για την τακτική των Περσών  την ώρα της μάχης,  ήταν η εξής: πλησίαζαν τον αντίπαλο στρατό  σε απόσταση βολής,  όπου σταματούσαν στήνοντας  ένα τείχος με τις ασπίδες από πλεγμένα κλαδιά  λυγαριάς, και, οχυρωμένοι πίσω από αυτό,  εκτόξευαν  με ταχύτητα τα βέλη τους στον εχθρό.  Ο Πέρσης τοξότης μπορούσε να ρίχνει  μια βολή ανά μερικά δευτερόλεπτα. Η στρατηγική του Μιλτιάδη  παρέμεινε παροιμιώδης.  Μολονότι ο πόλεμος στην Ελλάδα δεν είχε εξελιχθεί  τόσο ώστε να αναδεικνύει την εφευρετικότητα  ή την εξυπνάδα των στρατηγών, ο στρατηγός  κατέστρωσε ένα ιδανικό σχέδιο μάχης.  Η παραδοσιακή τακτική της οπλιτικής φάλαγγας  ήταν απλούστατη: οι άνδρες σχη...

Η Πόλις Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη,  θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή· κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.» Καινούριους τόπους δεν θα βρεις,  δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί.  Στους δρόμους θα γυρνάς  τους ίδιους.  Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.  Για τα αλλού — μη ελπίζεις— δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή,  σ’ όλην την γη την χάλασες.  Κωνσταντίνος Καβάφης Από τα Ποιήματα 1897-1933,  Ίκαρος 1984  

Τεμαχίσαμε τον χρόνο σε μικρά πολύ μικρά κομματάκια ώρες και δευτερόλεπτα κι αυτά σε πολύ μικρότερα. Τον πακετάραμε ύστερα  σε μέρες, μήνες και χρόνια  και νομίσαμε ότι κάτι καταφέραμε. Ουτοπία. Στην πραγματικότητα δεν καταφέραμε τίποτα. Ο χρόνος, κυρίαρχος του παιχνιδιού εξακολουθεί να μας βγάζει την γλώσσα του περιπαικτικά. Αρχή και τέλος Άλφα και Ωμέγα «Πατέρας» των πάντων. Ο χρόνος,  εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά του!                     Πάν Καρτσωνάκης We devided the time in small, very small pieces (hours and seconds) and these pieces into much smaller. Then,we packed it  in days, months and years  and thought that we managed something. Utopia. in fact,we did nothing. Time is the master of the game. It razzes and mokes us. Start and finish. Alpha and Omega. "Father" of everything. The time  keeps on eating its children!                       ...

Paylos Savvas Michail Είχα την ευκαιρία χθες, μαζί με τους τηλεθεατές  του ONAIR, λίγο αφού ο Πρωθυπουργός  της χώρας μας Κυριάκος Μητσοτάκης, είχε  απευθυνθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας στον ΟΗΕ  να ακουσω την ομιλια του. Η φωτογραφία αυτη ειναι  ισως απο τις σημαντικότερες στιγμής  της εξωτερικής μας πολιτικης τις τελευταίες  δεκαετίες.  Ανεξάρτητα αν διαφωνεί κανείς κομματικά  με τον Πρωθυπουργό, ανεξάρτητα αν μπορούμε  όλοι μας να βρουμε και να διαφωνουμε με πολλα,  παρα πολλα σημεία της ασκούμενης γενικότερης  πολιτικής απο την κυβέρνηση..ενα ειναι το σιγουρο.  Ο κάθε Ελληνας χθες επρεπε να αισθανθεί υπερηφάνεια και ικανοποίηση για τον τροπο  της αντιπροσώπευσης μας και της διεκδικήσης  των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Απλότητα, ουσία και κυρίως σοβαρότητα.. Το οτι ο ΟΗΕ ίσως δεν εχει την αίγλη και την δυναμη  που ειχε πριν χρόνια είναι ανεξάρτητο απο το οτι  αυτο εγινε στο μεγαλυτερο κι οικουμενικότε...

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει. Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.   Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη. Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.   Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.                                       Πάν Καρτσωνάκης Pienso en la muerte , así como me mira la veo lamiéndose y suspirando con pesadez  Ruego,día y noche, con toda mi alma que no me lleve,aún gozo de la vida. Si algún día me llevara, quisiera que fuese   mientras duermo y que de mis sueños entrara en la inmensidad. Dicen muchos,que la muerte,no es màs   que el viaje de la vida hacia el gran universo. Pero si al ...

Ο 15χρονος Βίκτωρας Γιαννικόπουλος, το παιδί-θαύμα  που συνεργάζεται με τη NASA, μίλησε  στο  24ο Συνέδριο Εταιρικής Βιωσιμότητας  του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού  Επιμελητηρίου, εντυπωσιάζοντας με την ομιλία του  για την τεχνητή νοημοσύνη.  Με τις γνώσεις, τις ιδέες και τη δυναμική του παρουσία,  ο νεαρός ξεχώρισε, επιβεβαιώνοντας πως έχει όλα  τα εφόδια για να μας απασχολήσει ακόμη  περισσότερο στο μέλλον.