Καρτσωνάκης Πάν

 

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ  αλλά αγώνας είναι η ζωή μας και ως την τελευταία μας πνοή θα πολεμάμε. Δεν ήμασταν  ατρόμητοι  και άφοβοι στη μάχη, μα χρέος μας ήταν ζωτικό να μην υποχωρούμε. Πολλές φορές ανάπαυση ανακωχή να γίνει θέλαμε και ειρήνη μα ήταν πολυτέλεια και σφάλμα κάτι τέτοιο. Πολλές φορές φοβόμασταν, και η λογική  ζητούσε το μάταιο, παράλογο του αγώνα μας να δείξει. Ωστόσο κάποιοι μέσα μας,  προγονικές φωνές, ζητούσαν να μην υποχωρήσουμε να μην δελεαστούμε. Όχι, δεν είχαμε ποτέ  εχθρούς για να μισούμε. Τους ίδιους μας τους εαυτούς  συνέχεια πολεμούμε. Καρτσωνάκης Πάν We were never defeated  but our life is a struggle and we will fight till our last breath. We weren't courageous and fearless in battle, but our duty was vital so as not to retreat. We'd like to have some rest  so many times  and to be truce and peace  but that was luxury  and error,as well. Many times we were afraid,  and logic was asked to show the vain ...

Ρώσοι, πηγαίνετε σπίτι. Αρκετά! Θανάσης Μαυρίδης Η ήττα  Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι η απάντηση των Ευρωπαίων  πολιτών απέναντι στο  πανίσχυρο φιλορωσικό δίκτυο που εξαπλώθηκε  σαν την πανώλη σε όλη την  Ευρώπη. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται  και αντιδρούν. Τα διαλυτικά σενάρια του άξονα Πούτιν – Ερντογάν  και των συμμάχων τους αφορούν την Ευρώπη από την Ιβηρική  χερσόνησο μέχρι το Καστελόριζο.  Η Ελλάδα στο στόχαστρό τους.  Οι μάχες χαρακωμάτων μέσω των fake news,  και των επιχειρήσεων πολιτικής δολιοφθοράς  κινητοποιούν τους πολίτες.  «Ruszkik haza», όπως έλεγαν και οι επαναστάτες  στην Ουγγαρία το 1956. «Ρώσοι πηγαίνετε σπίτι». Αρκετά! Οι πολίτες της Ουγγαρίας έδειξαν την πόρτα της εξόδου  στους πουτινόφιλους.  Έκριναν ότι το μέλλον τους βρίσκεται με την Ευρώπη και όχι  με την Ρωσία του Πούτιν και την Τουρκία του Ερντογάν.  Οι Ούγγροι τόλμησαν να πουν την αλήθεια και να αναμετρηθούν  στα ίσια μ...

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη  και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει. Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα  και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει. Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια, βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα; Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια,  σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει; Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι.                                   Πάν Καρτσωνάκης 

Ούτε ταξίδια σ’ άγνωστες παραμυθένιες χώρες δεν θα πετάξω με φτερά, τα όνειρά μου πλέον. Μα και τον έρωτα μαζί, που ζήσαμε θα πρέπει να μην θυμάμαι διαρκώς, θα πρέπει να ξεχάσω. Ναι, ξέρω πως παράξενα, τα λόγια μου που γράφω αν τα διαβάσεις κάποτε και δεν θα το πιστέψεις αφού εγώ ανέκαθεν στην γη πως δ εν πατούσα ήσουν εσύ που μου  ‘λεγες κι εγώ τότε γελούσα.  Δεν έχω πια διάθεση τα τρύπια όνειρά μου να τα μπαλώσω και μετά παντιέρα να τα κάνω.                                      Πάν Καρτσωνάκης