Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Tι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο.

Δεν τον φοβάμαι το Θεό, αυτός καταλαβαίνει και συχωρνάει.

 Τους ανθρώπους φοβάμαι. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν και δε συχωρνούν.

(«Αναφορά στον Γκρέκο»

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! 

Να σπας τα σύνορα!

 Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. 

Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!

Θεός δεν είναι; 

Ό,τι του καπνίσει κάνει. 

Αν δεν μπορούσε να κάμει αδικίες, 

τι παντοδύναμος θά ‘ταν;

(«Τελευταίος Πειρασμός»)

Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, 

να μας πλερώσει το μεροκάματο μας. 

Δεν ξενοδουλεύουμε΄ εμείς είμαστε οι αφέντες. 

Το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας.

(«Ασκητική»)

Γλίτωσα από την πατρίδα, γλίτωσα από τους παπάδες, 

γλίτωσα από τα λεφτά, ξεκοσκινίζω... Λευτερώνουμαι, γίνουμαι άνθρωπος.

Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957

Έλληνας συγγραφέας

Ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας των νεώτερων χρόνων.

 Υπήρξε επίσης φιλόσοφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας.

Σπούδασε νομικά και έκανε μεταπτυχιακά στο Παρίσι. 

Θεωρούσε δασκάλους του τον Όμηρο, τον Δάντη

 και τον Μπεργκσόν. 

Το 1919 διορίστηκε από τον Βενιζέλο Γεν. Γραμματέας 

του Υπουργείου περιθάλψεως, 

υπεύθυνος για τους πρόσφυγες από τον Καύκασο.

Τα πιο γνωστά του έργα: Οδύσσεια, 

Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946), 

Ο καπετάν Μιχάλης (1953), 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1954), 

Ο τελευταίος πειρασμός (1955), 

Ασκητική, Αναφορά στον Γκρέκο.