Καρτσωνάκης Πάν

Στη γειτονική Τουρκία διαμορφώνεται ένα κλίμα μέσω των media  και των κοινωνικών δικτύων που είναι άκρως επιθετικό για την Ελλάδα.  Πρόκειται για μία πραγματική εκστρατεία μίσους που έχει  συγκεκριμένους στόχους.  Δεν στοχεύει σε εσωτερική κατανάλωση, αφού ο Ερντογάν  δεν πιέζεται από τους αντιπάλους του.  Αυτούς τους «προλαβαίνει» και τους κλείνει φυλακή!  Φτιάχνουν κλίμα και ταυτόχρονα μας «μετράνε».  O Ερντογάν συνομιλεί πλέον μόνο με τον Θεό.  Και ο δρόμος του για την «απελευθέρωση» της Ιερουσαλήμ  περνάει από την Αθήνα…  Η Ελλάδα δεν θέλει πόλεμο με την Τουρκία!  Το αντίθετο! Οι δύο χώρες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν  το παράδειγμα της Γερμανίας και της Γαλλίας.  Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος έχει πλούτο διαθέσιμο για όλους.  Απ’ ότι φαίνεται, όμως, αυτό είναι μόνο στα όνειρά μας!  Δυστυχώς!  Η Τουρκία έχει διαλέξει έναν άλλο δρόμο.  Θέλει να ηγεμονεύσει στον Ισλαμικό κόσμο.  Και αυτό περνάε...

Θα θελα να ΄σουν όνειρο, δική μου φαντασία οφθαλμαπάτης όαση κι όμορφη οπτασία. Να ΄σουν σαν άρωμα κι εγώ μια μέρα μαγεμένος να χω μεθύσει πρόσκαιρα  μ αυτό ερωτευμένος. Σε παραμύθι θάθελα πριγκίπισσα να ήσουν  που μάγισσα μαρμάρωσε και να σε αναστήσουν τα βασιλόπουλα θα ΄ρθούν  το δράκο να σκοτώσουν κι όλο σου το βασίλειο αυτοί να λευτερώσουν. Ωστόσο είσαι υπαρκτή και πως  να ξεπεράσω  όλα τα χρόνια που 'ζησα μαζί σου, να ξεχάσω;                                         Πάν Καρτσωνάκης

 

Σουβλατζίδικο,  από την εποχή που ένα δολάριο  αντιστοιχούσε σε τριάντα δραχμές ή 15;  Ένα σουβλάκι (με ψωμάκι) κόστιζε μία δραχμή ή δυόμιση; Υ.Γ: Μάλλον είναι από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε,  το σουβλάκι με πίτα.

τη Μεγάλη Εβδομάδα της Ποίησης νηστεύω από τις λέξεις, τις μεγάλες χειρονομίες, τα δολοφονικά όνειρα που δεν οδεύουν στην Ποίηση της σιωπής. Αγαπάω κι εξαγνίζω το δεξί μου χέρι γιατί ξέρει να γράφει ποιήματα. Φοβάμαι το δεξί μου χέρι, μήπως κάποτε με σφάξει! Κάθε νύχτα κατοικώ στ αστέρια. Το πρωί έρχεται ο ήλιος και με διώχνει. Έξωση, λέει! Πολλές φορές μπορεί και το φως να σε διώξει. Το πένθος κατοικεί παντού!                          Μιχάλης Χελιώτης Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.          Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη. Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.          Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου                    ( 1931-1996 ) Ξέρεις ποια είμαι;  με ρώτησε η νύχτα κι έγειρ...