Ο κύκλος του Αντώνη έκλεισε

Θανάσης Μαυρίδης

Οι κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν. 

Μπορεί να διαρκούν λίγο ή πολύ, όχι, όμως, αιώνια. 

Είναι πεπερασμένοι, όπως περασμένη είναι και η ζωή μας. 

Συμβαίνει παντού, στις σχέσεις μας, στις δουλειές μας. 

Συμβαίνει και στην πολιτική. 

Ο κύκλος του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει κλείσει, όπως πιστεύει ο ίδιος. 

Το ίδιο εκτιμά και ο Αντώνης Σαμαράς, που κατ΄άλλους «σκέπτεται» 

και κατ’ άλλους είναι «αποφασισμένος» να κάνει νέο κόμμα. 

Και ποιος ορίζει αν έχει τελειώσει η πολιτική καριέρα του Τσίπρα

 και του Σαμαρά αν όχι η κάλπη. 

Και τους ψηφοφόρους τους πείθει το αφήγημα. Έχουν;

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάτι να πει. 

Ότι δεν ήξερε την πρώτη φορά, ότι ήταν τότε άπειρος και ευκολόπιστος,

 ότι μπορεί να ηγηθεί της κεντροαριστεράς και ότι ότι αξίζει 

μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά και ο κ. Σαμαράς έχει κάτι να πει.

 Ότι δεν τον άφησαν να σώσει την Ελλάδα το 2015, ότι του χρωστάει 

ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ότι είναι πιο πατριώτης 

από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τον κ. Τσίπρα, 

δεν μπορεί να του αρνηθεί ότι ειδικά αυτά που λέει 

για την κεντροαριστερά έχουν μια κάποια βάση.

 Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος άλλος να ηγηθεί του χώρου. 

Αν η κεντροαριστερά μπορεί να κερδίσει εκλογές, αυτή είναι 

μια άλλη συζήτηση. Τέλος πάντων, ο κ. Τσίπρας, ακόμη και αν 

δεν μας πείθει για τα όσα λέει στην Ιθάκη του, είναι

 ένας παίκτης που δεν πρέπει κανείς να τον υποτιμά.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον κ. Σαμαρά. 

Δεν πρέπει κανείς να τον υποτιμά. 

Το κάναμε όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών 

και ταλαιπωρηθήκαμε με το «Μακεδονικό» δεκαετίες. 

Σε αντίθεση, πάντως, με τον κ. Τσίπρα, ο κ. Σαμαράς δεν εκπροσωπεί

 και δεν μπορεί να εκπροσωπήσει κάτι τόσο ευρύ, όπως αυτό 

που φιλοδοξεί να εκφράσει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ. 

Ο κ. Τσίπρας μπορεί να γίνει ο ηγέτης της κεντροαριστεράς. 

Ο κ. Σαμαράς δεν μπορεί αντίστοιχα

 να γίνει ο ηγέτης της κεντροδεξιάς. 

Αυτός ο πολιτικός του κύκλος έκλεισε το 2015. Τι περισσότερο έχει 

να προσφέρει ο κ. Σαμαράς; Πρωθυπουργός δεν μπορεί να γίνει εύκολα. 

Σε αντίθεση και πάλι με τον κ. Τσίπρα, στην περίπτωση εκείνη 

που έχουμε άδικο σε σχέση με το μέλλον της κεντροαριστεράς.

Ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει ελπίδες να γίνει πάλι πρωθυπουργός,

 του στερεί, άραγε, το δικαίωμα να φτιάξει κόμμα και να διεκδικήσει

 την ψήφο των πολιτών; Φυσικά και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

 Αλλά το να πιστεύει κανείς ότι ψηφίζει Σαμαρά για να βγει άλλος 

πρωθυπουργός από την Κεντροδεξιά πλην του κ. Μητσοτάκη

 ή ακόμη και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς, είναι όνειρα θερινής νυκτός. 

Ο κ. Σαμαράς μπορεί να ηγηθεί ενός κόμματος που θα κερδίσει 

στις πρώτες εκλογές ένα αξιοπρεπές ποσοστό.

 Αυτό ναι. Τα περί ρυθμιστικού παράγοντα τα ακούμε βερεσέ. 

Ο κ. Σαμαράς θα είναι ρυθμιστής σε ένα ρευστό αποτέλεσμα, 

όσο θα είναι ο κ. Βελόπουλος ή η κα Κωνσταντοπούλου. 

Το τι θα συμβεί στις δεύτερες εκλογές είναι ένα άλλο θέμα.

Εκεί η εικόνα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική 

από την εικόνα της πρώτης Κυριακής.

Ο κ. Σαμαράς μπορεί να κατέβει στις εκλογές, 

μπορεί και να μην κατέβει. 

Δεν επηρεάζει τη ΝΔ, αφού αυτοί που θα τον ψήφιζαν 

στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα ψήφιζαν τη ΝΔ. 

Έχουν φύγει εδώ και καιρό.

 Ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς θα προσπαθήσει να πει κάτι διαφορετικό 

είναι γεγονός. Το λέει ήδη. 

Αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο απ’ ό,τι έκανε 

στο παρελθόν με την Πολιτική Άνοιξη. Αυτή είναι η απήχησή του.

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@liberal.gr

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν        

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.     

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.