Καρτσωνάκης Πάν

-“Καληνύχτα… Με κούρασε πολύ η Κυριακή. Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο. Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου… Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου. Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω.” (Κική Δημουλά, “ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ”) Από το πρωί ράβω τα ποιήματα  που ανοίξαν στις ραφές των Κυριακών. Στα τοιχώματα της Δευτέρας προβάρω το πάθος.  ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΣΗ  («Η Κυριακή», από τη συλλογή της  «Πιστό αντίγραφο με μαλλιά», 1987)  Σ’ εσένα αφήνω τα ρούχα μου, τα ποιήματά μου, τα παπούτσια μου. Την Κυριακή να τα φοράς.  ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ («3 Χ 111 τρίστιχα», 1987)

Δημήτρης Καμπουράκης Συμβουλή του γράφοντος προς το εξοργισμένο κοινό της χώρας.  Κάντε τώρα ένα διάλειμμα λίγων ημερών, ζήστε την Ανάσταση,  απολαύστε το Πάσχα, χτίστε ωραίες στιγμές και φτιάξτε αναμνήσεις  με την οικογένεια σας, την παρέα σας, τους συγγενείς σας,  κι από Τρίτη που θα επιστρέψετε, ρίχνετε τον Μητσοτάκη.  Δεν χάλασε δα ο κόσμος για ένα τετραήμερο.  Στο τέλος-τέλος, Πάσχα έκαναν οι Έλληνες και στην Κατοχή,  και μέσα στον Εμφύλιο, και μέσα στην Χούντα,  και τον καιρό των μνημονίων. Άντεξαν.  Δεν θ’ αντέξουμε τώρα μισή βδομάδα ακόμα, κι ας είναι ο Κυριάκος  πολύ χειρότερος απ’ όλους τους προηγούμενους;  Σωστά δεν τα γράφω; Όχι τίποτα άλλο, αλλά διακρίνω γύρω μου μια αδικαιολόγητη αδημονία  να πάμε τώρα σε πολιτική κρίση, λες και την άλλη βδομάδα  δεν θα προλάβουμε. Παρατηρώ μια άνευ προηγουμένου βιασύνη  να εγκατασταθεί στο Μαξίμου κάποιος υπηρεσιακός  πρωθυπουργός, κάποιος άγνωστος δικαστικός ή καν...

Μας τραγουδά, ο άνεμος, δεν ξέρουμε τι λέει  μα μ’ έναν τρόπο μαγικό πολλοί καταλαβαίνουν. Όταν μιλά για έρωτα, υπάρχει μία γλώσσα που νοιώθουν όλοι οι άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη. Όταν μιλά για χωρισμούς, ο πόνος είναι ίδιος κι όταν μιλά για θάνατο το ίδιο μοιρολόι μακρόσυρτα, ο άνεμος, ανάμεσα στους δρόμους κι ακούγεται σαν άνθρωπος όταν ψυχομαχάει.  Σαν άνεμος κι ο έρωτας σηκώνει τους ανθρώπους τους πάει ως τα σύννεφα και νοιώθουν πως πετάνε.                                     Πάν Καρτσωνάκης

Έχουμε δει απίστευτα πράγματα, αλλά να κρατάνε  σοβάδες με ταινία…. Σε μαγαζί που ενοικιάζεται στο κέντρο της αγοράς  της Κορίνθου κάποιος θεώρησε ότι η ταινία  θα κρατήσει τους σοβάδες αν είναι να πέσουν… Απλά ασύλληπτο… Θα βλέπει πολλές διαφημίσεις για τις σούπερ ταινίες… Πηγή

Ελένη Κεστερτζή-Κρητικός. Σήμερα ζει στο Σικάγο της Αμερικής από όπου και μας μιλάει  στο βίντεο που ακολουθεί για την "Βρυσούλα".

Sus sueños siempre  sembraban los poetas en el mundo espolvoreandos con sangre  esperanzas también con mentira Con palabras solo contruìan su mundo y vivìan cavando galerìas alrededor tùneles para escapar. Los poetas mantienen el equilibrio hacen acrobacias en el ahora se sumergen en el instante  y caen en el futuro.      Pan Kartsonakis Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.                   Γεωργία  Κόλλια Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν,             οι ποιητές, στον κόσμο             πασπαλισμένα αίματα,               ελπίδες μα και ψέμα.            Με λέξεις μόνο έχτιζαν,         τον κόσμο τους και ζούσαν         στοές τριγύρω σκάβοντας,            τούνελ για ν...

«Παντοῦ φῶς, παντοῦ ἡμέρα, παντοῦ τερπνότης,  παντοῦ ὀλιγότης, ἄνεσις, ἀραιότης· παντοῦ εὐταξία, συμμετρία, εὐρυθμία· παντοῦ ἡμερότης, χάρις,  ἱλαρότης· παντοῦ παίγνιον ἑλληνικῆς σοφίας,  διάθεσις γελαστική, εἰρωνία Σωκρατική·  παντοῦ φιλανθρωπία, συμπάθεια, ἀγάπη·  παντοῦ ἵμερος, πόθος ᾄσματος, φιλήματος·  παντοῦ πόθος ὕλης, ὕλης, ὕλης·  παντοῦ ἡδονὴ Διονύσου, πόθος φωτομέθης,  δίψα ὡραιότητος, λίκνισμα μακαριότητος·  παντοῦ πέρασμα ἀέρος θουρίου, ἀέρος ὁρμῆς,  ἀέρος ἀλκιμότητος, σφριγηλότητος  καὶ παντοῦ μαζὺ  πέρασμα ἀέρος μελαγχολίας καλλονῆς,  λύπης καλλονῆς, θρήνου θνήσκοντος Ἀδώνιδος.  Καὶ παντοῦ ἀὴρ φωτεινοῦ θουρίου δένων τὰ μέλη  καὶ μαζὺ ἀὴρ φλογέρας  λύων τὰ μέλη μὲ ἡδυπάθειαν. [...] Εἶναι φανερά, μία μόνη Γραμμή,  ἀναβαίνουσα ἁπαλωτά, καταβαίνουσα γλυκύτατα,  κυματίζουσα μὲ μεγάλα ἤρεμα κύματα,  ἀναβαίνουσα ἁρμονικά, καταβαίνουσα συμμετρικά,  γράφουσα εἰς τὸν δρόμον της  ...

Όπως οι γέροι ναυτικοί π αναθυμούνται χρόνια όταν παιδιά με σφριγηλά κορμιά είχαν μπαρκάρει στη θάλασσα, π' ατέλειωτη πολλά τους υποσχόταν κι αν κάπου ξεγελάστηκαν την αγαπούν ακόμα. Έτσι κι εγώ την αγαπώ κι ας νοιώθω προδομένος γιατί κακίες δεν κρατώ και νόημα δεν έχει στο κάτω-κάτω της γραφής έχω κι εγώ ευθύνη δεν τόλμησα να αφεθώ και ότι θέλει ας γίνει. Δε φταίει που με γέλασε αλλά ή φαντασία που ναι τροφή των ποιητών, παρηγοριά τ’ ανθρώπου.                                 Καρτσωνάκης Πάν