Καλή τύχη!

Θανάσης Μαυρίδης

Δεν θα πιστέψω άλλη φορά πολιτικό που θα «απειλήσει»

 ότι θα πάει μια υπόθεση, μια οποιαδήποτε υπόθεση,

 «μέχρι το τέλος».

 Δεν ξέρουμε αν η πολιτική είναι τέχνη του εφικτού, αλλά σίγουρα 

είναι ένα καλό επάγγελμα, με τους πολιτικούς να παλεύουν για 

την εξασφάλιση της σίτισης από τα δημόσια ταμεία, 

δια της επανεκλογής τους. 

Όλα αυτά είναι γνωστά. 

Δεν πέφτουμε δα και από κανένα σύννεφο. 

Αλλά τουλάχιστον να γίνεται και καμιά δουλειά!

 Να προχωράει το πράγμα.

Η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος είναι η μόνη 

σταθερά των τελευταίων δεκαετιών. 

Η χώρα χρεοκόπησε επειδή την χρεοκόπησαν οι πολιτικοί 

και όχι γιατί έπεσε κάποιος μετεωρίτης στο κεφάλι μας.

 Και αντί να τρέξουν να κρυφτούν, έχουν σήμερα το θράσος

 να ζητούν και… λογαριασμό.

Το μεγαλύτερο λάθος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι 

δεν τους έβαλε «απέναντι» από την πρώτη στιγμή. 

Πίστεψε ότι θα μπορούσε με κάποιον τρόπο

 να κρατήσει ισορροπίες. 

Κι έτσι χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να ξεκαθαρίσει το τοπίο.

 Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τους πολιτικούς που

 μας οδήγησαν στα τάρταρα, αλλά και με τα οικονομικά 

συμφέροντα που τους χρησιμοποίησαν και 

εξακολουθούν να τους χρησιμοποιούν. Ένα πράγμα είναι…

Και ποιο το αποτέλεσμα; Σήμερα οι «άλλοι» κατηγορούν

 τον Κυριάκο Μητσοτάκη για… ενδοτισμό 

απέναντι στην Τουρκία! 

Τον οποίο Μητσοτάκη οι Τούρκοι δεν θέλουν

να τον βλέπουν ούτε ζωγραφιστό!

Κατηγορούν τον Μητσοτάκη για την οικονομική του πολιτική. 

Ποιοι; 

Αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα. 

Δηλαδή είναι ανόητοι όλοι εκείνοι στο εξωτερικό που 

θεωρούν την Ελλάδα του Κυριάκου success story και είναι

 γνωστικοί εκείνοι που πήγαιναν στις συσκέψεις

 με τους Ευρωπαίους σαν να πηγαίνουν στην ταβέρνα 

του χωριού τους και έγραφαν πάνω σε… χαρτοπετσέτες!

Δεν τα έκανε αυτή η κυβέρνηση όλα καλά. 

Και η δική μας δουλειά είναι να τους τα λέμε για να τα κάνουν. 

Κι ας στεναχωριούνται καμιά φορά. 

Όπως λέει και ο φίλος ο Δημήτρης Καμπουράκης, εργοδότες

 δικοί μας είναι οι αναγνώστες μας.

 Αλλά απ’ αυτό μέχρι να λέει κανείς ότι ο Μητσοτάκης είναι…

.............. προδότης και ότι η χώρα καταστρέφεται οικονομικά,

 υπάρχει μια κάποια απόσταση.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα περίεργο σκηνικό με δύο

 πολέμους, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, να μην 

αφήνουν περιθώριο ανάσας στη διεθνή οικονομία. 

Η ΕΕ νιώθει να κλονίζεται εσωτερικά, με τη Γαλλία, κατά 

κύριο λόγο, να βρίσκεται σε ένα σημείο που βρίσκονταν 

Έλληνες, Πορτογάλοι και λοιποί πριν από δεκαπέντε χρόνια. 

Την ίδια ώρα η Τουρκία περιμένει μια ευκαιρία για 

να προωθήσει τις αναθεωρητικές της απόψεις και να 

εδραιώσει την «ηγεμονική» της θέση στην περιοχή.

Είναι η χειρότερη περίοδος των τελευταίων δεκαετιών. 

Το 2010 είχαμε μία αναίσθητη Ευρώπη, αλλά τουλάχιστον 

υπήρχαν δυνάμεις που μπορούσε κανείς να στηριχτεί.

 Σήμερα; Αμφιβάλλουμε. 

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω. 

Η χώρα, λοιπόν, έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα 

περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά. 

Και ο κόσμος δικαιούται να έχει μπροστά του καθαρές λύσεις.

Θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη; 

Αυτή είναι η Δημοκρατία.

 Θα φύγει κάποια στιγμή ο Μητσοτάκης, όπως έφυγαν

 και οι προηγούμενοι. 

Αλλά ποιος θα τον διαδεχτεί;

 Η μια πρόταση είναι o Μητσοτάκης.

 Η άλλη είναι που δεν βλέπουμε. 

Και μην πει κανείς ότι στην Δημοκρατία 

δεν υπάρχουν αδιέξοδα. 

Υπάρχουν! 

Όταν έχεις ένα γείτονα σαν την Τουρκία που περιμένει 

τα δικά σου αδιέξοδα για να λύσει τα δικά της, τότε ναι,

 υπάρχει πρόβλημα. 

Από τη μία λοιπόν είναι ο Μητσοτάκης.

 Από την άλλη; 

Κάτι που ίσως προκύψει την επομένη των εκλογών 

και εφόσον η ΝΔ βρίσκεται κάτω από 25% και μπορέσουν 

να συνεννοηθούν η Κωνσταντοπούλου, ο Ανδρουλάκης,

 ο Τσίπρας, ο Βελόπουλος και ο Σαμαράς;

 Καλή τύχη που είπε και ο πρόεδρος Κυριάκος!

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@liberal.gr

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν     

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.   

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.