Η Αριστερά βρήκε τη δική της Γκάντι

Η Αριστερά βρήκε τη δική της Γκάντι

Αλέξανδρος Σκούρας

Η ελληνική Αριστερά υποδέχθηκε τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε

 σαν να ήρθε στην Αθήνα η ηθική συνείδηση της ανθρωπότητας. 

Σαν μια νέα Γκάντι. 

Σαν μια προφήτισσα του διεθνούς δικαίου. 

Το θέαμα ήταν αποκαλυπτικό.

 Όχι για την Αλμπανέζε. Για την Αριστερά.

Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε έχει προκαλέσει σφοδρή κριτική 

για μια σειρά δηλώσεων που οι επικριτές της περιγράφουν 

ως αντισημιτικές ή ως επίκληση αντισημιτικών στερεοτύπων. 

Τον Αύγουστο του 2024 χαρακτήρισε τη Γάζα «το μεγαλύτερο 

και πιο ντροπιαστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του 21ου αιώνα», 

μια σύγκριση που αντιστρέφει το Ολοκαύτωμα παρουσιάζοντας

 τους Εβραίους ως θύτες. 

Τον Οκτώβριο του 2024 φέρεται να συνέκρινε το Ισραήλ 

με το «Τρίτο Ράιχ» και τους νόμους περί «καθαρής φυλής», 

ένα πλαίσιο που αποτελεί δαιμονοποίηση

 του εβραϊκού κράτους με εγγενώς ρατσιστικούς όρους. 

Καθώς εξελισσόταν η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ

 στις 7 Οκτωβρίου 2023, υποστήριξε ότι «η σημερινή βία πρέπει 

να τεθεί σε πλαίσιο» και αργότερα αρνήθηκε ότι η σφαγή

 ήταν το χειρότερο αντισημιτικό πογκρόμ του 21ου αιώνα, 

παρουσιάζοντάς την ως αντίδραση στην ισραηλινή καταπίεση, κάτι 

που κυβερνήσεις και ΜΚΟ καταδίκασαν ως δικαιολόγηση 

αντισημιτικής τρομοκρατίας. 

Έχει επίσης κατηγορηθεί για το ότι υιοθέτησε ή απέφυγε 

να αποκηρύξει συγκρίσεις ανάμεσα στον πρωθυπουργό του Ισραήλ

 και τον Αδόλφο Χίτλερ, κίνηση που οι επικριτές της θεωρούν 

χρήση ναζιστικής εικονογραφίας για την απονομιμοποίηση 

του εβραϊκού κράτους. 

Τέλος, σε επιστολή του 2014, έγραψε ότι «η Αμερική είναι 

υποταγμένη στο εβραϊκό λόμπι», διατύπωση που αποτελεί 

κλασικό αντισημιτικό συνωμοσιολογικό στερεότυπο

 περί μιας κρυφής, πανίσχυρης εβραϊκής ελίτ που χειραγωγεί 

τις δυτικές κυβερνήσεις.

Η Αριστερά δεν την τίμησε παρά τα παραπάνω. 

Την τίμησε εξαιτίας τους.

 Γιατί η Αλμπανέζε προσφέρει αυτό που χρειάζεται κάθε

 κουρασμένο ιδεολογικό στρατόπεδο. 

Ένα πρόσωπο με θεσμική σφραγίδα, γλώσσα ανθρωπίνων 

δικαιωμάτων και βαθιά πολιτική μονομέρεια. 

Δίνει στον παλιό αντιισραηλινό φανατισμό γραβάτα ΟΗΕ. 

Τον κάνει να μοιάζει με διεθνή νομιμότητα.

Η εικόνα συμπληρώνεται από τη φιλική στάση της απέναντι 

σε καθεστώτα όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα.

 Όταν η Δύση και το Ισραήλ βρίσκονται στο στόχαστρο,

 η γλώσσα της γίνεται απολύτως ηθική.

