El aire nos canta y nosotros no decimos nada Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη...

Entonces quise decirte,lo que sentìa sin embargo

seria tonto por eso no dije palabra.

Por màs bonitas palabritas te dijera en vano

como nubes en el aire,se dispersarìan al final.

El aire nos canta y nosotros no decimos nada

solo miras con la mirada perdida, la taza

como si leyeras lo que dicen los posos

sobre el presente, el pasado y también el futuro.

Como quien hace tiempo està listo como escribe Kavafis 

me despedì en silencio y sin derramar una làgrima.

                            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                            Γεωργία  Κόλλια

Ήθελα τότε να σου πω, τι ένοιωθα κι ωστόσο

θα ‘ταν ανόητο γι αυτό κουβέντα δεν σου είπα.

Όσες λεξούλες όμορφες να σου ‘λεγα εις μάτην

σαν σύννεφα στον άνεμο, θα σκόρπιζαν εντέλει.

Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη

μόνο κοιτάζεις  μ’ απλανές, το βλέμμα, το φλιτζάνι

λες και διαβάζεις στον καφέ τι λεν τα κατακάθια

για το παρόν, το παρελθόν αλλά και για το μέλλον.

Σαν έτοιμος από καιρό που ‘γραψε κι ο Καβάφης

σ’ αποχαιρέτησα βουβά και δίχως να δακρύσω.

                                      Πάν Καρτσωνάκης