Καρτσωνάκης Πάν

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, αλάτι μες το αίμα που είναι απ την θάλασσα και βγαίνει στον ιδρώτα το βλέπεις και στα δάκρυα, κληρονομιά προγόνων. Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρά μας.  Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν.  Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.                   Πάν Καρτσωνάκης

 

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου  και μονοπάτια το μυαλό  εγώ δεν θ΄ αγαπούσα. Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα,  ελπίδες και στιχάκια. Όμως ο άνεμος φωνή  μονάχα διαθέτει  και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει. Μα το μυαλό μου αδιάβατο  θα παραμένει δάσος  κι εγώ χαμένος περπατώ  φωνάζω, γράφω, ψάχνω,  χαμογελώ, χειρονομώ,  ελπίζω κι αγαπάω. Τάκης Καρτσωνάκης  Ιούλης 2009