Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ της Γεωργίας Κόλλια

Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ 

Ένα φυλαχτό, ένα ρούχο,ένα γράμμα, ένα δέντρο 

που μας φέρνει στο μυαλό έντονες αναμνήσεις

 από αγαπημένα μας πρόσωπα 

και συγκινητικές στιγμές. 

Εδώ η Κατερίνα, σκέφτεται με αγάπη και νοσταλγία 

την γλυκιά μαμά της και τις στιγμές κοντά της.

Η μουσμουλιά που φύτεψε η κυρία Μαρία 

(η μαμά της Κατερίνας) δεσπόζει στην αυλή της

 και έγινε αφορμή να γράψω αυτό το ποίημα.

Ποτέ δεν χάνονται όσοι αγαπάμε.

Αφιερώνω αυτό το ποίημα στην φίλη μου Κατερίνα. 

Κάτω απ τις ρίζες αυτού του δέντρου 

κάθεται κ αναπολεί

και "ακούει "ξάφνου, εκεί κοντά της 

παλιά και γνώριμη φωνή.

Μοσμουλιά, μουσμουλιά μου

όταν σε φύτευε η μαμά μου

σε φρόντιζε,σε πότιζε

από όλα σε ξεχώριζε

Θυμάται τότε που τα αδέρφια,

παίζανε όλα με χαρά 

και ξάπλωνε τα μεσημέρια

στης μάνας της την αγκαλιά.

Μουσμουλιά, μουσμουλιά μου

όταν σε φύτευε η μαμά μου

σε φρόντιζε,σε πότιζε

από όλα σε ξεχώριζε

Και τα πουλάκια ολόγυρα της

γλυκό τραγούδι αρχινούν

κλείνει τα μάτια ,την μαμά της

φέρνει στο νου πως τραγουδούν

Μουσμουλιά, μουσμουλιά μου

όταν σε φύτευε η μαμά μου

σε φρόντιζε, σε πότιζε

από όλα σε ξεχώριζε .

Και ένας λυγμός, ένα μαράζι 

την πιάνουν τώρα ξαφνικά

την μουσμουλιά όταν κοιτάζει

που της θυμίζει την μαμά.

            Γεωργία Κόλλια