 Όταν αυταρχικά, αντιδυτικά καθεστώτα εμφανίζονται στο κάδρο,

 το λεξιλόγιο αλλάζει. 

Μπαίνουν μπροστά η κυριαρχία, ο αντιιμπεριαλισμός, οι πόροι, 

οι λαοί, η αντίσταση.

 Δηλαδή το παλιό γνώριμο προοδευτικό τραγούδι. 

Από την Τεχεράνη ως το Καράκας, όποιος μισεί αρκετά τη Δύση μπορεί

 πάντα να βρει κατανόηση σε μια γωνιά της προοδευτικής ευαισθησίας.

Αυτός είναι και ο λόγος που άνθρωποι σαν την Αλμπανέζε κάνουν 

τον ΟΗΕ όλο και πιο αδιάφορο. 

Όχι επειδή μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. 

Αλλά επειδή τα μετατρέπουν σε όπλο επιλεκτικής αγανάκτησης. 

Όταν ένας θεσμός δεν μπορεί να ξεχωρίσει την προστασία

 των αμάχων από την ιδεολογική δαιμονοποίηση ενός κράτους, 

χάνει το κύρος του.

 Όταν οι εκπρόσωποί του μοιάζουν περισσότερο με ακτιβιστές 

παρά με θεματοφύλακες κανόνων, ο κόσμος παύει να τους ακούει.

Το βαθύτερο πρόβλημα όμως δεν είναι η Αλμπανέζε. 

Είναι το αριστερό αντανακλαστικό απέναντι 

στους Εβραίους και το Ισραήλ.

 Εδώ η Αριστερά χάνει το εγχειρίδιό της. 

Οι Εβραίοι είναι μειονότητα, αλλά όχι ανήμπορη. 

Είναι ιστορικά διωγμένοι, αλλά όχι θύματα. 

Είναι λίγοι, αλλά ισχυροί. 

Είναι υπερήφανοι, οργανωμένοι, δημιουργικοί, στρατηγικοί. 

Το Ισραήλ δεν ζητά οίκτο. Απαιτεί ασφάλεια.

 Δεν ζητά να το λυπούνται. 

Χτίζει κράτος, στρατό, πανεπιστήμια, τεχνολογία, οικονομία.

Αυτό η Αριστερά δεν το συγχωρεί. 

Αγαπά τις μειονότητες και τους «μικρούς» μόνο όταν

 τις βλέπει αδύναμες, εξαρτημένες, 

χρήσιμες για αφίσες και συνθήματα. 

Μια μειονότητα που αρνείται να μείνει θύμα χαλάει την αφήγηση. 

Το θύμα που σηκώνεται όρθιο και νικά γίνεται αμέσως ύποπτο. 

Κι έτσι ο παλιός αντισημιτισμός επιστρέφει με νέα ρούχα. 

Όχι ως μίσος για τους Εβραίους, αλλά ως «αντισιωνισμός».

 Όχι ως προκατάληψη, αλλά ως «ανθρωπισμός». 

Όχι ως δαιμονοποίηση, αλλά ως «διεθνές δίκαιο».

Η ελληνική Αριστερά ήξερε ποια υποδέχθηκε. 

Και ακριβώς γι’ αυτό την υποδέχθηκε. 

Γιατί στην Αλμπανέζε είδε τον καθρέφτη της. 

Την ίδια βεβαιότητα. Την ίδια επιλεκτική ευαισθησία. 

Την ίδια αδυναμία να πει καθαρά ότι η σφαγή αμάχων

 δεν χρειάζεται «πλαίσιο».

Ας κρατήσουν λοιπόν τη Γκάντι τους. 

Οι υπόλοιποι βλέπουμε κάτι απλούστερο. 

Μια ακόμη ιέρεια της αντιδυτικής εμμονής, που φορά τον μανδύα 

των δικαιωμάτων για να ξαναπεί το παλιό μίσος 

με πιο κομψές λέξεις και τη σφραγίδα του ΟΗΕ.

Πηγή

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε. 

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.